[Αγιογραφίες] Πορνό

Δεν είναι δόκιμο. Αλλά πώς αλλιώς να ορίσει κανείς όσα εκτυλίχθηκαν χθες στην εφορευτική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας παρά ως αγνό, αυτοσχεδιαστικό πολιτικό πορνό; Αυτοσχεδιαστικό ήταν τουλάχιστον για τον ακούσιο πρωταγωνιστή, τον γραμματέα του κόμματος Ανδρέα Παπαμιμίκο.

Οι σκηνές έφθασαν σε τέτοια άγρια ομορφιά που δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι τις πυροδότησε ένα θέμα τόσο πεζό όσο η διαδικασία. Κι όμως. Οι εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ είναι κυρίως η διαδικασία. Αυτή ορίζει το γήπεδο – το εκλογικό σώμα.

Το καταστατικό που υιοθετήθηκε σε συνθήκες προεκλογικής πίεσης το 2009 προβλέπει το τυφλό άνοιγμα – πληρώστε, ψηφίστε, τελειώσατε. Επιτρέπει δηλαδή τον σχηματισμό μιας εκλεκτορικής βάσης που δεν είναι βάση. Είναι μια αστάθμητη μάζα που σχηματίζεται ad hoc μόνο στην κάλπη.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μεϊμαράκης ήταν πάντοτε καχύποπτος απέναντι στην ανοιχτή εκλογή. Είχε πει (και δημοσίως) ότι «δεν του αρέσουν και πολύ αυτά τα αμεσοδημοκρατικά». Ως ο υποψήφιος που έχει τα ερείσματά του στην κομματική ελίτ, ήταν αναμενόμενο ότι θα αντιστεκόταν στην επανάληψη του 2009. Οπως αναμενόμενη ήταν και η συγκυριακή σύμπλευση των τριών «μικρών» – του Κυριάκου, του Αδωνη και του Τζιτζικώστα – που συντάχθηκαν με τον Παπαμιμίκο στο θέμα της διαδικασίας.

Σε αυτή την προδιαγεγραμμένη αναμέτρηση βρέθηκε να κάνει τον διαιτητή ο Παπαμιμίκος. Λένε ότι ο ίδιος υπονόμευσε τον ρόλο του. Κι αυτό ήταν ορατό στους μυημένους από την απλή ανάγνωση του καταλόγου των στελεχών που συνυπέγραφαν τις υποψηφιότητες. Στη Συγγρού μέχρι και τα τζιτζίκια έλεγαν ότι ο διαιτητής είχε αφήσει τη σφυρίχτρα και είχε αρχίσει τα τάκλιν.

Ακόμη όμως κι αν υποθέσει κανείς ότι ο γραμματέας τηρούσε τις προδιαγραφές αμεροληψίας που επιβάλλει το αξίωμά του, δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορούσε να αποτρέψει μια σύγκρουση που έχει υπαρξιακό βάθος για τη ΝΔ.

Το 2009 οι κανόνες είχαν ξηλωθεί άρον άρον. Εκτοτε το κόμμα δεν δοκίμασε να αναθεωρήσει τον εαυτό του, να ξανασκεφτεί τους κανόνες του, να ξανασυστηθεί με τη βάση του. Η κομματική ζωή εξαντλούνταν σε πανηγυρικές ημερίδες. Η γενιά που επέτρεψε αυτή την ακινησία δίνει τώρα την εντύπωση ότι χάνει τη βάση κάτω από τα πόδια της.

  

Ο Παπαμιμίκος ήταν από τις πρώτες απόπειρες των παλαιών κομμάτων να ανταποκριθούν στη μόδα του τσιπρικού υποδείγματος, βάζοντας στη βιτρίνα τους επιμελώς αξύριστους τριαντάρηδες. Πολιτικά, επρόκειτο για κόπιες του κομματικού DNA που, κόντρα στην εξέλιξη της γενιάς τους, είχαν υποκύψει στο συνδικαλιστικό γονίδιο του ’80, ακολουθώντας κομματική σταδιοδρομία.

Γι’ αυτό και ο γραμματέας φαίνεται τώρα να είναι γνήσια έκφραση του κόμματος. Μέρος ενός προβλήματος που τον υπερβαίνει.