[Στερεότυπα] Εναν εχθρό επειγόντως

Από την εποχή που ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο κανονικός) είπε την περίφημη φράση «Ανήκομεν εις την Δύσιν» έως σήμερα, η ελληνική Αριστερά, απέναντι, αναπαρήγαγε σε όλους τους τόνους το στερεότυπο του αντιαμερικανισμού. Σύμφωνα με αυτό, οι Αμερικανοί, στυγνοί ιμπεριαλιστές, είχαν δέσει στο άρμα τους την Ελλάδα μας, την οποία χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν για τα πλανητικά παίγνιά τους. Σύμφωνα με εκείνη τη λογική, για όλα τα δεινά αυτής της χώρας, πραγματικά και φανταστικά, έφταιγαν οι Αμερικανοί. Ιδίως ο Κίσινγκερ έφταιγε και για τη χούντα και για τον Αττίλα, ενώ ήταν τόσο το μένος, ώστε επινοήθηκε θεωρία συνωμοσίας, σύμφωνα με την οποία ο ίδιος αυτοπροσώπως ήθελε να ξεριζώσει ακόμα και τη γλώσσα και τον πολιτισμό του περήφανου έθνους μας! Φτάσαμε στο σημείο να γίνει «δημόσια δίκη» του Κλίντον στο Σύνταγμα, με εθνικό δικαστή τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο, επειδή η ελληνική Αριστερά δεν συμφωνούσε με την πολιτική τής διεθνούς κοινότητας στο Γιουγκοσλαβικό – αν και, ήδη, ο αριστερός αντιαμερικανισμός είχε γίνει εθνική ιδεολογία. Και έτσι θα συνέχιζε.

Ηταν τόσο το μένος εναντίον των ΗΠΑ ώστε, μετά το επεισόδιο των Ιμίων και την πυροσβεστική παρέμβαση Κλίντον προκειμένου να μην ξεσπάσει ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο, η δημόσια ευχαριστία του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προς τους Αμερικανούς να αντιμετωπιστεί ως πράξη υποταγής και ατίμωσης, ο δε Σημίτης να κατηγορηθεί για υποτέλεια και για έλλειμμα εθνικής περηφάνιας.

Ωσπου βρέθηκε στον δρόμο μας η Γερμανία και αυτό που αποκαλούμε «Γερμανική Ευρώπη». Στη Γερμανία βιαστήκαμε να ρίξουμε τις ευθύνες της μεταπολιτευτικής και ευρωπαϊκής χρεοκοπίας μας και, νομίσαμε, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την πορεία μας στον κόσμο, αδιατάραχτα και ανέφελα.

Κι αφού βρήκαμε καινούργιο εχθρό, ήρθε η ώρα να τα βρούμε λιγάκι με τον παλιό. Οθεν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης έσπευσε να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς για τις παρεμβάσεις τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπέρ της Ελλάδας, χωρίς να λουστεί το υβρεολόγιο που είχε επιφυλαχθεί στον Σημίτη. Κι όμως. Εν προκειμένω, οι ευχαριστίες ήσαν υπερβολικές. Οι Αμερικανοί επιθυμούσαν τη σταθερότητα στην περιοχή, αλλά δεν τους κόστισε τίποτα η επίτευξή της. Αντίθετα, το κόστος της ελληνικής σωτηρίας είναι υπόθεση των Ευρωπαίων – με τους Γερμανούς να πληρώνουν τη μερίδα του λέοντος.

Ομως είναι προφανές ότι κανένας δεν θα ευχαριστήσει κανέναν Ευρωπαίο. Διότι η στραβή πάντα ενεδρεύει – και σε περίπτωση που, ο μη γένοιτο, η στραβή μάς κάτσει, κάθε σοβαρή κυβέρνηση που θα επενδύσει στην εσωστρέφεια θα χρειαστεί τουλάχιστον έναν εχθρό, επειγόντως.

Εν προκειμένω, ο εχθρός αυτός είναι έτοιμος.