[Αμφίσημα] Φόβος

1 λεπτό
Ενα τοξικό κύμα λάσπης ξεκίνησε τη Μαύρη Παρασκευή από το Παρίσι και σκεπάζει μέρα με την ημέρα τη Γηραιά Ηπειρο.
Ο φόβος, όσο κι αν τον μακιγιάρουμε και τον γεμίζουμε φτιασίδια, όσο κι αν προσποιούμαστε πως τον αγνοούμε, θα βρίσκεται πάντοτε απέναντι να μας κουνά το δάκτυλο απειλητικά και να μας θυμίζει τον κίνδυνο, πραγματικό ή πλασματικό.
Ο δυνατός θόρυβος περισσότερο από την εικόνα του αθώου αίματος είναι αυτός που προκαλεί μια οιονεί δυστοπία.
Ανθρωποι φαινομενικά ήρεμοι που προσπαθούν να ονειδίσουν τον φόβο με καρδιά όμως που χτυπά δυνατά και πόδια έτοιμα να βγάλουν φτερά στο πρώτο δυνατό άκουσμα.
Η στοχοποίηση του Stade de France αποτελεί υπενθύμιση στο υποσυνείδητο για τους λάτρεις του αθλητισμού. Ναι, οποιοδήποτε γήπεδο μπορεί να γίνει στόχος.
Το ρίγος που θα νιώθουν στο εξής οι φίλαθλοι κάθε φορά που θα εισέρχονται σε ένα γήπεδο είναι η μεγάλη νίκη των τρομοκρατών.
Οι αναμνήσεις του φόβου δεν ξεπερνιούνται, δεν σβήνονται. Ο χρόνος τις σπρώχνει πίσω, τις καταστέλλει, μέχρι τη στιγμή που ένας δυνατός θόρυβος τις επαναδραστηριοποιεί.
Τα συμβολικά αντίβαρα στην πραγματικότητα δεν είναι ικανά να προστατεύσουν από νέα Bataclan, ούτε βέβαια οι πολιτικοί βολονταρισμοί. Μια νέα εποχή ξημέρωσε για την Ευρώπη που δεν μπορεί πια να ακούει θορύβους.













