[Επιφυλλίδες] Ψήφος σε άπατη κάλπη

Το λαχάνιασμα της Κίνας μετά τη φρενήρη κούρσα της τραντάζει την παγκόσμια οικονομία, η Ευρώπη κατακλύζεται από ολοένα μεγαλύτερα κύματα αλαφιασμένων προσφύγων, ο φρικαλέος νεοπρωτογονισμός του Ισλαμικού Κράτους, απροσπέλαστος για όλα τα εργαλεία ανάλυσης, κάνει μεταστάσεις στο ευρωπαϊκό έδαφος, η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται στα πρόθυρα αλλαγών που είναι άγνωστο αν θα την ενισχύσουν, θα τη χαλαρώσουν, θα τη συρρικνώσουν ή θα τη διαλύσουν. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εμείς, Λωτοφάγοι στον ρημαγμένο μικρόκοσμό μας, ετοιμαζόμαστε για τρίτη φορά μέσα σε οκτώ μήνες να πάμε στις κάλπες, για να… Αλήθεια, για ποιον λόγο;

Επειδή, λέει ο Αλέξης Τσίπρας, χρειάζεται ξανά τη λαϊκή ετυμηγορία μετά τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου, με την οποία αποτράπηκε, κατά τον ίδιο, η καταστροφή της Ελλάδας. Δηλαδή, ο ελληνικός λαός καλείται να αποφανθεί αν έκανε καλά ο κ. Τσίπρας που απέτρεψε μια εθνική καταστροφή (αυτό θυμίζει τις τηλεοπτικές δημοσκοπήσεις του Πάνου Παναγιωτόπουλου τις ημέρες των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Σερβία, με ερωτήσεις του τύπου αν συμφωνούσαν οι τηλεθεατές με την κτηνωδία της δολοφονίας παιδιών). Αν ο λαός ανανεώσει την εντολή στον κ. Τσίπρα, αυτός θα εφαρμόσει, λέει, μια συμφωνία που η υπογραφή της έσωσε τη χώρα, αλλά η εφαρμογή της θα τη βουλιάξει. Βγάζετε νόημα από όλα αυτά;

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, κατηγορεί τον Αλέξη Τσίπρα ότι μας σέρνει ξανά σε εκλογές για να λύσει το εσωκομματικό του πρόβλημα ή για να δραπετεύσει από τις ευθύνες του ή για να σκεπάσει με τον μανδύα της εκλογικής νομιμοποίησης τα φοβερά μέτρα που επέρχονται. Η πείρα των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι ο λαός δεν θεωρεί νομιμοποιημένο κανένα «φοβερό μέτρο» της ψηφισμένης από αυτόν κυβέρνησης. Ο κ. Τσίπρας μπορεί να δραπετεύσει από τις ευθύνες του μόνο κάνοντας κάτι που δεν υπάρχει καμία σοβαρή ένδειξη ότι έχει διάθεση να κάνει, δηλαδή εγκαταλείποντας την πρωθυπουργία. Οσο για το πρόβλημά του, αν ήταν εσωκομματικό θα είχε ήδη λυθεί με την απόσχιση της Αριστερής Πλατφόρμας.

Αλλά το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εσωκομματικό. Είναι πρόβλημα ταυτότητας, για την ακρίβεια πρόβλημα διάστασης ανάμεσα σε μια ψευδή συνείδηση και μια αληθινή ταυτότητα. Η ρητά εκφρασμένη πρόθεση για συνέχιση και μετεκλογικά της συνεργασίας με τους Ασυνάρτητους Ελληνες διαλύει το μύθευμα της αντιμνημονιακής και μόνο βάσης αυτής της σύμπραξης, υποδηλώνοντας βαθύτερους δεσμούς με τον θολό, αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο έξαλλο εθνικισμό αυτού του κόμματος. Ο εξευτελισμός, μέσα σε λίγους μήνες, του περίφημου αριστερού ήθους με σωρεία πράξεων προσωποπαγούς και κομματικής ευνοιοκρατίας πιστοποιεί, μαζί με τη βαθιά υπόκλιση στα προνόμια διαφόρων λόμπι και της Εκκλησίας, ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» φέρει εγγεγραμμένα στα γονίδιά της τα περισσότερα χαρακτηριστικά του συστήματος με το οποίο δεν θέλει να έχει καμία σχέση. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να διαφοροποιηθεί από αυτό το σύστημα με μια ρητορική που έχει καταρρεύσει και δυσκολεύεται αφάνταστα να βρει άλλη.   

Πρόβλημα ταυτότητας δεν έχει όμως μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν και τα περισσότερα άλλα κόμματα. Και είναι τουλάχιστον παράδοξο να κατηγορείται για την έλλειψή της εκείνο που πάσχει λιγότερο σε αυτό το σημείο, δηλαδή Το Ποτάμι (το κύριο πρόβλημα για Το Ποτάμι, ως νέο κόμμα, δεν είναι η ιδεολογική ταυτότητα αλλά η αδυναμία του, μέχρι στιγμής, να μιλήσει μια πιο νεανική, πιο ψυχοκινητική γλώσσα). Το χειρότερο είναι ότι σύσσωμη η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση συμπίπτει με τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση ότι μετά τις εκλογές πρέπει να εφαρμοστεί μια κάκιστη συμφωνία. Ολοι τους φαντάζονται πως με το να την αποδέχονται δαιμονοποιώντας την απενοχοποιούνται στα μάτια του εκλογικού σώματος.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, αντί οι εκλογές να απομακρύνουν το Grexit μπορεί να το φέρουν πιο κοντά. Και μάλιστα με πληθυντική συνέργεια.