[Αγιογραφίες] Νομισματοκοπείο

Το είχε πει κάποτε ο Λίντον Τζόνσον για τον Εντγκαρ Χούβερ, αλλά είναι σαν να έχει ειπωθεί για τον Γιάνη Βαρουφάκη: Καλύτερα να τον έχεις μέσα και να κατουράει έξω, παρά να τον έχεις έξω και να κατουράει μέσα.

Με την επικοινωνιακή του ακράτεια ο Βαρουφάκης είχε δείξει ότι δεν επρόκειτο να αφήσει στεγνούς τους πρώην συντρόφους του ήδη από την προηγουμένη της αποπομπής του – όταν, το βράδυ του δημοψηφίσματος, είχε σπεύσει να απευθύνει διάγγελμα πριν από τον Πρωθυπουργό. Εκτοτε δεν κουράζεται να εκθέτει σε κοινή θέα τα άδυτα της επτάμηνης διακυβέρνησης, συντονιζόμενος με τους εξ Αριστερών επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Με δυο λόγια, αντιλαμβάνεται ως αποτυχία της κυβέρνησης όχι ότι επέμεινε πολύ στα προεκλογικά της δόγματα, αλλά ότι δεν επέμεινε μέχρι τέλους. Ο ίδιος περιέγραψε πώς θα ήταν αυτό το τέλος: μονομερής παύση πληρωμών προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και υιοθέτηση παράλληλου, άυλου νομίσματος.

Αυτό το προεκλογικό σαμποτάζ κατά του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει την άποψη ότι ο Βαρουφάκης έβλεπε εξαρχής το πέρασμά του από την ελληνική πολιτική σκηνή ως «σκαλοπάτι στην καριέρα του» – όπως το λένε και οι έλληνες σταρ που, χορτασμένοι από ντόπιο γαρίφαλο, κάνουν ανοίγματα για διεθνή καριέρα. Η διαφορά στην περίπτωση του πρώην υπουργού είναι ότι έχει καταφέρει να αποκτήσει ορκισμένο διεθνές ακροατήριο. Εξαργυρώνει τη φήμη που απέκτησε ως κακό παιδί της ευρωζώνης απολαμβάνοντας προσοχή και προβολή που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη ενεργό προσωπικότητα στην ελληνική πολιτική.

Χθες η «Frankfurter Allgemeine Zeitung» δημοσίευε άρθρο του – όχι για τη λιτότητα, αλλά για το Προσφυγικό! – την ώρα που ο ίδιος αποθεωνόταν στο Παρίσι, στο φεστιβάλ της Humanité φορώντας σφυροδρέπανο στο πέτο.

Ο Βαρουφάκης φαίνεται έτσι να διαγράφει μια τσιπρική τροχιά. Η ευρωπαϊκή Αριστερά ρίχνει παντού τα τείχη για τον νέο της ήρωα. Την ώρα που οι παλιοί του σύντροφοι στην Ελλάδα κόβουν συντάξεις, εκείνος σταδιοδρομεί ως ασυμβίβαστος κήρυκας του αντικαπιταλισμού. Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ περνά από την πρέσα του Μνημονίου, εκείνος διατηρεί ανέπαφο το πολιτικό του κεφάλαιο.

Εχει αλήθεια ο Βαρουφάκης τέτοιο κεφάλαιο; Εχει, αν αναλογιστεί κανείς ότι όταν εκείνος περιγράφει το δικό του, ψηφιακό «Νομισματοκοπείο», κανείς δεν τον ακούει ως αρτηριοσκληρωτικό κομμουνιστή. Η δική του εκδοχή νομισματικού πειραματισμού δεν φέρει, όπως του Λαφαζάνη, τέτοιες συνδηλώσεις. Δεν έχει, όπως ο Λαπαβίτσας ή η Κωνσταντοπούλου, ανάγκη αυτοσαρκαστικού εξωραΐσμού, προκειμένου να μη φαίνεται τρομακτικός.

Μπορεί κανείς να τον φανταστεί να παλιννοστεί στην ελληνική πολιτική ως συνήγορο μιας «εναλλακτικής στη λιτότητα». Να επιστρέφει δηλαδή ως μεταμοντέρνος αντιμνημονιακός, διαψεύδοντας όσους τον είχαν ταξινομήσει σαν διάττον ψώνιο. Πουκάμισο παρδαλό δεν σημαίνει πουκάμισο αδειανό.