[Αγιογραφίες] Σκελετοί

Οταν μιλάει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, έχει συνηθίσει κανείς να ακούει την αντίστιξη δύο φωνών, που συνομιλούν αρμονικά παράγοντας το προσωπικό ύφος που τον καταξίωσε. Τη μια στιγμή ακούγεται η φωνή του θεσμικού Μεϊμαράκη και την επόμενη απαντά η φωνή του πηγαίου Βαγγέλη.

Χθες στο κατώφλι της Συγγρού η διφωνία εκτελέστηκε με όχι και τόσο αρμονικά αποτελέσματα. Ο Μεϊμαράκης κράτησε, είπε, θεσμική σιωπή μετά το φιάσκο. Δεν ήθελε, όπως οι συνυποψήφιοί του, να «πολιτικοποιήσει ένα τεχνικό πρόβλημα». Και την επόμενη στιγμή ο Βαγγέλης έδειχνε να πολιτικοποιεί ο ίδιος το πρόβλημα, υπαινισσόμενος σαμαρο-βοριδική συνωμοσία. Ποιος από τους δύο έχει δίκιο; Ο Μεϊμαράκης που μιλάει για ατύχημα ή ο Βαγγέλης που μιλάει για σκευωρία;

Η αλήθεια είναι ότι ως μεταβατικός ο Μεϊμαράκης βρέθηκε επικεφαλής ενός μηχανισμού που είχε στηθεί εξ ολοκλήρου με τα υλικά του προκατόχου του. Η εκλογική ανάγκη και ο έκτακτος χαρακτήρας της εντολής του δεν του άφηναν περιθώρια να αλλάξει αμέσως το κόμμα – ούτε και έδειξε προεκλογικά διάθεση να το κάνει. Ομως με την εκκίνηση της διαδικασίας της εσωκομματικής εκλογής, ο Μεϊμαράκης κάθε άλλο παρά έκρυψε ότι αντιλαμβανόταν τη Συγγρού ως στοιχειωμένο κάστρο.

Ο Παπαμιμίκος ήταν απλώς ο πιο διακεκριμένος στόχος. Η καχυποψία έφτασε να στοχοποιεί στο παρασκήνιο ακόμη και μετακλητούς υπαλλήλους, φωτογραφίζοντάς τους ως παράγοντες μιας παράγκας.

Η θεωρία της παράγκας φαίνεται έτσι να βασίζεται στην υπόθεση ότι ένας γραμματέας και δύο – τρία διορισμένα στελέχη ήταν σε θέση να οδηγήσουν το κόμμα στην αυτοκαταστροφή του, την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι – και κυρίως οι υποψήφιοι, που είχαν ο καθένας τους δικούς του επιτηρητές – περιορίστηκαν στο να ακολουθούν τους σαμποτέρ υπνοβατώντας.

Ακόμη κι αν η καχυποψία αυτή δεν είναι εντελώς αστήρικτη, ακόμη κι αν το ενδιαφέρον των πρώην πήρε τη μορφή ενεργού εμπλοκής, η συζήτηση αυτή μοιάζει να απομονώνει τη ΝΔ στην αυτοαναφορικότητά της. Οχι επειδή οι σκελετοί της κομματικής ντουλάπας είναι αποκρουστικοί, αλλά επειδή είναι κάτι χειρότερο: Αδιάφοροι. Γι’ αυτό και έχει δίκιο ο Μεϊμαράκης όταν λέει ότι η σιωπή – που αποφάσισε χθες ο ίδιος να σπάσει – είναι ο μόνος τρόπος για να μην απομακρυνθεί η ΝΔ από την πολιτική πραγματικότητα.

Ο Μεϊμαράκης και οι συνυποψήφιοί του δεν είναι πρωταγωνιστές απλώς σε ένα παραπολιτικό παίγνιο. Είναι πρωταγωνιστές σε μια αναμέτρηση η οποία απειλεί, μετά την έκλειψη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, να οδηγήσει στην έκλειψη και της συντηρητικής παράταξης. Στην αποκοπή της Ελλάδας από αμφότερες τις μεγάλες πολιτικές οικογένειες που ορίζουν ακόμη τις τύχες της Ευρώπης.

Μια τέτοια σάρωση δεν θα ήταν κατ’ ανάγκην αρνητική. Δεν θα ήταν, αν δεν ξέραμε ήδη τι τη διαδέχεται.