Η ιστορική αναλογία δεν σημαίνει την επανάληψη των ίδιων πραγμάτων και καταστάσεων με τον τρόπο που συνέβησαν στο παρελθόν. Εχει όμως τη σημασία της διότι «απελευθερώνει» ενδεχόμενα, σχετικοπoιεί τις προσεγγίσεις και διευρύνει την αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα.
Τον Οκτώβριο του 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου με υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Κώστα Σημίτη εφάρμοσαν το πρώτο διετές πρόγραμμα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας. Οι αντιδράσεις εντός του ΠΑΣΟΚ ήταν κατακλυσμιαίες. Ενα μεγάλο τμήμα της κραταιάς ΠΑΣΚΕ έσπασε, εκατοντάδες συνδικαλιστές με ισχυρή απήχηση στο συνδικαλιστικό κίνημα αποχώρησαν, άλλαξε ο συσχετισμός στη διοίκηση της ΓΣΕΕ.
Το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου ήταν ακόμη πανίσχυροι, αλλά το πλήγμα που δέχθηκαν δεν ήταν αμελητέο. Οι αποχωρήσαντες συγκρότησαν τη Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Εργατική Κίνηση (ΣΣΕΚ). Τον αρχικό ενθουσιασμό γρήγορα διαδέχτηκε η περίσκεψη και οι δεύτερες σκέψεις που επικράτησαν προέκριναν την επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ. Ο μηχανισμός της εξουσίας που υπήρχε βοήθησε αποφασιστικά και το εγχείρημα διαλύθηκε.
Η Λαϊκή Ενότητα αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ με τους καλύτερους οιωνούς. Διέθετε μια ισχυρή κοινοβουλευτική στήριξη - πήρε ακόμη και την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης - μια συμπαγή ομάδα στελεχών, όχι μόνο στην κορυφή αλλά και στο ενδιάμεσο επίπεδο και στη βάση, μεγάλη προβολή και φυσικά είχε απέναντί της μια πλειοψηφία που «παραδόθηκε», όπως είπε ο Βαρουφάκης, υπογράφοντας το τρίτο Μνημόνιο. Η αφετηρία ήταν εξαιρετική, αλλά η κατάληξή της δραματική. Για μια χούφτα ψήφους, λιγότερες από 8.000, δεν έγινε κοινοβουλευτική δύναμη. Εχει όμως μέλλον;
Η απάντηση σε αυτό το υπαρξιακό ερώτημα έχει πολλές παραμέτρους, ας σταθούμε όμως σε μερικές. Είναι κοινό μυστικό ότι από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έφυγε όλη η δύναμη που είχε το Αριστερό Ρεύμα - συνολικά δεν έφυγαν περισσότερα από 3.500 μέλη. Ενα σημαντικό μέρος της δύναμής του επέλεξε να μείνει στο κόμμα, είτε λόγω αυταπατών είτε λόγω ιδιοτελών σχέσεων με την εξουσία. Συμβαίνουν αυτά. Το 1989 από το ΚΚΕ δεν αποχώρησε όλη η αριστερή διαφωνία, ένα σημαντικό τμήμα της παρέμεινε στο κόμμα. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Η εκλογική ήττα προκαλεί περισυλλογή και ενισχύει την αποσυσπείρωση, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και θα ενισχυθεί μια «επίθεση αγάπης» προς τοπικά στελέχη της ΛΑΕ, δείχνει και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το εγχείρημα. Από την άλλη, η ηγεσία της ΛΑΕ πρέπει να αντιμετωπίσει το «δομικό» της πρόβλημα. Πώς θα συγκροτηθεί; Η βασική αντίληψη της ηγετικής ομάδας του Ρεύματος είναι να πάρει τα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ του 2012 - το Ρεύμα να μετασχηματιστεί σε κόμμα όπως ήταν ο Συνασπισμός και οι άλλες οργανώσεις να συμμετέχουν στο πλαίσιο της ΛΑΕ διατηρώντας την ανεξαρτησία τους. Αυτό το ενδεχόμενο δεν ενθουσιάζει τους ανένταχτους, οι οποίοι βλέπουν πως δύσκολα θα έχουν λόγο και ρόλο.
Το θέμα του προγράμματος, λένε οι του Ρεύματος είναι λυμένο, είναι το πρόγραμμα της Αριστερής Πλατφόρμας, βασικός συντάκτης του οποίου είναι ο Γιάννης Τόλιος. Αρα, αυτό που χρειάζεται είναι η οργανωτική ανασύνταξη και «φύγαμε μπροστά». Προσδοκώντας στη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ με την εφαρμογή του επαχθούς τρίτου Μνημονίου. Δίπλα τους όμως βρίσκεται το δίκτυο της Αριστερής Ριζοσπαστικής Κίνησης - πρόκειται για το τμήμα των 53 που αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείποντας τα οφίτσια - το οποίο κινείται αριστερότερα της ΛΑΕ, έχει πιο κινηματικά χαρακτηριστικά και είναι ευθέως ανταγωνιστική της. Και οι σχέσεις τους δεν είναι οι καλύτερες - μόνο ένα τμήμα της ΑΡΚ κάλεσε σε ψήφο στη ΛΑΕ και οι περισσότεροι εξ αυτών δεν πήγαν να ψηφίσουν! Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από όσο την αντιλαμβανόμαστε πολλές φορές. Σύντομα θα φανεί ποια θα είναι η επόμενη ημέρα που θα ξημερώσει για τη ΛΑΕ και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη.