[Εισαγωγικά] Ενώ κοιτούσαμε αλλού…

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ – μετά την ολιγοήμερη ανάπαυλα του Αυγούστου – στο γραφείο. Δηλαδή στη βάση που, κατά Κλάουζεβιτς, είναι αναγκαία για κάθε πόλεμο! Μια στοίβα ξένες εφημερίδες περιμένει εκεί και η ανάγνωσή τους – σε τυχαία σειρά για να ασκηθεί το μυαλό! – επιτρέπει να αναπολήσεις όσα συνέβησαν ενώ η Ελλάδα ζούσε στον πυρετό του τρίτου Μνημονίου ή, εν πάση περιπτώσει, του νέου προγράμματος. Δηλαδή ομφαλοσκοπούσε.

Στις σoμόν σελίδες των «Financial Times» καταγράφεται, ας πούμε, το κανόνι του Πουέρτο Ρίκο. Είχε προσφερθεί να το αναλάβει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε ειρωνική αποστροφή του προς τον αμερικανό ομόλογό του Τζακ Λιου, αν οι Αμερικανοί έπαιρναν υπό μάλης το ελληνικό πρόβλημα. Ειρωνεία: το Πουέρτο Ρίκο όντως ανακοίνωσε, προκαλώντας φρίκη στους επενδυτές, ότι δεν μπορεί πληρώσει το χρέος του στις αρχές Αυγούστου. Αλλά προχθές, ο Σόιμπλε ψήφισε στην Μπούντεσταγκ το ελληνικό πρόγραμμα.

Την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου, στην οικονομική ειδησεογραφία δεν κυριάρχησε η ψηφοφορία στην ελληνική Βουλή, αλλά η υποτίμηση-σοκ του γουάν, του κινεζικού νομίσματος. Αποφασίστηκε ως αντίδοτο στην επιβράδυνση της κινεζικής ανάπτυξης. Αλλά ο πολυμήχανος κεντρικός τραπεζίτης της Κίνας την εμφάνισε στο εσωτερικό, όπως και στο εξωτερικό, ως μεταρρυθμιστικό βήμα καθ’ οδόν προς την απελευθέρωση του νομίσματος της ανερχόμενης υπερδύναμης του 21ου αιώνα. Λεπτομέρεια: ο Τσου Σιαοτσουάν, χαμηλών τόνων, όπως όλοι οι διοικητές κεντρικών τραπεζών, και νυν ρεφορμιστής ήταν από τους σκληρότερους μπροστάρηδες της Πολιτιστικής Επανάστασης ως φοιτητής το 1966. Οταν ο Μάο συμμάζεψε τελικά τους φοιτητές, ο Τσου εκτοπίστηκε σε αγροτικές φυλακές επί χρόνια για να σωφρονιστεί. Η μετεξέλιξη του Τσου φέρνει στον μυαλό τον Αλέξη Τσίπρα. Θα μπορούσε ο άλλοτε καταληψίας που αναδείχθηκε στη ζούγκλα του μαυροπίνακα της δεκαετίας του ’90 και μετέπειτα αστέρας της πιο ριζοσπαστικής Αριστεράς της Ευρώπης,  
– θα μπορούσε αυτός να αποδειχθεί ένας ρεφορμιστής Πρωθυπουργός, ο άνθρωπος που θα συμφιλιώσει την ελληνική κοινωνία με την αγορά; Η υπόθεση Τσου – και η αναγωγή της σε πρόγνωση του μέλλοντος του Αλέξη – ιντριγκάρει. Δεν ήταν, άλλωστε, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής του «βία και νοθεία» αυτός που 13 χρόνια μετά αναδείχθηκε σε πατριάρχη της Μεταπολίτευσης;

Τι άλλο συνέβη τον Αύγουστο ενώ τραβήξαμε εντελώς την προσοχή μας από την ξένη ειδησεογραφία; Παρίσι και Μόσχα τα βρήκαν για τη μη παράδοση στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό του ελικοπτεροφόρου «Μιστράλ». Σύροι και Σαουδάραβες συναντήθηκαν μυστικά, κάτι που συνιστά προάγγελο, με λίγη βοήθεια από τη Ρωσία, ενός σταδιακού τερματισμού του καθεστώτος Ασαντ. Η Ανγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Spiegel», ετοιμάζεται διακριτικά να είναι ξανά υποψήφια για την Καγκελαρία το 2017! Κι ένας καρα-αριστερός, πιο μουσάτος κι από τον Λαφαζάνη, ο Τζέρεμι Κόρμπιν, έχει βάλει πλώρη για την ηγεσία των Εργατικών που πάνε για ολική επαναφορά στην προ Μπλερ περίοδο. Δηλαδή γυρίζουν στην προ του 1994 εποχή. Την ίδια ώρα, η ανάπτυξη μηδένισε στη Γαλλία – όπου ο Ολάντ πέρασε άγνωστον πού τις διακοπές του – και πατινάρισε στην Ιταλία όπου ο Ρέντσι δεν πάει και τόσο καλά πια. Ενώ ο βρετανός χρηματιστής που ήταν ο εγκέφαλος του στησίματος του δείκτη Libor έφαγε 13 χρόνια φυλακή και τραβούσε τα μαλλιά του όταν ο δικαστής ανακοίνωσε την απόφαση.

Ω, τι κόσμος – και πόσο αλλαγμένος. Ή, διαφορετικά ειπωμένο, η υφήλιος άλλαξε περισσότερο ενώ νομίζαμε ότι αλλάζαμε εμείς. Ωσπου ήρθαν οι εκλογές να επιβεβαιώσουν ότι η πολιτική είναι απρόβλεπτη – έστω κι αν οι κάλπες δεν είναι έκπληξη. Το ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου σε κάνει, άλλωστε, να σκεφθείς ότι στο ελληνικό κομματικό στερέωμα όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν κατά βάσιν.