[Διαστάσεις] Μισώ τον πόλεμο, αλλά…

Εμείς το λύσαμε όπως το λύνουμε πάντα. Στους διεθνείς οργανισμούς ψηφίζουμε μαζί με τις άλλες χώρες, δηλαδή «Ναι» σε όποια βοήθεια χρειαστεί η Γαλλία με βάση το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της Λισαβόνας (που περιελήφθη στο κείμενο ύστερα από δική μας πρόταση, προκειμένου να αντιμετωπιστεί τυχόν πρόκληση της Τουρκίας), και στο εσωτερικό λέμε ακριβώς τα αντίθετα, δηλαδή «Οχι» σε οποιαδήποτε συμμετοχή μας σε μια στρατιωτική επέμβαση, καθώς, όπως είπε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας Δημήτρης Βίτσας, «η Ελλάδα έχει να διαδραματίσει άλλο ρόλο στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης στη Συρία». Ποιον άραγε;

Στην Ευρώπη, πάλι, έχει φουντώσει η συζήτηση. Το Βερολίνο δεν θέλει να ακούσει για πόλεμο, το Λονδίνο στέλνει ένα πολεμικό πλοίο για να παράσχει αεροπορική κάλυψη στο αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» που βομβαρδίζει τους τζιχαντιστές (οι οποίοι όμως δεν διαθέτουν αεροπορική ισχύ), η Ιταλία έχει διχαστεί, ενώ στην Ισπανία ξεχωρίζει η φωνή του ηγέτη των Ciudadanos Αλμπερτ Ριβέρα, ο οποίος τάχθηκε κατηγορηματικά από την πρώτη στιγμή υπέρ της συμμετοχής της Ισπανίας με χερσαίες δυνάμεις σε μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. «Μισώ τον πόλεμο, αλλά ακόμη περισσότερο μισώ την τρομοκρατία», τόνισε.

Εξίσου κατηγορηματικός είναι και ο Μάικλ Γουόλζερ, ο αμερικανός φιλόσοφος που έγινε γνωστός από το βιβλίο του «Δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι» (1977). «Ναι, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού φανατισμού είναι δίκαιος», λέει στη Ρεπούμπλικα, «αρκεί να ακολουθεί ορισμένες αρχές. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να περιορίζεται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά να έχει και μια πολιτική, διπλωματική και ιδεολογική διάσταση. Πρέπει επίσης να σέβεται ορισμένους κανόνες που έχουν να κάνουν με την προστασία των αμάχων και την αναλογικότητα των στρατιωτικών επιχειρήσεων».

Οταν αποφασισμένοι φανατικοί σκοτώνουν νέους ανθρώπους που πίνουν, ακούνε μουσική, χορεύουν ή φλερτάρουν, μπορείς να καταγγείλεις τη γαλλική αποικιοκρατία, την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ ή την ισραηλινή αδιαλλαξία. Μπορείς να τραγουδήσεις το «Give peace a chance». Μπορείς όμως και να ανοίξεις τα μάτια σου, να προσγειωθείς στη σκληρή πραγματικότητα, να πετάξεις τα ταμπού σου και να αναλογιστείς τι μέλλον θέλεις να έχουν τα παιδιά σου.