[Επιφυλλίδες] Τερατολογίες και τερατογονίες

Μετά την πολιτική ήττα και τον πολιτισμικό θρίαμβο του Μάη του ’68 πουθενά δεν γινόταν τόσος λόγος για επανάσταση και για το νέο που θα σάρωνε το παλιό όσο στα επιτελεία των μεγάλων επιχειρήσεων που επανασχεδίαζαν τη στρατηγική τους. Ο καπιταλισμός έκανε τον αντικομφορμισμό των νέων καταναλωτική μόδα, αφού τον άδειασε από το περιεχόμενό του.

Μετά τη στροφή της ρωσικής επανάστασης από τον διεθνιστικό ριζοσπαστισμό στον σταλινικό γραφειοκρατικό κρατισμό άλλαξε η προπαγανδιστική εικονογραφία του καθεστώτος. Τη θέση των προλεταρίων με τα σκαμμένα πρόσωπα και των πρησμένων, διπλοφασκιωμένων λαϊκών μανάδων πήραν γελαστά κορίτσια, στιβαροί νέοι και χορογραφικά σχεδιασμένες παρελάσεις μιας χαρούμενης νεολαίας (κάτι που πολύ σύντομα θα αντέγραφε με ενθουσιασμό ο Γκαίμπελς για λογαριασμό των εθνικοσοσιαλιστών).  

Η νεολατρία είναι το ασημωμένο λείψανο ενός ριζοσπαστικού κινήματος. Είναι ο υποκριτικός επικήδειος των κληρονόμων και των εχθρών του πάνω από το μνήμα του. Το έσχατο καταφύγιο του προφήτη που ευαγγελιζόταν το καινούργιο αλλά συμβιβάστηκε με το παλιό, του αντικαθεστωτικού που έγινε ο ίδιος καθεστώς, είναι η μαγεία των εικόνων και των λέξεων που παραπέμπουν στην ιδέα της νεότητας καθεαυτής, ασυνόδευτης από πολιτικές, ηθικές, κοινωνικές αξίες.

Γι’ αυτό η επιλογή τού, μνημονιακού πλέον, ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του στην παρουσίασή του ως του Νέου που ξεμπερδεύει με το Παλιό (με έμμεση, αλλά σαφή αναφορά στο νεανικό πρόσωπο του αρχηγού του, που είναι όλο το κόμμα) δείχνει, στην ευνοϊκότερη ανάγνωση, αμηχανία μπροστά στην εν προόδω μετάλλαξή του, την οποία οι καθεστωτικές δυνάμεις ονομάζουν ωρίμαση. Στη δυσμενέστερη ανάγνωση είναι το καινούργιο αφήγημα ενός αμετάλλακτου ή αδιόρθωτου ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ξαναρχίσει να γεύεται, έπειτα από ένα πολύ σύντομο διάλειμμα, τους γλυκούς καρπούς της εξουσίας.

Είναι ένα αφήγημα κυνικό, όπως και το προηγούμενο για την ακαριαία κατάργηση των Μνημονίων, αλλά ακόμη πιο χονδροειδές. Οχι μόνο επειδή η επτάμηνη κυβερνητική θητεία της «πρώτη φορά Αριστεράς» (με «έντιμο συνεργάτη» μια αλλοπρόσαλλη Δεξιά) υπήρξε ένα πανηγύρι παλαιοκομματικής φαυλότητας, αναχρονιστικών ιδεοληψιών και, επιπλέον, διαχειριστικής ανικανότητας. Αλλά και επειδή ούτε ένα από τα νέα ή σχετικά νέα στην ηλικία μέλη του κυβερνητικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχώρισε για κάτι ανανεωτικό που έκανε ή έστω πρότεινε στον τομέα αρμοδιότητάς του. Ηταν άλλωστε πολύ λίγα αυτά τα στελέχη. Στην πινακοθήκη του Νέου το οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχούν τα πορτρέτα γηραιών μορφών, συχνά κακογερασμένων (σίγουρα όχι λόγω της σκληρής βιοπάλης).

Μπορεί βέβαια το καινούργιο εκλογικό στρατήγημα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι χονδροειδές, αυτό όμως δεν προδικάζει την αναποτελεσματικότητά του. Η παρατεταμένη αδυναμία του πολιτικού συστήματος να επεξεργαστεί ένα πειστικό και εμψυχωτικό σχέδιο όχι απλώς για την έξοδο από τα Μνημόνια αλλά για μια νέα, διαφορετική πορεία της χώρας έχει φέρει τον κόσμο σε κατάσταση αφασίας, όπου βρίσκουν απήχηση οι πιο εξωφρενικές παραμυθίες, υποσχέσεις και δικαιολογίες. Εδώ ακόμη και ο τωρινός ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πείσει πολύ κόσμο ότι ναι μεν ηττήθηκε, αλλά τουλάχιστον πάλεψε γενναία. Και δεν φαίνεται να είναι τόσο πολλοί αυτοί που αισθάνονται πως προσβάλλεται η νοημοσύνη τους από το επιχείρημα του θανατηφόρου, αλλά σωτήριου Μνημονίου, εκτός αν οι άλλοι διαβάζουν πίσω από αυτό κάτι σαν «μην ανησυχείτε, το υπογράψαμε για να τους ξεγελάσουμε, αλλά δεν θα το εφαρμόσουμε» (και ίσως σωστά διαβάζουν).

Αν παραβάλει κανείς τις λίστες σχεδόν όλων των κομμάτων γι’ αυτές τις εκλογές με τα αποτελέσματα της σταυροδοσίας στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, θα βγάλει διαφωτιστικά συμπεράσματα για το παλιό και το νέο στην Ελλάδα. Τα κόμματα δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αυτοανανεωθούν. Και η όποιου είδους ανανέωση που επέβαλλε ώς τώρα η σταυροδοσία ήταν μια μακριά σειρά τερατογενέσεων. Από το βάθος αυτής της διλημματικής εικόνας έρχεται με φόρα ένας Βασίλης Λεβέντης.