[Αγιογραφίες] Κάγκελα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αυτό που συνέβη στον Γιώργο Κουμουτσάκο δεν ήταν ατύχημα. Ηταν ο τελευταίος κρίκος σε μια αλυσίδα «ατυχημάτων» που αποκτά επαναληπτικότητα ρουτίνας.
Αυτό που συνέβη στον Κουμουτσάκο γίνεται ακόμη πιο αποτρόπαιο λόγω του γεγονότος ότι στόχος δεν ήταν καν ο ίδιος προσωπικά. Δεν χτυπήθηκε ως πρόσωπο. Χτυπήθηκε ως είδος.
Ολοι δοκίμασαν να «κάνουν πολιτική» με το θέμα που άνοιξε ο Φίλης – με πρώτον τον ίδιο, που θέλησε να δείξει τα γαλόνια της αριστεροσύνης του. Το δοκίμασαν και οι αντίπαλοί του, προσπαθώντας να τοκίσουν την οργή των ακροατηρίων που είναι ευαίσθητα σε τέτοια ζητήματα ταυτότητας.
Το πόσο παρωχημένα είναι αυτά τα εργαλεία πολιτικής σπέκουλας φαίνεται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Φίλη δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που τον στήριξε – έστω και μουδιασμένα.
Κυβέρνηση του Φίλη είναι και η κυβέρνηση του Καμμένου – που τον αναθεμάτισε ως «ανιστόρητο» και υποσχέθηκε φρονηματισμό επί της γενοκτονίας σε όλα τα στρατόπεδα. Αρα, όταν ο υπουργός Παιδείας εμφανίζει εαυτόν ως θύμα «πογκρόμ», δεν μπορεί παρά να συγκαταλέγει στους συναυτουργούς του «πογκρόμ» και εκδοχές της συμπολίτευσης στην οποία μετέχει.
Η συζήτηση για το ποιος κατάφερε να γίνει πιο εμπρηστικός στην αντιπαράθεση για τη γενοκτονία είναι μάλλον παραπειστική. Παραπειστική γιατί φαίνεται να περιορίζει την επίθεση στον Κουμουτσάκο στο πλαίσιο της τρέχουσας κόντρας, αποκόπτοντάς την από τη γενεαλογία της. Αποσυνδέοντάς την από τις βαθύτερές της αιτίες – την «πλατεία» στην οποία επωάστηκε.
Πολύ πριν γίνει στόχος ο Κουμουτσάκος, η πολιτική είχε παραιτηθεί από τη λειτουργία της να μετουσιώνει την οργή σε πολιτικό αίτημα. Η κυρίαρχη πολιτική είχε αρκεστεί στον ρόλο του ηχείου της αγανάκτησης.
Το αποτέλεσμα είναι να έχει ήδη δημιουργηθεί ερήμην της πολιτικής μια παράλληλη δημόσια σφαίρα. Μια σφαίρα περιτοιχισμένη απέναντι στην αστική δημοκρατία. Μονωμένη προς ό,τι γίνεται αντιληπτό ως «σύστημα» – τα συστημικά κόμματα, τα συστημικά πρόσωπα, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
Σε αυτή την παράλληλη σφαίρα της διαδικτυωμένης δεισιδαιμονίας το ζώο που κάποιοι είχαν εκθρέψει για να αρμέγουν πήδηξε τον φράχτη. Εβγαλε νύχια και υπακούει μόνο στα ένστικτά του.
Ο αντισυστημισμός δεν ορίζεται πια από τους αντισυστημικούς. Εγινε ρεύμα χωρίς όχθες. Κι αν μπορεί να εκδηλώνεται έτσι σε ένα θέμα όπως το Ποντιακό, δεν θέλει κανείς ούτε καν να φανταστεί σε ποια κλίμακα θα μπορούσε να εκδηλωθεί αν αφεθεί να κακοφορμίσει το Προσφυγικό.
Αν σε κάτι βοηθάει το σοκ από την επίθεση στον Κουμουτσάκο είναι στη συνειδητοποίηση ότι η παλιννόστηση στην κανονικότητα αργεί ακόμη. Η Βουλή χωρίς κάγκελα δεν είναι ακόμη μια Βουλή ελεύθερη. Είναι μια Βουλή ανυπεράσπιστη.
Google news
