[Αγιογραφίες] Ζαχαρόνερο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ήταν σαν την Καισαριανή. Η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου δεν ήταν για τον Πρωθυπουργό όπως η πρώτη του ημέρα στο αξίωμα, τότε που με το χέρι στην καρδιά είχε προσκυνήσει στον άλλον ιερό τόπο της Αριστεράς.
Δέκα μήνες μετά, σε μια πρώτη φορά αριστερά αστυνομοκρατούμενη πόλη, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε διάθεση για πόζες με φόντο το μνημείο.
Δεν είναι βέβαια το μόνο που έχει αλλάξει. Μόλις χθες ο Πρωθυπουργός ανακάλυψε και τους «δήθεν αντιεξουσιαστές», τους «καπηλευτές» που «καμώνονται τους υπερασπιστές του λαού». Ηταν μια τομή με τον χώρο τη δράση του οποίου ο ίδιος, ως φρέσκος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, το 2008 είχε χαιρετίσει ως εξέγερση – την ώρα που η κομματική εφημερίδα εξέδιδε ημερολόγια, φετιχοποιώντας τις εικόνες της φλεγόμενης Αθήνας.
Αυτός είναι πια ο γνώριμος ρυθμός της διακυβέρνησης Τσίπρα. Κάθε μέρα που περνάει ως Πρωθυπουργός θάβει μια μέρα που είχε περάσει ως αρχηγός της αντιπολίτευσης. Κάθε μνημονιακό του μέτρο είναι ένα αντιμνημονιακό του σύνθημα που παραγράφηκε.
Ο ίδιος κινείται πια με μεγάλη άνεση σε αυτό τον ρυθμό. Μεταμορφώνεται, αλλά δεν παραιτείται από τον προηγούμενο εαυτό του. Ενσαρκώνει και την κάμπια και τη χρυσαλλίδα. Υπόσχεται, ας πούμε, να απελευθερώσει τη χώρα από το καθεστώς στο οποίο την υπέβαλε – «επιτροπεία» ονόμασε χθες τη συμφωνία που έχει υπογράψει.
Κατά τον ίδιο τρόπο, σπεύδει στην Τουρκία για να λύσει ένα πρόβλημα που μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού δεν αναγνώριζε καν ως πρόβλημα – παρά ως ευκαιρία για να αποκτήσουν οι πλατείες του αθηναϊκού κέντρου πολυπολιτισμικό χρώμα.
Ακόμη και εκείνοι που πιστεύουν σε έναν Τσίπρα που ωριμάζει, τρέχουν κάθε φορά να χαιρετίσουν μια μεταστροφή του, μήπως και προλάβει εκείνος και αναμεταστραφεί, όπως έχει προγραμματιστεί να το κάνει. Βουστροφηδόν.
Η πιο γραφική έκφανση αυτού του εσκεμμένου διπολισμού ήταν η διακήρυξη με την οποία ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωνε ότι θα διαδήλωνε στην απεργία κατά της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν, πέρα από την πλάκα, και μια ακριβής αποτύπωση του πολιτικού παράδοξου μέσα στο οποίο ευδοκιμεί ο Τσίπρας.
Το τοπίο μπροστά του είναι ελεύθερο. Οχι τόσο επειδή το διάνοιξε ο ίδιος με την πειθώ του. Οσο επειδή το βοήθησε να ισοπεδωθεί διά της κοπώσεως. Το πολιτικό σύστημα αλλά και η κοινή γνώμη έχουν υποστεί τόσες δόσεις μνημονιακού δράματος που πια πίνουν το κώνειο σαν ζαχαρόνερο. Σαν να μην μπορεί να τους βρει τίποτε χειρότερο.
Σε αυτό το περιβάλλον μιθριδατισμού, μοιρολατρίας και πολιτικής απάθειας ο Τσίπρας μπορεί να κάνει θαύματα. Μπορεί να κάνει το νερό κρασί. Και την αντιπολίτευση συμπολίτευση.
Google news
