[Εμπιστευτικά] Διαταραχή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πολύ φοβούμαι ότι η περίπτωση Δημήτρη Καμμένου είναι ενδεικτική επειδή δεν είναι μεμονωμένη. Το αντίθετο μάλιστα: είναι αντιπροσωπευτική μιας Ελλάδας της κρίσης.
Και ταυτοχρόνως η χειρότερη εκδοχή της.
Διότι μπορεί να μιλάμε ακατάπαυστα για χρέος, ελλείμματα και ανεργία. Για έλλειψη επενδύσεων και άγρια φορολόγηση των πάντων – αν κατάλαβα καλά η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών θεωρεί πλούσιους όσους έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 30.000 ευρώ!
Δεν μιλάμε όμως για τη βαθιά ψυχολογική διαταραχή της ελληνικής κοινωνίας. Μια διαταραχή που προκλήθηκε από την κρίση κι αυτή με τη σειρά της ανέσυρε στην επιφάνεια, ανακύκλωσε ή κατέστησε μέρος της συζήτησης απόψεις, ιδέες και συμπεριφορές καταδικασμένες από τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό.
Γενικώς μετέτρεψε το γραφικό, το ακραίο, το παρωχημένο, ενίοτε το γελοίο, σε μέρος μιας δημόσιας κουβέντας χωρίς όρια και αρχές. Whatever works, που έλεγε κι ο Γούντι Αλεν.
Επικράτησε έτσι μια έντονα διχαστική πλειοδοσία με δεξιό ή αριστερό πρόσημο. Είτε εκπέμπει αντισημιτισμό και ομοφοβία, είτε κοινωνικό μίσος και ταξική ρητορική.
Διότι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το μίσος για τους Εβραίους ή τους μετανάστες ή τους πλούσιους ή τους διαφορετικούς ή απλώς τους άλλους είναι ακριβώς το ίδιο μίσος. Απλώς με διαφορετικό στόχο κάθε φορά.
Και, πάντα κατά τη γνώμη μου, ευγενές και δικαιολογημένο μίσος δεν υπάρχει.
Αυτά τα απόνερα εισπράττει η κυβέρνηση με την υπόθεση Καμμένου ή Νικολόπουλου. Δεν είναι τελικά παρά μια αναμέτρηση με την κρίση που γέννησε τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και πολλούς άλλους.
Διότι όσο γραφικοί μπορεί να φαίνονται κάποιοι βουλευτές των ΑΝΕΛ ή του Λεβέντη, δεν ήταν λιγότερο γραφική εκείνη η Πρόεδρος της Βουλής που έφτιαχνε «Επιτροπές Αλήθειας για το Χρέος» ή ο υπουργός Παιδείας που θεωρούσε ότι η αριστεία στην εκπαίδευση είναι «χιτλερικό κατάλοιπο» ή ένας υπουργός Επικρατείας που διαβεβαίωνε ότι «το χρέος είναι αέρας» ή ο βουλευτής που έδινε «ραντεβού στα γουναράδικα».
Στο τέλος βέβαια το πάνω χέρι το παίρνει η πραγματικότητα.
Πολλοί τσαλαβούτησαν τα τελευταία χρόνια στην παπαρολογία που εμπλέκει αδιακρίτως Εβραίους, εξοπλιστικά, λίστες εξωτερικού, ολιγάρχες, τραπεζίτες, Γερμανούς και ερυθρόδερμους. Απλώς τώρα πρέπει και να κυβερνήσουν.
Και βασική προϋπόθεση μιας διακυβέρνησης είναι να ξεφύγει από τις ακρότητες, τις γραφικότητες και τις αστειότητες. Αρα να πάρει διαζύγιο από όσους τις διακινούν.
Προφανώς αυτό θα κοστίσει στην κυβερνητική πλειοψηφία. Αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά αν θέλει να υπάρξει ως κυβέρνηση.
Google news
