Ο Ηγεμόνας

Τη δόξα που γνωρίζει από τις στήλες και τα πρωτοσέλιδα του συστημικού ευρωπαϊκού Tύπου – αγγλοσαξονικού και γερμανικού – ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ίσως δεν τη γνώρισαν στις ημέρες της πρωθυπουργίας τους ούτε ο Αντώνης Σαμαράς ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και μιλάμε για τον ίδιο Τύπο που πριν από τις 12 Ιουλίου τού έσερνε τα μύρια όσα. Βέβαια δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τσίπρας είναι κυρίαρχος στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ολοι οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί μαζί απέχουν πολύ από το να πλησιάσουν τη δημοτικότητά του. Κι εξ αυτού του λόγου και ο σπαρασσόμενος ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί ακόμη και την αυτοδυναμία στις επικείμενες εκλογές του φθινοπώρου(;). Στη διάρκεια της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές η κυβέρνηση έκανε πολλά σφάλματα και η συμφωνία που τελικώς υπέγραψε ήταν χειρότερη και από το μέιλ Χαρδούβελη. Οπως κι αυτή που ετοιμάζεται τώρα να υπογράψει. Πώς εξηγείται λοιπόν η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ και η παντοδυναμία του Τσίπρα; Εδώ αποφασιστικός είναι ο λόγος της… ψυχολογίας. Μια ανήμπορη κοινωνία, παρά τους αγώνες που έδωσε από το 2010 μέχρι και τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, έβλεπε τους ηγέτες της να σπεύδουν να ικανοποιήσουν την οποιαδήποτε επιθυμία των δανειστών προτού αυτοί προλάβουν σχεδόν να τη διατυπώσουν. Στην περίπτωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τουλάχιστον για πέντε μήνες αυτή διαπραγματεύτηκε. Αξιόπιστα ή όχι δεν έχει καμία σημασία.

Ο λιθοβοληθείς Βαρουφάκης είναι από τους πιο συμπαθείς πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ με όσα ειδικά δικαστήρια κι αν τον απειλούν. Στην αντίληψη της κοινωνίας κεντρικό σημείο έχει η άποψη πως «αυτοί τουλάχιστον πάλεψαν, όχι όπως οι άλλοι». Επίσης το θρίλερ της 12ης Ιουλίου, όπου σε παγκόσμια μετάδοση παρουσιάστηκαν οι πανίσχυροι Γερμανοί να έχουν το πιστόλι στον κρόταφο ενός Πρωθυπουργού και να τον αναγκάζουν σε περίοδο ειρήνης να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία κόντρα στη θέληση της ελληνικής κοινωνίας, που είχε εκφραστεί λίγες ημέρες νωρίτερα, λειτουργεί εντελώς αντίστροφα στην ψυχολογική διάθεση του μέσου Ελληνα και όχι φυσικά όπως θα επιθυμούσε ο Σόιμπλε. Ολα αυτά τα γνωρίζει ο περιώνυμος κύκλος του Μεγάρου Μαξίμου που ασκεί την εξουσία. Οπως φαίνεται να το αντιλαμβάνονται και οι ξένοι. Κι αφού ο Τσίπρας είναι διατεθειμένος να τους κάνει τη δουλειά δεν έχουν κανέναν λόγο να του πριονίσουν την καρέκλα. Και μάλιστα είναι διατεθειμένος να τους κάνει τη δουλειά όχι μόνο στα οικονομικά, αλλά και στα εσωκομματικά. Ολοι στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν πως η διάσπαση έχει γίνει. Οι εσωκομματικές σχέσεις είναι πλέον τυπικές. Το επικείμενο συνέδριο θα ξεκαθαρίσει τους «από εδώ» και τους «από εκεί». Και μετά τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους. Επειδή η ηγεσία της Αριστερής Πλατφόρμας γνωρίζει καλύτερα πρόσωπα και πράγματα από τους έξωθεν παρατηρητές, γι’ αυτό και βρίσκεται σε έναν οργανωτικό οργασμό. Συγκροτεί δικούς της πυρήνες σε ολόκληρη την Ελλάδα προσβλέποντας στην επόμενη ημέρα του συνεδρίου και με τα μάτια στραμμένα στις εκλογές.

Ωστόσο είναι γεγονός ότι η ηγετική ομάδα και κυρίως οι πραιτωριανοί του ηγεμόνα έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι της Αριστερής Πλατφόρμας, στην οποία έχει απομείνει μόνο το ηθικό πλεονέκτημα: έχουν στα χέρια τους την εξουσία. Τι σημαίνει αυτό; Ας πάρουμε για παράδειγμα την ΚΟΕ, η οποία βρίσκεται ήδη σε διαδικασία αποχώρησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2013 διέθετε στην Κεντρική Επιτροπή 23 μέλη και στις εκλογές εξέλεξε έξι βουλευτές. Ε, λοιπόν τώρα φεύγει με 17 μέλη στην Κεντρική Επιτροπή και με τέσσερις βουλευτές. Οι έξι κεντρικοί επίτροποι και οι δύο βουλευτές χάθηκαν στην πορεία (άλλος Γενικός Γραμματέας, άλλος αντιπεριφερειάρχης και πάει λέγοντας). Και οι προτάσεις που υποβάλλει ο μηχανισμός της εξουσίας στους «προβληματισμένους» της μειοψηφίας είναι «παίρνεις τη θέση και ξεκόβεις τελείως από την Τάση». Τόσο απλά, δημοκρατικά και κυρίως… αριστερά!!!!

Η παντοδυναμία όμως του ηγεμόνα είναι πιθανόν – το πιο πιθανό – να έχει ημερομηνία λήξης. Οι εφαρμοστικοί νόμοι των τελευταίων συμφωνιών στους επόμενους μήνες θα προκαλέσουν καινούργιο κύμα απογοήτευσης και η κοινωνική αποδόμηση του νέου συστήματος εξουσίας είναι από τα προφανή μελλούμενα, όσα ιδεολογήματα κι αν σκαρφιστούν τα υπόγεια του Μαξίμου. Ετσι κι αλλιώς ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός, όπως μας υπενθύμισε προ ημερών κι ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς.