[Πίσω από τη βιτρίνα] Ψέματα κι αλήθειες

Δεν γίναμε σοφότεροι από τους παράλληλους μονολόγους του πρώτου ντιμπέιτ. Αν κάτι ίσως μείνει, αυτό θα είναι το πλαγιοκόπημα Καμμένου στον Μεϊμαράκη που είχε διπλό στόχο, τη φθορά του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και τη συσπείρωση των ΑΝΕΛ που δίνουν μάχη επιβίωσης σε αυτές τις εκλογές. Μπορεί ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης να έφερε στα μέτρα του την αντιπαράθεση, δεν πρόκειται όμως για μια σύγκρουση δίχως απώλειες. Το αποδεικνύει το γεγονός ότι πήρε σβάρνα τις τηλεοράσεις για να απαντά στον Καμμένο. Κάπως έτσι τα μικρά κόμματα, με τακτική κλεφτοπολέμου, θα προσπαθήσουν να κερδίσουν κάποια πίξελ δημοσιότητας στην εικόνα της προεκλογικής αντιπαράθεσης.

Η πόλωση της τελευταίας βδομάδας είναι λογικό να συμπιέσει τους μικρούς, ειδικά εάν δεν διαφανεί καθαρό προβάδισμα Τσίπρα ή Μεϊμαράκη στον δρόμο προς την κάλπη. Στη Συγγρού πιστεύουν στη ρητορική της «χαμένης ψήφου» αναφορικά με τα μικρά κόμματα και θα το κλιμακώσουν την επόμενη βδομάδα. Αυτό προκαλεί μια πίεση στο Ποτάμι, που έχει μεν μπετονάρει ένα κομμάτι κεντρώων ψηφοφόρων, αδυνατεί όμως να αναπτύξει μεγαλύτερη δυναμική και χάνει ψηφοφόρους προς τη Νέα Δημοκρατία. Τα στελέχη της Συγγρού κατανοούν επίσης ότι η τακτική Μεϊμαράκη που φέρει το λαϊκό κεντροδεξιό στίγμα έπιασε ταβάνι και πλέον θα επιχειρήσουν να χτίσουν ένα προσωπικό αφήγημα «εν αναμονή Πρωθυπουργού» στον αρχηγό τους. Θα δοθεί επίσης έμφαση στην ικανότητα εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, σε αντίστιξη με την αμφιθυμία που επιδεικνύουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο τρίτο Μνημόνιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει μέχρι στιγμής άνευρος παίχτης μέσα σε ένα σκηνικό διαφορετικό από αυτό που είχε συνηθίσει στις τελευταίες αναμετρήσεις. Αυτό προκύπτει από το ότι ο ίδιος είναι αναγκασμένος να αλλάξει ρόλο και να υπερασπιστεί μια επιλογή που επιβλήθηκε περισσότερο από την ίδια την πραγματικότητα και λιγότερο από τη δική του ωρίμαση ή τη διάθεσή του να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Τα σχήματα των μετεκλογικών συνεργασιών είναι αυτά πάντως που κεντρίζουν το ενδιαφέρον της αναμέτρησης, αφού είναι ίσως οι πρώτες εκλογές ύστερα από χρόνια που οι υποσχέσεις και τα προεκλογικά προγράμματα δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Σε αυτό βοήθησαν αρκετά και τα μηνύματα που ήρθαν από τις Βρυξέλλες και στα δύο επιτελεία, ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο περιθώριο αλλαγών στο συμφωνηθέν πλαίσιο με τους δανειστές. Τούτου δοθέντος, το γεγονός ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείουν πια την πιθανότητα κυβερνητικής συμμαχίας με Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, είναι ίσως το κλείσιμο ματιού που περιμένουν οι αναποφάσιστοι κεντρώοι ψηφοφόροι για να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, αφού το σχήμα με τους ΑΝΕΛ δεν φαίνεται να συναντά αποδοχή. Είναι μια εκδοχή που διαβάζουν οι δημοσκόποι στα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων.

Είναι το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού μια πιθανότητα ή μοιάζει με μπλόφα τεχνητής συναίνεσης; Είτε έτσι είτε αλλιώς, το στοίχημα για τη χώρα πάντως είναι να επιστρέψει μετά τις 20 Σεπτεμβρίου σε μια πολιτική κανονικότητα, με έναν διπολισμό φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων στον ρόλο κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Εντάξει, στις εκλογές σπάνια ακούμε αλήθειες. Στο πεδίο της οικονομίας όμως, τα ψέματα έχουν τελειώσει εδώ και καιρό.