[Αγιογραφίες] Τιμωρός

Η ιδέα δεν είναι νέα. Την είχαν συζητήσει και οι προηγούμενοι και οι προ-προηγούμενοι και είναι απλή. Δεν χρειάζεται να εμπλακείς σε εγχειρήματα χρονοβόρα και επισφαλή, όπως η αλλαγή του φορολογικού μηχανισμού ή η καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης. Μπορεί να κόψεις τον γόρδιο δεσμό, καθιερώνοντας παντού το πλαστικό χρήμα.

Αυτή την ιδέα, σε μια ριζοσπαστική εκδοχή της, έριξε στην αγορά ο Τρύφων Αλεξιάδης – κατά τη δοκιμασμένη μέθοδο: πετάς το βότσαλο στη λίμνη και μετράς τις αναταράξεις.

Ομως, το μέτρο να πληρώνεται μόνο μέρος του μισθού μετρητοίς ακούγεται σε κάποιους πολύ προωθημένο για να ευδοκιμήσει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, όπου λεφτά είναι μόνο τα λεφτά στην τσέπη – ή στο στρώμα.

Θα χρειαζόταν πολιτική υπερπροσπάθεια για να περάσει το μέτρο. Και η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση δεν έχει σε αυτή τη φάση αποθέματα να σπαταλήσει σε τέτοιες πολυτέλειες. Αρκεί να δει κανείς την ατζέντα με τους νέους φόρους που θα πρέπει να επιβάλει – και να εισπράξει – από την επόμενη κιόλας εβδομάδα ο Αλεξιάδης.

Αυτό που βοηθάει πάντως το έργο του είναι ότι σε κεντρικό επίπεδο η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει και τους φόρους και την (επανα)ποινικοποίηση της φοροδιαφυγής. Αν άκουγε κανείς τον Πρωθυπουργό στην Κεντρική Επιτροπή, θα διαπίστωνε τη στρατηγική που τον οδηγεί να αναλάβει την πατρότητα – αυτό που οι τροϊκανοί λένε «ownership» – των φόρων.

Για τον Τσίπρα η ψήφος προς τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ψήφος «ταξική». Οθεν και οι κυβερνητικές προτεραιότητες πρέπει να ορίζονται από το «ταξικό κριτήριο».

Δεν έχει σημασία αν αυτή η ανάγνωση περιορίζεται σε έναν παλαιομαρξιστικό μανιχαϊσμό μεταξύ πλουσίων και φτωχών, που παραγνωρίζει τις ενδιάμεσες διαστρωματώσεις. Σημασία έχει ότι έτσι αναγνωρίζει την εκλογική του βάση ο ΣΥΡΙΖΑ. Και γι’ αυτό φαίνεται να εκτιμά ότι δεν θα έχει πολιτικό κόστος από ένα νέο φορολογικό Blitzkrieg – μια επιδρομή αστραπή – εναντίον όσων δεν εντάσσει στο ακροατήριό του. Αλλωστε, το ίδιο δεν έγινε και με τα capital controls; Κόστισαν μήπως στην κάλπη;

Από την άποψη της πολιτικής κάλυψης, ο Αλεξιάδης μοιάζει περίπτωση μοναδική σε σύγκριση με όσους κρατούσαν το φορολογικό χαρτοφυλάκιο στην εποχή των Μνημονίων. Ο ρόλος του ως τιμωρού είναι κορυφαίος στον σχεδιασμό μιας κυβέρνησης που δεν φαίνεται να δεσμεύεται από τις αναστολές των προηγουμένων για τα τραύματα της υπερφορολόγησης. Κάθε άλλο. Συνομιλεί μόνο με εκείνους που η εκλογική της γεωγραφία τής υποδεικνύει ως «μη προνομιούχους». Και δεν έχει τίποτε άλλο να τους τάξει παρά το αίμα των «προνομιούχων».