[Αγιογραφίες] Γλωσσοδέτης

Οταν δεν βγαίνει η πολιτική, ρίξ’ τα στην επικοινωνία. Είναι παλιό το άλλοθι. Παλιό και στρεβλό. Είναι σαν να λες ότι όταν δεν βγαίνει το νόημα φταίνε οι λέξεις.

Στην προεκλογική περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ το άλλοθι κατοπτρίζεται στην Ολγα Γεροβασίλη. Πολιτικός χωρίς επαγγελματική συνάφεια με την επικοινωνία, η εκπρόσωπος του κόμματος έχει επωμιστεί το χρέος να ισορροπεί στη γραμμή τού «και ναι και όχι» στο Μνημόνιο και του «όχι μεν, αλλά» στις συνεργασίες. Είναι αυτές οι γραμμές που διασταυρώθηκαν στη δήλωσή της ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «θα συνεργαστεί μόνο με τα κόμματα που έχουν την άποψη ότι τα Μνημόνια είναι καταστροφικά».

Δεν επρόκειτο για ολίσθημα, αλλά για γνήσια αποτύπωση του εκλογικού μηνύματος του ΣΥΡΙΖΑ. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Οτι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι αυτή που έκανε υπευθύνως το αναγκαίο. Και, ταυτόχρονα, είναι η ίδια που σύρθηκε ανευθύνως στο λάθος. Λάθος και αναγκαίο ταυτίζονται. Ή μάλλον εναλλάσσονται στην προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ που πότε παρουσιάζει το τρίτο Μνημόνιο ως τη μόνη σωτήρια επιλογή και πότε το καταδικάζει ως νεοφιλελεύθερο μαρτύριο που επιβλήθηκε εκβιαστικά.

Σωτηριόλεθρος. Αυτόν τον γλωσσοδέτη καλείται να λύνει καθημερινά στα ερτζιανά και στα τηλεπαράθυρα η Γεροβασίλη. Η γιατρός από την Αρτα φέρει εξωτερικά τα χαρακτηριστικά του τσιπρικού κόμματος που φαντάζονται κάποιοι ως μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Το προφίλ της θα ταίριαζε σε ένα κόμμα με σοσιαλδημοκρατικότερη – ή τέλος πάντων πλειοψηφικότερη της ριζοσπαστικής Αριστεράς – στόχευση. Στόχευση που εκλογικά μεταφράζεται στην ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει στις τάξεις του τους συντηρητικούς ψηφοφόρους που τον εμπιστεύτηκαν τον Ιανουάριο.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο απευθύνεται σε αυτούς ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ αφηγείται προεκλογικά τη διακυβέρνησή του. Στο πλαίσιο αυτής της αφήγησης, το κόμμα παρουσιάζει τον εαυτό του ως ρομαντικό που έπεσε θύμα της αμείλικτης πραγματικότητας. Υποτίμησε την ισχύ της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και τον κίνδυνο του Grexit. Υποτίμησε την ίδια «τη δύναμη του χρήματος».

Αυτή η απολογία μοιάζει προορισμένη για το στενό κομματικό ακροατήριο, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να λέει ότι δεν ήταν ο ίδιος λιγότερο αριστερός απ’ ό,τι υποσχόταν. Ηταν η πραγματικότητα πιο δεξιά απ’ ό,τι την είχε υπολογίσει. Σκοπεύει έτσι να συγκινήσει τους αριστερούς. Αλλά κινδυνεύει να εκτεθεί στους ψηφοφόρους που δεν διαθέτουν κομματικό πατριωτισμό – και που γι’ αυτό θα είχαν την τάση να καταλογίσουν ως πολιτική ανωριμότητα αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ διαφημίζει ως ιδεαλισμό.

Η Γεροβασίλη – όπως κάθε εκπρόσωπος – είναι όμηρος του μηνύματος. Και το μήνυμα της αθωότητας της «πρώτης φοράς» εμπνέει ίσως συμπάθεια. Αλλά δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.