[Αριστερά] Κάμπινγκ

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ όπου ο πόλεμος της Αριστεράς μεταφέρεται στην άμμο. Αφορμή τώρα είναι το ελεύθερο κάμπινγκ και οι όροι του. Σε αυτό το πλαίσιο δύο βουλευτές του ΚΚΕ έκαναν επερώτηση στη Βουλή με θέμα την «ποινικοποίηση του ελεύθερου τουρισμού». Συγκεκριμένα, ρίχνουν τα βέλη τους στην κυβέρνηση για το «σαφάρι βίαιης απομάκρυνσης, κατάσχεσης εξοπλισμού και τσουχτερών προστίμων στους ελεύθερους κατασκηνωτές». Υπενθυμίζουν πως όλα αυτά γίνονται στο φόντο άγριας λιτότητας. Και ζητούν να υπάρξει κρατική μέριμνα και στήριξη στη δομή της «ελεύθερης κατασκήνωσης».

  

Συγγνώμη, αλλά μοιάζει με ειρωνεία της Ιστορίας, πως το κόμμα του αριστερού νοικοκυραίου υπερασπίζεται τις σκηνές του μέσου «φρικιού» ή «ελευθεριακού». Και πολύ περισσότερο που κραυγάζει κατά του «σαφάρι» ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που υπήρξε «μανούλα» στα κάμπινγκ και στις κιθάρες γύρω από φωτιές.

Είναι όμως η ελεύθερη κατασκήνωση από μόνη της «αθώα»; Και μπορεί ο οποιοσδήποτε να στήνει το «σπιτικό» του όπου επιλέξει; Προφανώς, όχι. Εξάλλου, υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο και επίσης υπάρχουν προσδιορισμένοι χώροι όπου επιτρέπεται το κάμπινγκ. Κι όμως τα προηγούμενα χρόνια στο πνεύμα ενός ελευθεριακού διονυσιασμού υπήρξαν ολόκληρες παραλίες που επιβαρύνθηκαν περιβαλλοντικά από τους free campers, που συχνά μπέρδευαν την ελεύθερη διαβίωση με τη μικροαστική ασυδοσία. Κι όμως, η πρώτη έχει κανόνες, αποτελεί πρόταση ζωής. Εν πολλοίς, αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε και βλέπουμε τον συλλογικό βίο. Η ιδιότυπη αυτή μορφή κοινοτισμού εμπεριέχει, θα λέγαμε, και το σπέρμα της κοινωνίας που ονειρευόμαστε.

  

Εχει, λοιπόν, δίκιο το ΚΚΕ στο εν λόγω μέτωπο ή βρήκε ένα ακόμη πεδίο βολής για να απασφαλίσει κατά της «αστικής» και «μνημονιακής» κυβέρνησης; Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Εξάλλου, η επερώτηση των βουλευτών του κόμματος είναι προσεκτικά διατυπωμένη και ζητά απ’ την κυβέρνηση «να διευκολύνει τους ελεύθερους κατασκηνωτές με την οργάνωση των βασικών υγειονομικών υποδομών, στηρίζοντας τις ανάγκες του ελληνικού λαού για φθηνές διακοπές». Αυτή η μέση λύση που προκρίνει περισσότερο αναδίδει ένα άρωμα «κρατισμού», που προϋποθέτει όμως έναν κεντρικό σχεδιασμό λαϊκής οικονομίας. Διότι μπορεί όταν είμαστε αντιπολίτευση στο κάθε πρόβλημα, να έχουμε και εύκολες τις λύσεις, αλλά η ζωή είναι πάντα πιο αδυσώπητη.

  

Για παράδειγμα, σε έναν από τους δήμους που ελέγχει το ΚΚΕ και είναι προσφιλής τόπος κάμπινγκ, μιλώ για την Ικαρία, ο εκεί δήμαρχος δεν είναι ακριβώς θετικός με την ελεύθερη κατασκήνωση. Επικαλείται μάλιστα από τις αρχές της φετινής σεζόν τον «αστικό» νόμο. Βέβαια, το εν λόγω νησί μπορεί να έχει «υποφέρει» τα προηγούμενα χρόνια απ’ τους «γκρούβαλους» (ελευθεριακούς κατασκηνωτές στην ικαριώτικη αργκό). Μπορεί όντως η ασυδοσία τους να επιβαρύνει περιβαλλοντικά ολόκληρες περιοχές. Υπάρχει όμως μια διάσταση από την επερώτηση των κομμουνιστών βουλευτών και του καθεστώτος στην Ικαρία. Κοινώς, άλλο τι λέει το σώμα και άλλο τι λέει η καρδιά.