[Στερεότυπα] Πού είναι οι μεταρρυθμιστές

Στη νέα προεκλογική περίοδο στην οποία με πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα έχει μπει, τρίτη φορά μέσα στον ίδιο χρόνο, η χώρα υπάρχει εμφατική απουσία του ιδεολογικού και πολιτικού χώρου που, στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου, έδωσε εντυπωσιακό «παρών». Η κίνηση «Μένουμε Ευρώπη» θαρρείς και, μετά το ηχηρό «Οχι» που μετατράπηκε σε «Ναι», αποσύρθηκε από το προσκήνιο, παραχωρώντας τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της δυναμικής της, τον αυθορμητισμό, την πίστη στις ευρωπαϊκές αξίες, την ανάγκη ριζικών μεταρρυθμίσεων χωρίς προαπαιτούμενα και την αξία της ελεύθερης οικονομίας στα τρία ευρωπαϊστικά κόμματα της έως χθες αντιπολίτευσης.

Η αλήθεια είναι ότι τη δυναμική της αυθόρμητης και χωρίς κομματικές καθοδηγήσεις εντυπωσιακή συγκέντρωση υπέρ του «Ναι» στην Πλατεία Συντάγματος, στις 30 Ιουνίου, στη συνέχεια διαχειρίστηκαν επικοινωνιακές ομάδες σε στενή σχέση με τα ευρωπαϊστικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Η επίσπευση των εξελίξεων, κατά συνέπεια, οδήγησε σε ακόμα μία προεκλογική περίοδο στην οποία την ευρωπαϊκή επιλογή θα εκπροσωπήσουν τα κόμματα του παλαιού κατεστημένου, Το Ποτάμι (που αποδείχθηκε αδύναμο να μιλήσει ρηξικέλευθα και αυτοδύναμα από τον πολιτικό χυλό) και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ του αντιμνημονιακού που συνομολόγησε το τρίτο Μνημόνιο Αλέξη Τσίπρα!

Θα μπορούσε άραγε οι αυθόρμητοι πολίτες που εξέφρασαν το κίνημα του «Ναι» να συναντηθούν ενόψει των επερχόμενων εκλογών; Και πώς; Δεν έχουν καθυστερήσει;

Προφανώς. Ωστόσο, πρόσωπα τα οποία πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις του «Μένουμε Ευρώπη» μαζί με πολιτικά πρόσωπα η παρουσία των οποίων έχει συνυφανθεί με δομικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν (ή που πολεμήθηκαν για να μη γίνουν) έχουν ακόμα την ευκαιρία, αν όχι να διεκδικήσουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, τουλάχιστον να καταγραφούν ως ένα δυναμικό κίνημα. Κίνημα ιδεολογικά συνεκτικό και πολιτικά αποτελεσματικό που θα παίξει ρόλο στο μετεκλογικό τοπίο. Η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Γιώργος Καμίνης, στελέχη του μεταρρυθμιστικού χώρου, μαζί με πρόσωπα που προέρχονται από την κοινωνία των πολιτών, μπορούν να είναι η μαγιά μιας τέτοιας κίνησης – η οποία θα μπορούσε να μετεξελιχθεί αμέσως σε πολιτικό κόμμα, με στελέχη, τη μαγιά ψηφοδελτίων, σε όλη την Ελλάδα. Οι προαναφερθέντες το έχουν συζητήσει – και δεν είναι μόνοι τους.

Αλλά γιατί διστάζουν; Οι δεσμοί που έχουν ήδη υπάρξει σε παλαιότερες κινήσεις και τονώθηκαν στο δημοψήφισμα μπορούν να δώσουν την ιδεολογική ταυτότητα ενός νέου ευρωπαϊστικού κόμματος. Και την πολιτική αποτελεσματικότητά του θα τη διαμορφώσει η ανάγκη. Η Ελλάδα δεν έχει πολλές επιλογές. Ο ευρωπαϊκός δρόμος είναι μονόδρομος: μεταρρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα, εξωστρέφεια. Συγκρούσεις με τον λαϊκισμό, τον εθνικισμό, τα συμφέροντα που ακόμα καλύπτει ο παλαιοκομματισμός.

Τι χρειάζεται ακόμα; Πολιτικός λόγος που δεν θα στρογγυλεύει τα προβλήματα. Και νέα πρόσωπα που θα εκφράσουν τη δυναμική ενός ιδεολογικού ρεύματος το οποίο ουδέποτε βολεύτηκε στο περιθώριο.