[Αγιογραφίες] Στρατόσφαιρα

Το στόρι ήταν αλλιώς. Ο μεταβατικός ήταν μια κάποια λύση. Θα συσπείρωνε οικογενειακώς το κόμμα, μόνο για να το κρατήσει αξιοπρεπώς ηττημένο στις εκλογές. Μόνο για να το παραδώσει όχι διαλυμένο σε εκείνους που εν τω μεταξύ θα επώαζαν τις μη μεταβατικές τους φιλοδοξίες.

Το στόρι αλλάζει κάπως μετά τα πρώτα γκάλοπ. Η ΝΔ είδε την κορνίζα του ανίκητου Τσίπρα να ραγίζει. Και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί χάρη σε αυτή τη ρωγμή να τον αντιμετωπίσει ακόμη και στο man-to-man.

Πρόκειται για ένα συμπέρασμα μάλλον βιαστικό. Οι μετρήσεις έγιναν στη φάση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε το ένα κομμάτι μετά το άλλο, σαν διαστημικό λεωφορείο που πέφτει ακυβέρνητο από τη στρατόσφαιρα των αντιμνημονιακών φαντασιώσεων. Μέχρι στιγμής χάνει ο Τσίπρας, χωρίς να φαίνεται αν μπορεί να κερδίσει ο Μεϊμαράκης.

Η επιμονή του προέδρου της ΝΔ να οδηγήσει την αναμέτρηση και σε τηλεοπτικό ντιμπέιτ δείχνει πάντως ότι δεν του λείπει η αυτοπεποίθηση. Στην τηλεόραση δεν έχει σημασία μόνο τι λες. Αντιθέτως. Ισως έχει περισσότερη σημασία το γεγονός ότι ο ένας μονομάχος έχει – για να το πούμε κομψά – αραιότατα γκρίζα μαλλιά, ενώ ο αντίπαλός του διατηρεί ακόμη ένα πρόσωπο νεανικότερο από τα σαράντά του χρόνια. Και κυρίως διατηρεί ως ακαταμάχητο πλεονέκτημά του ότι αυτός δεν είναι «οι προηγούμενοι».

Στη Συγγρού προφανώς πιστεύουν ότι ο Μεϊμαράκης μπορεί να αναπληρώσει αυτό το συμβολικό έλλειμμα με τις δεξιότητες που έχει αποκτήσει ως παλιός στο ρινγκ.

Η δεύτερη αισθητικού τύπου ένσταση είναι αυτό που κάποιοι αποστρέφονται ως «ύφος» του Μεϊμαράκη. Το μουστακάτο ιδίωμά του – στην εκφραστική γκάμα του οποίου το «ψευτράκος» ηχεί μάλλον ως αβρότητα – θα μπορούσε, λένε, να αποδειχθεί απωθητικό για τον αστικό κόσμο.

Αν όμως υπάρχει «αστικός κόσμος» δεν είναι άραγε ήδη πεπεισμένος; Δεν είναι ήδη πολύ ενοχλημένος από το επτάμηνο που προηγήθηκε ώστε να μπορεί να κλονιστεί από ζητήματα γούστου;

Η λαϊκή αμεσότητα μπορεί και να ‘ναι ατού για έναν υποψήφιο που έχει να αντιμετωπίσει την προσωπική σαγήνη του λαϊκιστή αντιπάλου του. Ατού που πάντως δεν φαίνεται ικανό από μόνο του να κλείσει την ψαλίδα της «καταλληλότητας». Οι πολωτικές ριπές πέφτουν μάλλον στον βρόντο, χωρίς ακόμη να μπορούν να σπάσουν την κατατονία του μετα-αυγουστιάτικου χανγκόβερ.

Ο Μεϊμαράκης δείχνει να έχει «δεμένους» τους δεξιούς. Θα έχει ίσως ως έμμεσους σύμμαχους και τους χτυπημένους από την εκλογική κόπωση – εκείνους που ή σκέφτονται να μείνουν σπίτι ή ετοιμάζονται να ολισθήσουν σε μια ψήφο – τρολιά τύπου Λεβέντη.

Μένει να φανεί πώς μπορεί να απευθυνθεί στους μη κομματικούς του χιλιοτραγουδισμένου ευρωπαϊκού τόξου. Αν έχει τρόπο να τους βοηθήσει να τον φανταστούν πρωθυπουργό. Ή αν θα τους παρουσιαστεί με τα αναμενόμενα άμφια του δεξιού που χοροστατεί σε μνημόσυνα στη Ρηγίλλης.