[Στερεότυπα] Κάνε ντα τον Ντεριντά

Η ορκωμοσία της νέας υπηρεσιακής κυβέρνησης, αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε ότι η δήθεν αλτουσεριανής ή και ντεριντιανής έμπνευσης αντιμεταρρύθμιση στην εκπαίδευση απέτυχε. Ο πρώην υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς δεν τα κατάφερε να νομοθετήσει την επιστροφή των πανεπιστημίων στην εποχή του λίθου. Κι αυτό είναι καλό. Διότι, αν μη τι άλλο, η ανταγωνιστικότητα και η αριστεία δεν έπαψαν να είναι το επίσημο κρατικό «δόγμα» της εκπαίδευσης, ανάλογο των «δογμάτων» του υπόλοιπου κόσμου, μετατρέποντας και στην εκπαίδευση την Ελλάδα υπόδειγμα εξαιρετισμού.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι έχουμε εκπαιδευτικό σύστημα που φυσάει και ότι όλα πάνε καλά. Την εβδομάδα που πέρασε, ας πούμε, η επικαιρότητα παραμέρισε για να συζητήσουμε, ακόμα μία χρονιά, τις βάσεις εισαγωγής στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ της χώρας. Βρήκαμε τους επιτυχημένους, αναδείξαμε είδωλα που υπόσχονται να μας μοιάσουν και, γενικώς, δοξάσαμε ακόμα μια φορά την εκδοχή της εκπαίδευσης που, αν πάρουμε κατά γράμμα τις βουλήσεις της, οδηγεί τους νέους σε μια αιώνια Βουλή των Εφήβων, όπου βασιλεύουν η ανωριμότητα και η κοινοτοπία.

Πώς φθάσαμε εδώ; Χάρη στο εκπαιδευτικό σύστημα που από το νηπιαγωγείο ακόμα προσανατολίζεται στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, οι οποίες αποτελούν το σημείο καμπής κάθε νέου και κάθε νέας στον τόπο. Το αποτέλεσμα αυτού του προσανατολισμού είναι, φοιτητές και φοιτήτριες, να εισάγονται όπου να ‘ναι, ανεξαρτήτως των κλίσεών τους, των ειδικών δεξιοτήτων τους, της αξίας που θα έχει το πτυχίο τους στην αγορά εργασίας.

Εχοντας προηγουμένως εθιστεί με την ιδέα ότι το σχολείο είναι σε μεγάλο βαθμό χάσιμο χρόνου, αφού από νωρίς οι μαθητές αρκούνται στη φροντιστηριακή εκδοχή της εκπαιδευτικής πράξης, προετοιμαζόμενοι για τα μαθήματα «του τομέα τους». Στο παρελθόν, η Αριστερά του Αριστείδη Μπαλτά είχε σοβαρές επεξεργασίες για την αυτονομία της Πρωτοβάθμιας και κυρίως της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά οι επεξεργασίες εκείνες ξεχάστηκαν σε βαρείς τόμους σε σκονισμένες βιβλιοθήκες. Με αποτέλεσμα, στην πράξη, το δημόσιο σχολείο (με συνυπεύθυνους πολλούς λειτουργούς του) να έχει παραιτηθεί από την παροχή στοιχειώδους εκπαίδευσης στους μαθητές, τους οποίους αντιμετωπίζει σαν παπαγάλους. Μόνο.

Κατά τα άλλα, αυτό που χρειάζεται είναι καλό γυμνάσιο και καλό λύκειο. Και ύστερα, εξετάσεις απευθείας στις σχολές που επιλέγουν οι υποψήφιοι. Οπου θα περνούν οι καλύτεροι, με τεκμήριο την επάρκεια σε συγκεκριμένα μαθήματα κατεύθυνσης, στην έκθεση και στη γλώσσα (για να διαπιστώνεται η επάρκεια και η κριτική ικανότητα των υπό διαμόρφωση πολιτών).

Κι ας μην ξέρουν ούτε τον Αλτουσέρ ούτε τον Ντεριντά.