[Αγιογραφίες] Κασετοφρένεια

«Θέλω να κλείσω τους λογαριασμούς μου / με τους άλλους / χωρίς να μηδενίσω / τα αποθεματικά της ζωής μου». Το ποίημα είναι του Γιάννη Πανούση. Το χρησιμοποίησε στις 31 Ιανουαρίου του 2015 ο Γιάννης Ρουμπάτης για να ανακοινώσει στο facebook τον διορισμό του στο τιμόνι της ΕΥΠ.

Η επιλογή για την καρέκλα της ΕΥΠ έφερε συμβολικό φορτίο για την Αριστερά που είχε πάντα τραυματική σχέση με τις υπηρεσίες πληροφοριών – τουλάχιστον στο εσωτερικό. Γιατί όπου η Αριστερά ήλεγχε η ίδια τέτοιες υπηρεσίες η σχέση ήταν καθεστωτικός φετιχισμός.

Ο βιότοπος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε στελέχη με προφίλ κατάλληλο για τη δουλειά ή τις αντίστοιχες εμπειρίες. Ο Ρουμπάτης είχε – για να το πούμε με τον τρόπο του ποιητή – «αποθεματικά ζωής». Από κυβερνητικός εκπρόσωπος του Ανδρέα Παπανδρέου – την περίοδο που ο ρόλος περιελάμβανε και την υποχρέωση υπεράσπισης των ιδιωτικών γούστων του πρωθυπουργού – μέχρι τη θητεία του στο συγκρότημα Κοσκωτά και από την Ευρωβουλή όπου πήγε με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ μέχρι τη σταδιοδρομία του ως συμβούλου σε υπουργικά γραφεία, ο παλαίμαχος δημοσιογράφος είχε πολλά ράμματα πριν καταλήξει μεταχειρισμένος στο απαράτ του Τσίπρα.

Ο διοικητής της πρώτη φορά κόκκινης ΕΥΠ είχε από την αρχή ζωηρό ρόλο, λαμβάνοντας μέρος στις κυβερνητικές συσκέψεις ως οιονεί κυβερνητικό στέλεχος. Εξού και ο Πανούσης λέει ότι είχε προτιμήσει να ζητήσει από εκείνον να μεταφέρει στον Πρωθυπουργό ένα πολιτικό πρόβλημα αντί να του το θέσει ο ίδιος ως υπουργός.

Η ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών θυμίζει μια από τις εποχές στις οποίες είχε διαλάμψει ο Ρουμπάτης. Η πολιτική ζωή μυρίζει λίγο Τόμπρα, έτσι όπως ολισθαίνει στην κασετοφρένεια – σε ένα σπιράλ από τοξικές ακριτομυθίες και έμμεσες απειλές.

Το θέατρο δεν παίζεται μόνο με τα μέσα της υπηρεσίας του Ρουμπάτη. Παίζεται και σε κοινή θέα από τα μέλη μιας κυβέρνησης που πολιτεύεται με μηνυτήριες αναφορές.

Σε αυτή τη μοιρασιά εξουσίας ο Ρουμπάτης κουμπώνει στον αφανή ρόλο του. Οχι μόνο γι’ αυτό που είναι. Αλλά και ως σύμβολο όσων έχει υπάρξει.