[Αγιογραφίες] Κρασάρισμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Θα μπορούσε να φταίει η κακιά η ώρα. Θα μπορούσε να φταίει ο δαίμων του δικτύου που τιμώρησε τη ΝΔ. Κι όμως, είχε φανεί ότι το κόμμα κινδύνευε να κρασάρει, πολύ πριν πέσει το λογισμικό του.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που προέβλεπαν ότι θα υπήρχαν προβλήματα στη διαδικασία. Η ΝΔ του 2015, έλεγαν, δεν είναι η ΝΔ του 2009. Δεν έχει ούτε το στελεχικό βάθος ούτε την οργανωτική συγκρότηση ούτε καν τα λεφτά που απαιτεί το εγχείρημα για ανοιχτή εκλογή από τη βάση.
Ομως, μέχρι το χθεσινό φιάσκο, κανείς δεν είχε μιλήσει. Η δικαιολογία που δίνεται εκ των υστέρων είναι ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση της διαδικασίας θα εκλαμβανόταν ως ηττοπαθής γκρίνια: «Θα μας έλεγαν: Χάνετε, γι’ αυτό σας φταίνε τα κομπιούτερ».
Απ’ όπου κι αν μπει κανείς στον δαίδαλο των αλληλοκατηγοριών, που εκτοξεύονται βροχηδόν από χθες το πρωί, καταλήγει στον Ανδρέα Παπαμιμίκο. Τυπικά, από τη στιγμή που ο πρόεδρος της ΝΔ ήταν ταυτόχρονα και υποψήφιος, ο μόνος που απέμενε για να εγγυηθεί ως θεσμικός παράγων τη διαδικασία ήταν ο γραμματέας.
Ο Παπαμιμίκος δυσκολεύτηκε στον ρόλο του διαιτητή – αν ποτέ τον επωμίστηκε. Η πιο ήπια αμφισβήτηση που διατυπωνόταν εις βάρος του αφορούσε την αμεροληψία του. Οι πιο βαριές υπερέβαιναν το όριο του πολιτικού δόλου.
Αψηφώντας σε πρώτο χρόνο τις πανταχόθεν πιέσεις να παραιτηθεί, ο Παπαμιμίκος τροφοδοτεί το εις βάρος του κατηγορητήριο, από το οποίο το μόνο που δεν λείπει είναι οι θεωρίες συνωμοσίας. Θεωρίες στις οποίες φωτογραφίζεται ως δράστης, με τον ηθικό αυτουργό να αλλάζει ανάλογα με το ποιος τον φωτογραφίζει.
Το να περιγράψει κάποιος αυτό που συνέβη χθες στη ΝΔ ως «πρόβλημα Παπαμιμίκου» θα ήταν σαν να μπερδεύει την ασθένεια με το σύμπτωμα. Θα ήταν σαν να μπορούσε ένα στέλεχος περιορισμένου βεληνεκούς όπως ο γραμματέας να εκτροχιάσει μόνος του το κόμμα. Ακόμη κι αν είχε καταφέρει να αποκτήσει ασύμμετρη επιρροή, ακόμη κι αν είχε φτάσει να πιλοτάρει το σκάφος, δεν μπορεί να φταίει ο ίδιος που βρήκε ξεκλείδωτο το πιλοτήριο.
Πιο ενδεικτική και από την ίδια την κατάρρευση της διαδικασίας ήταν η αντίδραση που ακολούθησε. Η αδυναμία των ηγετικών στελεχών να διαγνώσουν το ναυάγιο ως συλλογική απειλή, η ευκολία με την οποία το μετέτρεψαν σε πεδίο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης, έδωσαν την εικόνα ενός κόμματος ανυπεράσπιστου.
Ενός κόμματος που δεν υποφέρει από ένα στιγμιαίο ατύχημα αλλά από μια υπαρξιακή κρίση διαρκείας. Και που είναι ικανό να προκαλέσει στον εαυτό του ζημιά μεγαλύτερη από αυτή που έχει υποστεί σε δύο σερί εκλογικές ήττες.
Google news
