[Εμπιστευτικά] Ιδιο έργο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αλλη μια διαπραγμάτευση ολοκληρώθηκε με άλλη μια πανωλεθρία. Η κυβέρνηση ξεκίνησε να προστατεύσει το 99% των δανειοληπτών και δέχτηκε τελικά την προστασία του 25% – το σημειώνω χωρίς να αξιολογήσω την ορθότητα της εκκίνησης ή της κατάληξης!
Στο ενδιάμεσο αποδέχτηκε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών, ακόμη κι εκείνες που δεν δέχονταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά ή το συνολικό άνοιγμα του Ασφαλιστικού.
Τι συμβαίνει; Προφανώς κάνουν κάτι λάθος. Δεν είναι λογικό κάθε φορά που εμφανίζεται η τρόικα να τους παίρνει το πορτοφόλι.
Μια παλιά ιταλική παροιμία λέει πως όσες φορές κι αν βαδίσεις τον ίδιο δρόμο, θα φτάσεις στον ίδιο προορισμό. Συνεπώς, και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, το πρόβλημα πρέπει να βρίσκεται στη διαπραγμάτευση.
Τρεις επισημάνσεις.
Πρώτον και ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο, η ελληνική πλευρά δεν επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα. Θέλει απλώς να συντηρήσει την εικόνα μιας «σκληρής διαπραγμάτευσης» ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Δεύτερον και εξ αυτού του λόγου, τραβάει τη διαπραγμάτευση σε μάκρος, χάνει χρόνο και διακηρύσσει παρδαλούς στόχους για να συντηρήσει απλώς την εικόνα μιας «σκληρής διαπραγμάτευσης» ανεξαρτήτως κόστους.
Τρίτον και επειδή χάνει χρόνο ή ευκαιρίες συμβιβασμού, φτάνει στο τέλος εξασθενημένη, αποδυναμωμένη και με το μαχαίρι των δανειστών στον λαιμό της. Τώρα, με την απειλή των 10 δισ. για τις τράπεζες, της πήραν και τα τασάκια.
Το «μοντελάκι» αυτό φορέθηκε με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο. Και τελικά επιβραβεύτηκε στις κάλπες αφού ο ψηφοφόρος αποσυνέδεσε την προσπάθεια (που υποψιαζόταν) από το αποτέλεσμα (που δεν ήξερε ή που δεν κατανοούσε) για να επιβραβεύσει την προσπάθεια.
Είναι ασφαλώς μια τακτική. Αλλά με ημερομηνία λήξης. Διότι ο ίδιος ψηφοφόρος δύσκολα θα χάψει το ίδιο παραμύθι για δεύτερη φορά.
Ολα τα στοιχεία, σε όσες δημοσκοπήσεις κυκλοφορούν κι όσο αξιόπιστες κι αν είναι, συγκλίνουν σε μια διαπίστωση: η εικόνα της κυβέρνησης πάει από το κακό στο χειρότερο. Και μόλις δύο μήνες από τις εκλογές.
Σε αυτό φυσικά δεν φταίνε οι δανειστές, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε η διαπλοκή, ούτε τα συμφέροντα, ούτε ο Λαφαζάνης, ούτε ο Πανούσης. Φταίει το κακό τους το κεφάλι.
Το οποίο αντί να χρησιμοποιηθεί στη διαπραγμάτευση και στη διακυβέρνηση, σκαρφίζεται συνωμοσίες ή επιθέσεις ή άλλες υπεκφυγές προκειμένου να μεταθέσει αλλού την ευθύνη της δυσκολίας.
Και αυτό είναι ασφαλώς μια τακτική. Αλλά κι αυτή έχει ημερομηνία λήξης. Ταχύτατης λήξης. Αν δεν απατώμαι, είμαστε ακόμη στα προαπαιτούμενα, η αξιολόγηση δεν ξεκίνησε καν κι έρχεται το Ασφαλιστικό.
Google news
