[Εμπιστευτικά] Παρένθεση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά H «αριστερή παρένθεση» έκλεισε άδοξα τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 16 Ιουλίου.
Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε ότι η κυβέρνησή του πλέον δεν είναι αριστερή, ελπίζοντας ότι δεν θα αποδειχτεί παρένθεση.
Το πιθανότερο είναι ότι επιλέγοντας το πρώτο δεν εξασφάλισε το δεύτερο.
Το πρόβλημα για τον Πρωθυπουργό δεν είναι ότι τέσσερις υπουργοί, 39 βουλευτές και ένα μεγάλο μέρος του κόμματός του απορρίπτουν την πολιτική στροφή που επιχείρησε.
Το πρόβλημα είναι ότι την απορρίπτουν από την οπτική γωνία και με τα επιχειρήματα του ίδιου του Πρωθυπουργού πριν αποφασίσει ή αναγκαστεί να στρίψει.
Και το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως, ούτως ή άλλως, το «ρεύμα του Οχι» (για να το πω σχηματικά…) αποτελεί πλέον ένα συγκροτημένο και δυναμικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκπροσωπηθεί πολιτικά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – και βλέπω ήδη πολλούς υποψηφίους να το διεκδικούν.
Ως εκ τούτου, η ενότητα του κυβερνητικού στρατοπέδου δοκιμάζεται επί της ουσίας.
Οχι από προσωπικές ή άλλες φιλοδοξίες. Αλλά επειδή διαρρηγνύεται η ενότητα δυο αντικρουόμενων και αντιφατικών ρευμάτων που έως τώρα συνυπήρξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ενα ρεύμα «αριστερής μεταρρύθμισης» – ό,τι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει…
Ενα ρεύμα «ριζοσπαστικής αμφισβήτησης» – ό,τι κι αν αυτό μπορεί να συμπεριλαμβάνει…
[Σε αυτήν την ανάγνωση φυσικά δεν θα μπω στον πειρασμό να συνυπολογίσω τα διάφορα λαμόγια που έτρεξαν να στεγαστούν στον ΣΥΡΙΖΑ μόλις διαισθάνθηκαν ότι τρέχει για την εξουσία. Η «λαμογιολογία» δεν αποτελεί πολιτική άσκηση…]
Ο Πρωθυπουργός κατάφερε έως τώρα να διασφαλίσει αυτήν τη συνύπαρξη που δεν ήταν τελικά παρά μια ανεπίλυτη αντίφαση. Τώρα επέλεξε στρατόπεδο και οι κομπασμοί περί «παρακαταθήκης, υπερηφάνειας, αξιοπρέπειας και άλλων αγωνιστικών τινών» μάλλον δεν πείθουν κανέναν.
Η επιλογή του περιέχει ασφαλώς μια δόση ευθύνης, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η ευθύνη αποτελεί δημοφιλή αξία στην Αριστερά. Αν αποτελούσε, θα το είχαμε αντιληφθεί νωρίτερα.
Τι μένει; Μένει μια χώρα σε κατάρρευση. Μια κοινωνία σε απόγνωση. Μια οικονομία σε διάλυση.
Μένει μια αποδυναμωμένη κυβέρνηση μπλεγμένη σε μια αφόρητη διαπραγμάτευση για μια αναγκαία αλλά δυσβάστακτη συμφωνία. Την οποία ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει και την οποία ουδείς γνωρίζει ποιος μπορεί να υλοποιήσει.
Μένει ένα πολιτικό σύστημα σε διαρκή αποσύνθεση.
Κι ένα νέο πολιτικό ρεύμα υπό διαμόρφωση, το οποίο θα σχηματοποιείται όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνάει.
Αναρωτιέμαι τελικά μήπως ήρθε η ώρα να τελειώσουν τα μικροκομματικά καλαμπούρια και να βγουν οι δημοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας στο προσκήνιο.
Google news
