[Αγιογραφίες] Μπανιέρα

Ούτε να προσθέτεις πρέπει, ούτε να αφαιρείς. Στην πολιτική λένε οι μόνες πράξεις που λειτουργούν είναι είτε ο πολλαπλασιασμός είτε η διαίρεση.

Γι’ αυτό και δεν θα είχε νόημα να σπεύσει κανείς να προσθέσει το 0,48% που είχε πάρει η ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του Ιανουαρίου στη δύναμη του ΠΑΣΟΚ. Ούτε και να αφαιρέσει από τη δεξαμενή των δυνητικών του ψηφοφόρων το 2,47% του ΚΙΔΗΣΟ, που έμεινε μόνο.

Δεν είναι ίδια τα δύο εκλογικά συνοικέσια που προσπάθησε να κλείσει η Φώφη Γεννηματά. Με τη ΔΗΜΑΡ – για την ακρίβεια το στελεχικό κέλυφος που της είχε απομείνει – η κίνηση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν λίγο ώς πολύ αυτονόητη. Ακόμη και η αυτοεξαίρεση του ιδρυτή της ΔΗΜΑΡ από τη συνεργασία ήταν αναμενόμενη, αν αναλογιστεί κανείς το αυτοκαταστροφικό του ρεπερτόριο τα τελευταία τρία χρόνια.

Με τον ΓΑΠ τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Το τραύμα που προκάλεσε ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ακόμη νωπό. Το νέφος της καχυποψίας – και από τη μία και από την άλλη πλευρά – δεν είχε προλάβει να διαλυθεί. Παρά τα φαινόμενα, πάντως, από το ΠΑΣΟΚ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι τουλάχιστον τα στελέχη που μπορούν να ελπίζουν σε επανεκλογή επεδίωκαν ειλικρινώς την επανασυγκόλληση – γιατί θα βελτίωναν έτσι τις πιθανότητες τους.

Δεν είναι βέβαιο ότι το ίδιο ίσχυε και για τη Γεννηματά. Εκείνη θα έπρεπε εκτός από το κόμμα Παπανδρέου να δεχθεί και τον ίδιο τον Παπανδρέου. Δηλαδή να συμβιώνει πλέον με δύο «πρώην» στην Κοινοβουλευτική της Ομάδα – όταν ήδη η συγκατοίκηση με τον έναν δεν είναι ανέφελη. Κι όταν ο δεύτερος θα κόμιζε μαζί του και ανταγωνιστικούς κληρονομικούς τίτλους.

Με αυτό το σκεπτικό, ήταν πιο βολική η φόρμουλα «όχι στον Παπανδρέου, ναι στους παπανδρεϊκούς». Ο όρος για διάλυση που τέθηκε στο ΚΙΔΗΣΟ, δεν ετέθη στη ΔΗΜΑΡ – στην οποία επετράπη να διατηρήσει την οργανωτική της αυτονομία. Αυτό, λένε, δείχνει ότι η Φώφη είχε εξαρχής στόχο να μη συνεργαστεί, παρά να τσιμπολογήσει όσα στελέχη δεν είναι αποφασισμένα να ακολουθήσουν τον ΓΑΠ μέχρι την πολιτική ανυπαρξία.

Πολλαπλασιασμένο ή διαιρεμένο, το αποτύπωμα του ΠΑΣΟΚ στον εκλογικό χάρτη δεν φαίνεται να αλλάζει δραματικά. Δεν περίμενε κανείς τα γκάλοπ για να δει ότι ο στόχος παραμένει η εκλογική επιβίωση. Πρόκειται άλλωστε για μια συνθήκη με την οποία φαίνεται να έχουν σιωπηρά – και φαταλιστικά – συμβιβαστεί τα περισσότερα στελέχη του κόμματος. Εκείνο που έδειξαν τα γκάλοπ είναι το επιπλέον εμπόδιο της αμφίρροπης κορυφής, που αν διατηρηθεί απειλεί να τραβήξει αντι-ΣΥΡΙΖΑ ψήφους προς τη ΝΔ.

Είναι αυτός ο μοιραία παρακολουθηματικός ρόλος του ΠΑΣΟΚ που κάνει την κίνηση από τη «Δημοκρατική Παράταξη» στη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» να μοιάζει – σύμφωνα με τη φράση αποστασιοποιημένου στελέχους – «τσουνάμι σε μπανιέρα».