[Μικρού μήκους] Δικαιόμετρο

Την περασμένη Παρασκευή το σωματείο χορωδών της Εθνικής Λυρικής Σκηνής είχε στάση εργασίας. Αλλά η παράσταση «Καπουλέτοι και Μοντέκκοι» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών πραγματοποιήθηκε στην ώρα της. Για τους περισσότερους καλλιτέχνες βάρυνε προφανώς στο ζύγι η προσέλευση των θεατών και όχι οι διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού οργάνου. Κι έτσι ο διακόπτης δεν κατέβηκε για μια παραγωγή που ερχόταν από την Αρένα της Βερόνας και το Φενίτσε της Βενετίας.

Το αύριο, όμως, είναι μια άλλη χώρα. Το Σάββατο στάση εργασίας είχαν οι τεχνικοί, που είχαν μείνει απλήρωτοι για οκτώ ημέρες. Και πάλι, όμως, βρέθηκε ικανό προσωπικό ασφαλείας για την παράσταση – εκτός από τους φροντιστές που δεν μετακινήθηκαν ρούπι από τα ιερά και όσια της διεκδίκησης. Η παράσταση δεν πραγματοποιήθηκε και το πλακόστρωτο μπροστά στο Μέγαρο Μουσικής γέμισε με πηγαδάκια θεατών που έπεφταν από τα σύννεφα. Και για τη στάση εργασίας την οποία δεν γνώριζαν, και για την ανακοίνωση της ακύρωσης την ύστατη στιγμή.

Για άλλη μια φορά η συντεχνιακή πεζότητα παίρνει την εκδίκησή της – έστω και με background ραμμένο στη Βερόνα. Και πάλι φορτώνονται τα «δίκια» από τη μια πλευρά. Και πάλι η κοινωνία από την άλλη. Μια κοινωνία απλήρωτη και φορολογημένη, όπου η «αλληλεγγύη» έχει γίνει λέξη φετίχ, ίσα ίσα για να εξωραϊστεί η έλλειψή της. Μια κοινωνία όπου τα δεδουλευμένα του Δημοσίου είναι πιο «ίσα» από τον ιδιωτικό τζίρο. Δεν έλαβαν άραγε οι φροντιστές υπόψη τους ότι έκαναν στάση εργασίας σε έναν χώρο όπου οι εργαζόμενοι – συνάδελφοι ή σύντροφοι, δική τους η επιλογή – έχουν μείνει απλήρωτοι επί έξι μήνες;

Φαντάζεται κανείς ότι για το «δικαιόμετρο» του αγώνα το εισιτήριο της μιας εβδομαδιαίας εξόδου που δικαιούται η μεσαία τάξη δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Μετρήθηκε και βρέθηκε ελλιποβαρές. Αλλά ελπίζει την ίδια στιγμή ότι απέχουμε ακόμη από το σημείο όπου ένα εισιτήριο θεωρείται πολυτέλεια ταξική.