Η θλιβερή παρένθεση

Game over. Και όσοι διατηρούσαν ακόμη αυταπάτες για την κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πρέπει να αρχίσουν πλέον να προσγειώνονται στην ιδιαζόντως σκληρή πραγματικότητα. Το κείμενο της συμφωνίας που απεστάλη στους δανειστές δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Για τα επόμενα τρία χρόνια οι καταπιεζόμενες τάξεις της ελληνικής κοινωνίας θα συνεχίζουν να πληρώνουν, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της εσωτερικής υποτίμησης, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή να ανακάμψει η κερδοφορία των επιχειρήσεων μέσω της εξαθλίωσης της εργασίας. Αμφισβητείται πλέον η ίδια η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.

Η κυβέρνηση έχει ταξικό πρόσημο. Είναι μια αστική κυβέρνηση, η οποία επιχειρεί να διαχειριστεί την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού με το πρόγραμμα που της «έδωσαν» οι δανειστές. Γι’ αυτό και έχει δίκιο η Αριστερή Πλατφόρμα όταν υποστηρίζει ότι «δεν μπορεί να γίνει αριστερή πολιτική εντός του ευρώ». Μπορεί όμως να γίνει εντός δραχμής; Μπορεί δηλαδή να γίνει αριστερή πολιτική στη σημερινή εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, που τον πρώτο λόγο έχουν οι αγορές, χωρίς να αμφισβητηθούν οι σχέσεις παραγωγής; Χωρίς δηλαδή ο κόσμος να είναι στον δρόμο, η κοινωνία να βρίσκεται σε κίνηση και ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης να κυριαρχεί στους δρόμους των ευρωπαϊκών μητροπόλεων; Αλλά και η κυβερνητική πλειοψηφία και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μαζί με τους πραιτοριανούς του Μεγάρου Μαξίμου μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά ότι ικανοποιώντας όλες τις απαιτήσεις των κυρίαρχων ελίτ του ευρωπαϊκού καπιταλισμού μπορεί να σταθεροποιηθεί στην κυβερνητική εξουσία για τα επόμενα χρόνια; Οτι δεν θα γίνει θλιβερή παρένθεση στη συνείδηση της κοινωνίας;

Ο κύκλος του Μεγάρου Μαξίμου αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα με όρους κανονικότητας. Είναι βέβαιο ότι θα πέσει έξω ακόμη μία φορά. Οπως συνέβη και με την πρόγνωση του δημοψηφικού αποτελέσματος. Το εντυπωσιακό 61% διακομματικής αναφοράς και ταξικό ταυτόχρονα έστειλε το μήνυμα ότι δεν αντέχει άλλο τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στην περίοδο της κρίσης. Σε καμία περίπτωση δεν έδωσε τη συναίνεσή του για την υπογραφή ενός σκληρού τρίτου Μνημονίου. Κι αν δεν μπορούσαν να το εξυπηρετήσουν, θα ήταν πολύ πιο έντιμο να βρουν έναν τρόπο να αποχωρήσουν από την κυβέρνηση. Τι νόημα έχει να παραμένουν στην κυβερνητική εξουσία εφαρμόζοντας μια πολιτική ξένη προς τις διακηρύξεις τους;

Εχουμε πει πολλές φορές ότι βρισκόμαστε στην κλίμακα του ιστορικού χρόνου και τούτο πρακτικά σημαίνει ότι η φθορά της κυβέρνησης και του ίδιου του Τσίπρα άρχισε ήδη από το βράδυ της Παρασκευής. Η αντίστροφη μέτρηση. Η κοινωνική απογοήτευση τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους μήνες θα πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας, χωρίς κανείς να γνωρίζει προς το παρόν τι θα βγάλει. Ελπίζουμε όχι τέρατα. Ο ηγεμόνας αφού αμφισβήτησε το κόμμα του, την Κεντρική Επιτροπή, την Πολιτική Γραμματεία, αφού εκβίασε την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, ήλθε η ώρα να αντιστρέψει και το πολιτικό περιεχόμενο του Οχι. Για να κρατηθεί στην κυβέρνηση, πλέον το επόμενο βήμα είναι να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τις κυρίαρχες ελίτ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.