[Εισαγωγικά] Εκλογή χωρίς βάση

Το 2009, όταν η Ντόρα Μπακογιάννη έχασε τη μάχη για την ηγεσία, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης της συνέστησε κατ’ ιδίαν να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα. Το online σύστημα είχε πέσει, άλλωστε, για κάποιες ώρες την ημέρα της εκλογής. Η Ντόρα δεν το έπραξε και η σχέση της με τον Μεϊμαράκη ψυχράνθηκε για ένα διάστημα. Αργότερα, ο Μεϊμαράκης βρήκε ένα modus vivendi με τον Αντώνη Σαμαρά, αναλαμβάνοντας το Ινστιτούτο Δημοκρατίας και  βοηθώντας στις διπλές εκλογές του 2012 – για να καταλήξει Πρόεδρος της Βουλής και, τρία χρόνια αργότερα, αρχηγός της ΝΔ. Οχι και τόσο άσχημα δηλαδή.

Η λεπτομέρεια αυτή από την προηγούμενη εκλογή αρχηγού ήταν γνωστή στο ρεπορτάζ. Αλλά η υπόθεση βρικολάκιασε μετά το φιάσκο της περασμένης Κυριακής. Και ήρθε στο φως για να θυμίσει ότι η φράση «στην πολιτική όλα επιτρέπονται» είναι φτιαγμένη για τη ΝΔ. Ολα – ακόμη και η αμφισβήτηση του αποτελέσματος αν αυτό εξυπηρετεί. Ακόμη και αν πρόκειται για εθνικές εκλογές. Το έκανε η πλευρά Καραμανλή το 2000 όταν έχασε από τον Σημίτη με καμιά 70αριά χιλιάδες ψήφους διαφορά. Η ήττα αποδόθηκε σε ελληνοποιήσεις ομογενών! Δεν ήταν πολύ πειστικό, αλλά ήταν ένα χρήσιμο άλλοθι, μέχρι ο Καραμανλής να εκπαραθυρώσει τον Αρη και να ανοίξει την πόρτα της Ρηγίλλης στον Θόδωρο, αλλά και μέχρι να τα βρει με την Ντόρα, να παραδώσει το κόμμα στον Βαγγέλη και να παραδοθεί ο ίδιος στον Σουφλιά.

Φυσικά – μπροστά σε κάτι τέτοια – η χειραγώγηση των διαδικασιών είναι ψιλά γράμματα (του Καταστατικού!). Ο Σουφλιάς είχε να λέει ότι το 1997, όταν οι καραμανλικοί είδαν ότι έπαιρνε φόρα, άνοιξαν το συνέδριο στη ΔΑΚΕ και την ΟΝΝΕΔ. Οι αριθμητικοί συσχετισμοί άλλαξαν, κάτι που βοήθησε στην ανάδειξη του Κώστα Καραμανλή ως τρίτης σωτήριας λύσης στην αντιπαράθεση Σουφλιά – Εβερτ. Το 2009 πάλι οι καραμανλικοί αξιοποίησαν την πρόταση Αβραμόπουλου για εκλογή από τη βάση, ώστε να εγκαταλειφθεί το Συνέδριο – όπου θα επικρατούσε η Ντόρα. Γιατί το δέχτηκε η τελευταία; Κατά μία εκδοχή, γιατί πίστευε ότι θα κέρδιζε ούτως ή άλλως. Κατ’ άλλη – που ισχύει και για τον Σουφλιά του 1997 – γιατί δεν μπορούσε να τα βάλει με το καραμανλικό κατεστημένο της παράταξης. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, η ΝΔ αποτελεί την πολιτική επιβεβαίωση της θεωρίας του Δαρβίνου. Ο ισχυρότερος θέτει τους κανόνες και αν χρειαστεί τους παραβαίνει. Από την άποψη αυτή, πρέπει να πάει κανείς πίσω σε αναμετρήσεις τύπου Εβερτ – Βαρβιτσιώτη ή και Αβέρωφ – Ράλλη για να βρει αυθεντικές διαδικασίες. Είτε γιατί ψήφισε η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Είτε γιατί έγιναν μεταξύ πατρικίων του κατεστημένου της ελληνικής – Καραμανλικής – Δεξιάς. Το δεύτερο έφερε το πρώτο.

Ολη αυτή η προϊστορία σημαίνει ότι η ιστορία από τις 20 Σεπτεμβρίου 2015 και μετά ήταν εντελώς προβλέψιμη. Με δύο όμως κρίσιμες διαφορές. Η ανοιχτή εκλογή δυσκολεύει τον έλεγχο της διαδικασίας από το κατεστημένο της ΝΔ – δηλαδή τον καραμανλισμό και τους εκάστοτε δορυφόρους του. Ενώ η ασταθής πολυκεντρικότητα της ελληνικής πολιτικής ενθαρρύνει, για διαφορετικούς λόγους, τον Κυριάκο ή τον Απόστολο ή τον Αδωνη να διεκδικήσουν την ηγεσία. Η ακύρωση της εκλογής οφείλεται, κατά το κουτσομπολιό, στο ότι οι δύο πρώτοι είχαν σοβαρές πιθανότητες να είναι στον δεύτερο γύρο. Ασχετα αν στην κάλπη θα προσέτρεχαν οργανωμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων ή μισθοφορικοί στρατοί του τρίευρου.

Το «Ανθ’ ημών Πλακιωτάκης» εξυπηρετεί τις βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες του κατεστημένου της ΝΔ – και, βέβαια, τον Τσίπρα! Αλλά δεν μπορεί να κρατήσει πολύ χωρίς να πλήξει ανεπανόρθωτα μια ήδη σοβαρά λαβωμένη ΝΔ. Ενα γνήσιο συνέδριο αρχών θα ήταν υπέρβαση και κάθαρση μαζί – αλλά γιατί να το δεχθούν στη φάση αυτή οι Μητσοτάκης, Τζιτζικώστας και Γεωργιάδης; Στην πραγματικότητα, η ΝΔ τείνει να γίνει κόμμα εκτός ελέγχου όπου οι αχυράνθρωποι – φαίνεται και από την περίπτωση Παπαμιμίκου – λαμπαδιάζουν. Ολα αυτά γιατί το δεξιό κατεστημένο – ή ό,τι έχει μείνει από αυτό – που είχε μάθει να κινεί νήματα και να ελέγχει τις διαδικασίες, δεν σκέφθηκε τους κινδύνους μιας εκλογής από τη βάση σε ένα κόμμα χωρίς βάση.