[Αριστερά] ΤΙΝΑ*

Ζούμε το καλοκαίρι των μεταμορφώσεων. Η νέα στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα συνοψίζεται στο εξής: «Εγώ σας έβαλα στο νέο Μνημόνιο, εγώ θα σας βγάλω». Η διασφάλιση της «κανονικότητας» αποτελεί μετά τη 12η Ιουλίου τη δαμόκλειο σπάθη για έναν λαό. Η άλλοτε υποσχετική ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου ξεχάστηκε στο φόντο του αρνητικού συσχετισμού δύναμης στην ευρωζώνη. Η αφελής πρόθεση για νέο άνεμο που θα φύσαγε από το Καστελλόριζο μέχρι το Γιβραλτάρ προφανώς δεν ίσχυσε. Και τούτη την εβδομάδα η βίαιη ενηλικίωση της κυβέρνησης ολοκληρώνεται με ψηφοφορία – εξπρές στη Βουλή. Και όμως, παρά τη μετατόπιση του Τσίπρα, η δημοτικότητά του διατηρείται. Η παραμονή στο ευρώ συνεχίζει να είναι – για μεγάλο μέρος του κόσμου – επιβεβλημένη παρά τις αιματηρές θυσίες. Και όπως φαίνεται, ο μόνος που θέλει εκλογές είναι ο 40άρης Πρωθυπουργός.

Το νέο του προφίλ, ενός κυψελιώτη Ρέντσι, ενός ηγέτη που θα προσελκύσει επενδύσεις, ενός μετά-Τρικούπη που θα ολοκληρώσει το αίτημα του αστικού εκσυγχρονισμού, φαίνεται πως είναι το τωρινό ζητούμενο για το επιτελείο του. Ο Τσίπρας στην ύστερη φάση του δεν θα επιχειρήσει να φανεί ως ο σκυταλούχος ενός Ανδρέα Παπανδρέου αλλά ως το πιο ώριμο τέκνο ενός νέου αστισμού που θα σερβίρει πως χωράει και ψήγματα φιλεργατισμού. «Πρώτα φτιάχνεις κράτος και μετά το μετασχηματίζεις» αφήνουν να διαρρεύσει οι λιγοστοί διορατικοί του κυβερνητισμού. Προφανώς όλα τα παραπάνω στο έδαφος του καπιταλισμού.

ΤΙΝΑ λοιπόν; Δηλαδή, ελληνιστί, δεν υπάρχει άλλος εναλλακτικός δρόμος; Μεγάλη κουβέντα. Σίγουρα κανένας σήμερα δεν φαίνεται ικανός να πείσει και να ηγηθεί ενός νέου σχεδίου. Πολύ περισσότερο που το σχέδιο αυτό δεν θα αφορά απλώς την αλλαγή του νομίσματος αλλά συγκλονιστικές μεταβολές και κόστη που κανείς δεν θα μπορέσει να σηκώσει. Εχω υπόψη μου τουλάχιστον πέντε πανεπιστημιακούς που έχουν επεξεργαστεί έναν άλλον δρόμο για τη χώρα. Οι αναλύσεις τους, ενδιαφέρουσες, έχουν μερικές προβληματικές: η πρώτη και βασική είναι πως είναι τεχνοκρατικές και δεν λαμβάνουν υπόψη τη μεταβλητή του πλήθους. Η στρατηγική εξόδου από την ευρωζώνη δεν είναι απλώς τεχνική επιλογή. Απαιτεί έναν κόσμο προετοιμασμένο σε μια ραγδαία και ταχύτατη εξαθλίωση. Απαιτεί διεθνείς συμμαχίες (με ποιους;). Απαιτεί πολιτική ωριμότητα και τεχνικές συλλογικής επιβίωσης. Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Οι λέσχες ιδεών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς;

Προσοχή: δεν χλευάζω. Θέτω έναν προβληματισμό τώρα που το νέο Μνημόνιο φαίνεται πως επισημοποιεί το ρήγμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι εξάλλου λίγοι αυτοί που βλέπουν πως το Οχι του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου παραμένει πολιτικά ορφανό. Ξεχνώντας ίσως πως το Οχι παρά το ηχηρό τού μηνύματός του υπήρξε ανομοιογενές. Και άρα, δεν μπορεί αυτόματα να περιχαρακωθεί σε νέο πολιτικό θύλακο.    

* There Is No Alternative