ΕΥΛΟΓΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ο θύτης επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και οι δανειστές, πέντε χρόνια τώρα, επανέρχονται σε μια μεθοδολογία που το μόνο που κάνει είναι να σπρώχνει τον εκάστοτε έλληνα Πρωθυπουργό όλο και πιο κοντά στην άκρη. Το αν πήδηξε ή γλίστρησε κι έπεσε, αποτελεί θέμα ερμηνείας εκ των υστέρων. Αλλά δεν έχει σημασία. 
Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική εγκληματολογία στα χρόνια του Μνημονίου, δεν έχουμε παρά να απορήσουμε για την ξαφνική εμμονή των ξένων κέντρων να περάσει και τρίτο πακέτο προαπαιτουμένων πριν από τις 7 Αυγούστου. Τούτο δε, ενώ μια αριστερή κυβέρνηση έκανε στροφή όχι στα λόγια, αλλά στη Βουλή, περνώντας ήδη δύο πακέτα μέτρων – όχι χωρίς ζόρι και κόστος. Τι εξυπηρετεί η εμμονή των δανειστών για κατάργηση των πρόωρων συντάξεων αλλά και για ένα – έστω και λάιτ – αγροτικό πακέτο; Με τη συμπολίτευση επικίνδυνα κοντά στο όριο των 120 βουλευτών, τα συμπεράσματα είναι εύλογα. 
Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει τη μεγάλη συμφωνία και το τρίτο πρόγραμμα ώς τις 20 Αυγούστου. Ενώ θέλει να χειριστεί μετά το εσωκομματικό πρόβλημα, χωρίς να αποκλείει σε απώτερο χρόνο, αλλά πάντως το φθινόπωρο, τις εκλογές. Αντίθετα, κάποια ξένα κέντρα αυξάνουν προκαταβολικά την πίεση. Αραγε θεωρούν ότι παίζουν εκ του ασφαλούς, αφού η αντιπολίτευση έχει δηλώσει ότι θα ψηφίζει; Μήπως υπολογίζουν ότι η πίεση θα πάει όλη σε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, αποβλέποντας σε αλυσιδωτή διάσπαση της συμπολίτευσης; Ή, τελικά, αδιαφορούν για τον κίνδυνο στον οποίο θα θέσει τη χώρα μια νέα έξαρση αστάθειας σε ένα ήδη αποσταθεροποιημένο πολιτικό σκηνικό; 
Ξέραμε ότι η διαπίστωση του Ουμπέρτο Εκο πως «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις» δεν θα ίσχυε από τις 15 και μετά. Φαίνεται ότι μπορεί να μην ισχύσει εξαρχής…