[Αγιογραφίες] Ζόμπι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Σίλβερ Αλέρτ. Εξαφάνιση αρχηγού νεότευκτου κόμματος, ετών 63. Φορούσε γυαλιά και έφερε το αειθαλές επαναστατικό του μούσι. Εξαφανίστηκε την ημέρα που παρέδωσε τη διερευνητική εντολή. Το επικοινωνιακό του αποτύπωμα εξατμίστηκε όταν έληξε αυτή η προσχηματική αντιπαράθεση με την οποία επισημοποιήθηκε η αυτονόμησή του.
Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν εξαφανίστηκε εντελώς. Επιχειρεί καθημερινά να ξαναμπεί στο κάδρο. Ομως, όσο κι αν ανεβάζει τους τόνους, όσο κι αν μιλάει για «χούντα» και «σκλαβιά», το ρεπερτόριό του παραμένει ασυντόνιστο με την προεκλογική ατζέντα.
Το ίδιο άκαρπες ήταν και οι απόπειρές του να διευρύνει τη Λαϊκή Ενότητα πέρα από τα όρια της Πλατφόρμας. Το προξενιό με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν τελεσφόρησε. Η μεταγραφή Κωνσταντοπούλου έμοιαζε να αφορά άλλο κόμμα – το μονοπρόσωπο «κόμμα» της ομώνυμης μονοπρόσωπης Αρχής. Και η μεταγραφή Γλέζου, στην οποία έχει αποδοθεί ισχύς χρυσόβουλου αριστερής ορθοδοξίας, επιχειρήθηκε με έναν τρόπο που ισοδυναμεί με αυτοτρολάρισμα για την αποσχισθείσα συνιστώσα.
Η ΛΑΕ έμοιαζε ενδιαφέρουσα όσο ήταν ακόμη ζεστό το δράμα της διάσπασης. Η εκπνοή του δράματος επανέφερε το εγχείρημα Λαφαζάνη στο status της παλιάς συνιστώσας. Τα συνθήματα είναι τα ίδια. Τα «προγράμματα» είναι κόπιες των κειμένων που κατέθετε κάθε φορά η εσωκομματική μειοψηφία στις κεντρικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ. Το σχήμα υπακούει στα κομμουνιστικά στερεότυπα.
Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι λείπει το νομιμοποιητικό κέλυφος του ΣΥΡΙΖΑ – του μεγάλου κόμματος που έδινε στις απόψεις της Πλατφόρμας εκτόπισμα δυσανάλογο προς την κοινωνική τους απήχηση. Χωρίς τη βιτρίνα – και τις πλειοψηφικές αξιώσεις – του Τσίπρα ο Λαφαζάνης επιστρέφει στην προμνημονιακή του ταυτότητα: του ευλαβούς κομμουνιστή που, εξαιτίας κάποιων επιλογών – ας πούμε – καριέρας, βρέθηκε εκτός του Κόμματος με κεφαλαίο κάπα.
Η ΛΑΕ έχει σχεδιαστεί ως κληρονόμος του Οχι. Αντλεί τον λόγο ύπαρξής της από το δημοψήφισμα. Αν οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν πέσει εντελώς έξω, φαίνεται ότι αυτός ο ιδρυτικός λόγος είναι προϊόν παρανάγνωσης: το μεγαλύτερο κομμάτι του 61% δεν εννοούσε το Οχι ως «όχι στο ευρώ». Εξού και η πίτα των κομμάτων της δραχμής – νέων και παλαιών – μετριέται αθροιστικά περίπου στα προ δημοψηφίσματος επίπεδα.
Ακούγεται παράδοξο, αλλά ο παράγοντας που έχει απομείνει να αιμοδοτεί τη ΛΑΕ είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Οσο η αυτοκριτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι εγκλωβισμένη στα αντιμνημονιακά κλισέ τόσο οι διασπαστές του βρίσκουν ζωτικό χώρο ως αυθεντική επιβίωση του αντιμνημονίου. Ως τα ζόμπι που τρέφονται από το πτώμα μιας χαμένης υπόθεσης.
Αυτή είναι και η μόνη πολιτική συνθήκη υπό την οποία μπορεί να υπάρχει σήμερα ο Λαφαζάνης: το σκηνικό ενός ρετρό αριστερού αλληλοσπαραγμού ανάμεσα σε ζηλωτές και δηλωσίες.
Google news
