[Διαστάσεις] Εξίσωση προς τα πάνω

Οι κομμουνιστές – με την καλή έννοια – έχουν περίεργη σχέση με το χρήμα. Σχέση έρωτα και μίσους. Θεωρητικά το αποκηρύσσουν. Η βάση τους είναι η εργατική τάξη, οι εργάτες είναι φτωχοί, άρα, όποιος έχει χρήματα είναι απέναντι. «Οι ψηφοφόροι μας δεν ενδιαφέρονται για τα capital controls, αφού δεν πηγαίνουν στις τράπεζες», είχε πει ο Πρωθυπουργός σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ατάκες της πρώτης του θητείας. Στην πράξη το αποζητούν – διότι μπορεί να είναι κομμουνιστές, αλλά δεν είναι ανόητοι ούτε ζουν στο φεγγάρι – και μόλις το αποκτήσουν, σπεύδουν να το βγάλουν στο εξωτερικό για να μην τους πιάσει κανείς στα πράσα. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι, οι αγνοί και ρομαντικοί που δεν δείχνουν ούτε έδειξαν ποτέ ενδιαφέρον για τον πλούτο. Αλλά αποτελούν είδος που κινδυνεύει να εκλείψει.

Αυτή η αμφίσημη σχέση οδηγεί τους κομμουνιστές να χάνουν συχνά την επαφή με την πραγματικότητα. «Τι φοβάσαι, μήπως χάσεις τα 300 ευρώ του μισθού σου;» είχε ρωτήσει το καλοκαίρι έναν εργαζόμενο ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης στη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής. Ο ίδιος άνθρωπος, ως υπουργός Παιδείας πλέον, χαρακτηρίζει «πενταροδεκάρες» την επιβάρυνση που θα υποστούν χιλιάδες γονείς από την επιβολή ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση: πενταροδεκάρες για εκείνους, φυσικά, τους «εύπορους», αφού αλλιώτικα η κυβέρνηση θα έβρισκε εύκολα ισοδύναμα. Από κοντά κι ένας άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημήτρης Σεβαστάκης, που δηλώνει ότι το μέτρο δεν θα στοιχίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι ψηφοφόροι του δεν στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν σε ποια χώρα διάλεξαν να ζήσουν.

Η ταξική αυτή προσέγγιση της πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ κρύβει μια μεγάλη παρεξήγηση που άλλοι κομμουνιστές, πιο σοβαροί, έχουν λύσει εδώ και δεκαετίες. Ο στόχος μιας αριστερής κυβέρνησης δεν είναι – ή δεν πρέπει να είναι – η εξίσωση προς τα κάτω, αλλά προς τα πάνω. Δεν είναι η εξόντωση της μεσαίας τάξης, αλλά η καταπολέμηση των ανισοτήτων μέσα από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και την παροχή ευκαιριών ώστε τα κατώτερα στρώματα να βελτιώσουν τη θέση τους. Δεν είναι ο διχασμός, αλλά η κοινωνική δικαιοσύνη.