[Γνώμη] Η συνάντηση της οργής με την αλήθεια

Στα χρόνια της κρίσης μαζεύτηκε πολλή και βαθιά οργή. Καταρράκωσε πρόσωπα, έθρεψε φαντασιώσεις, διοχετεύθηκε σε πολιτικά ρεύματα, έγινε τελικά κυβερνητική πλειοψηφία. Με το συντριπτικό Οχι στο δημοψήφισμα η οργή σφράγισε και το πολιτικό τέλος της γενεάς των πολιτικών που κυβερνούσε όταν θεμελιωνόταν η κρίση,  έστω κι αν προσπάθησαν, όχι χωρίς κάποιες επιτυχίες και πάντως μέσα στο ευρώ, να περιμαζέψουν τα απεριμάζευτα από το 2009 και μετά, με βαρύτατο όμως κοινωνικό κόστος και χωρίς, τελικά, να δώσουν πλειοψηφικά πειστική προοπτική. (Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων υποστήριξα δημόσια και ψήφισα Ναι στο δημοψήφισμα).

Και το εκλογικό αποτέλεσμα γέννησε οργή. Αυτή εκφράσθηκε με αδιάλειπτες εκρήξεις μίσους και περιφρόνησης όλων αδιάκριτα των προσώπων της νέας κατάστασης, ως εάν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της χώρας να είναι μόνο αξιοθρήνητα μηδενικά, ενώ η κοινοβουλευτική μειοψηφία λαμπροί πολίτες και ανιδιοτελείς πολιτικοί.  

Την περασμένη Κυριακή, στις Βρυξέλλες, η οργή που συγκρότησε την κυβερνητική πλειοψηφία συνάντησε την τελική αλήθεια των αριθμών και των προσώπων του κοινού ευρωπαϊκού μας νομίσματος. Ο Πρωθυπουργός ήδη καταβάλλει το ακριβότατο κόστος της συνάντησης της οργής που τον έφερε στα πράγματα με την αλήθεια των πραγμάτων.  Η οργή  της ολοκληρωτικής απόρριψης της νέας κυβέρνησης συναντήθηκε κι εκείνη με την αλήθεια ότι, τελικά, ο Πρωθυπουργός στάθηκε σε ένα ύψος που δεν του είχε αναγνωρίσει ποτέ. Πώς θα μετρηθεί άραγε με αυτή την αλήθεια;

Πάντως η συνάντηση της οργής με την αλήθεια δεν είναι παράδοση στη λήθη. Δεν ξεχνούμε τίποτε, θα έρθει και η ώρα των λογαριασμών με όλους. Οπως θα έρθει και η ώρα να μετρηθούν οι οργισμένοι Ευρωπαίοι μας με την αλήθεια της αξιοθρήνητης ανικανότητάς τους για ηγεμονία και την αντ’ αυτής βάναυση, σχεδόν κτηνώδη ταπείνωση, όποια και αν ήταν τα μεγάλα λάθη των μικρών ηγετών της μικρής μας χώρας.

Τους τσαρλατάνους πάντως σήμερα, τώρα πρέπει να τους βάλουμε στη θέση τους. Εναν παραζαλισμένο λαό τον καταδημαγωγεί ο τσαρλατάνος, όσο γελοίο και δειλό υποκείμενο και αν είναι – πρέπει λοιπόν να κατεδαφισθεί χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ή έλεος.  

Ξαναδίνουμε σήμερα αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία, που αυτή τη φορά μόνοι μας απεμπολήσαμε, λίγο λίγο αλλά χωρίς σταματημό, επί δεκαετίες, όταν βυθιζόμασταν στη δανειακή αποχαύνωση, υποθηκεύαμε τις τύχες μας και οδηγήσαμε σε άδικες αμφισβητήσεις τη μεγαλύτερη δημοκρατική μας κατάκτηση των τελευταίων πολλών δεκαετιών, τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματός μας από το 1974 έως τώρα. Στην προσπάθεια που σήμερα διευθύνει η κυβέρνηση Τσίπρα, πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις χωρίς δισταγμό. Επαθλό μας, η  ανασυγκροτημένη πολιτεία και η ισχυρή οικονομία μας, δηλαδή το έδαφος όπου σήμερα, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ευρώ και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, κρίνονται τα πεπρωμένα του ολιγάριθμου λαού και έθνους που είναι το δικό μας.

Η νίκη της αλήθειας πάνω στην οργή προχθές στις Βρυξέλλες δεν ήταν ήττα της κυβέρνησης ή της χώρας. Τέκνο της ανάγκης ήταν και ώριμο, επιτέλους, τέκνο της οργής.

Ο Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, Visiting Fellow στο Πανεπιστήμιο του Cambridge