[Αγιογραφίες] Απολιθώματα

Μια παλιά κρητική παροιμία λέει ότι όταν δεν πάει το Ιδρυμα Κλίντον στην Αθήνα, πάει η Αθήνα στο Ιδρυμα Κλίντον. Ή κάπως έτσι.

Το Ιδρυμα δεν ήρθε εδώ τον Ιούνιο – για λόγους επισήμως άσχετους με την ελληνική περιδίνηση – κι ας προετοίμαζε η Γιάννα Αγγελοπούλου τη φιλοξενία του μήνες και μήνες. Αλλά το σκηνικό – και τα παρασκήνια – που στήθηκε προχθές στη Νέα Υόρκη ήταν καλή παρηγοριά. Είχε λίγη Νέα Υόρκη και πολλή, βαθιά Αθήνα.

Δεν χρειαζόταν να δει κανείς ποιοι παράγοντες από την Ελλάδα είχαν σπεύσει επιτόπου ακολουθώντας τον Πρωθυπουργό και την Αγγελοπούλου. Αρκούσε να παρακολουθήσει τη σκηνή, όπου εκδηλώθηκαν – ελαφρώς μετουσιωμένα – πολιτικά πάθη που είχαν κακοφορμίσει στην αθηναϊκή «κουζίνα».

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη φαινομενική αμφιθυμία της Αγγελοπούλου, που από τη μια χαιρέτησε ενθουσιωδώς τον Πρωθυπουργό ως φέροντα «την καρδιά και την ελπίδα του ελληνικού λαού»· και από την άλλη τον «κάρφωνε» για τα «λάθη» του που παραδέχτηκε.

Αυτή η επίδειξη δηκτικής στοργής μπροστά σε τόσο ξένο κόσμο συμπύκνωσε μια σχέση που είχε τσακίσει πριν ξανακολλήσει. Είχε τσακίσει όχι από την προεδρική εκλογή – εκεί είχε φανεί από νωρίς ότι δεν ήταν πολιτικά βιώσιμη μια υποψηφιότητα που θα απειλούσε τον θεσμό με υπερχείλιση. Είχε τσακίσει κυρίως από το δημοψήφισμα που είχε εκληφθεί από τους πάντες, πλην ΣΥΡΙΖΑ, ως θανάσιμη διακινδύνευση των ιστορικών κεκτημένων της χώρας.

Το δημοψήφισμα ανάγκασε και την Αγγελοπούλου να ξεχάσει τις δηλώσεις της ότι ο Τσίπρας είναι «το νέο» και να ταχθεί τότε δημοσίως εναντίον του. Περασμένα – ξεχασμένα.

Κατά τα άλλα, η προχθεσινή βραδιά εκτυλίχθηκε μάλλον ως αλυσίδα παρεξηγήσεων. Δεν έφταιγε μόνο ο Πρωθυπουργός, που πήγε να πηδήξει τη μάντρα της γλώσσας, χωρίς να προσγειωθεί ποτέ στην άλλη μεριά. Ολοι έμοιαζαν χαμένοι σε παράλληλους μονολόγους. Και η Αγγελοπούλου με τη μεταφυσική της πίστη στις δυνατότητες των Ελλήνων. Και ο Τσίπρας που καλούσε τους επενδυτές στην Ελλάδα, μειδιώντας ταυτόχρονα συγκαταβατικά για τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Και ο Κλίντον που είχε το παράλογο πείσμα να θέλει να ακούσει συγκεκριμένα κίνητρα και εχέγγυα για τις επενδύσεις.

Μάταιος κόπος. Η εκδήλωση δεν έγινε για το κοινό εκεί. Εγινε για το κοινό εδώ. Για τον έλληνα θεατή που είχε την ευκαιρία να δει ότι, έπειτα από μια περίοδο πειραματισμών και αναταράξεων, το σύστημα τείνει να ξανακαθήσει στην παλιά του ισορροπία.

Σε συμβολικά πρόσωπα όπως αυτό της Αγγελοπούλου βλέπει κανείς αυτήν την ισορροπία απολιθωμένη.