Στη Λίμνη με τη Δήμητρα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είναι κάτι άνθρωποι, ρε παιδί μου, λες και τους έφτυσε ο Θεός στο στόμα: Οι μεγάλες φωνές. Που «ανοίγουν το στόμα τους κι αναγαλλιάζει το πέλαγο». Κι αυτός ο τόπος «ο Μικρός ο Μέγας» – μια που την είδαμε Ελύτης και καλά σήμερα – αν μπορούσε να εξαργυρώσει στο ΔΝΤ τα λαρύγγια που του αναλογούν θα ξεχρεώναμε ως χώρα και θα δίναμε τα ρέστα στον Σόιμπλε να πάρει κάνα ζάναξ χωρίς τζατζίκι.
Διαχρονικά, υπάρχουν ερμηνεύτριες που απλώς υποκλίνεσαι. Μαρίκα Νίνου, Σωτηρία Μπέλλου, Τζένη Βάνου, Καίτη Γκρέυ, Πολύ Πάνου, Ελένη Βιτάλη, Χαρούλα, Ρίτα Σακελλαρίου, Μαρινέλλα, Αρβανιτάκη, Τσαλιγοπούλου, Γλυκερία, Ζουγανέλη.
Υπάρχουν ερμηνεύτριες στις οποίες υποκλίνεσαι. Κι άλλες που μιλάνε κατευθείαν στα τρίσβαθα εντός σου. Σε βαράνε στο δόξα πατρί. Κατευθείαν όμως.
Κι επειδή η τέχνη είναι υποκειμενική (μπλα μπλα μπλα), για μένα τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες πιάνουν την ψυχούλα μου και της αλλάζουν τα φώτα. Μπιθικώτσης, Μητροπάνος, Γαβαλάς στους άνδρες. Μοσχολιού – Βικάρα, θεά μου -, Αλκηστη.
Και η Δήμητρα.
Πάντα η Δήμητρα.
Χρόνια τώρα, η Δήμητρα Γαλάνη με έχει συντροφέψει σε στιγμές πόνου, χαράς, μοναξιάς, αδιεξόδων, ερώτων – κι αδιεξόδων ερώτων. Πάντα μαζί μου, πάντα δίπλα μου: εγώ το ένιωθα κι εκείνη το τραγουδούσε.
Με τη Δήμητρα γνωριστήκαμε στο πιο ηλίθιο μέρος που μπορεί να διανοηθεί άνθρωπος: καλλιστεία Μις Ευρώπη στη Ρόδο. Πιτσιρίκες ακόμα – εκείνη ήδη σταρ λίγο μετά τα 20 της χρόνια κι εγώ νεαρή 19χρονη ρεπόρτερ. Εκείνη θα τραγουδούσε κι εγώ θα κάλυπτα το «κοσμοϊστορικό γεγονός» για το περιοδικό «Ταχυδρόμος». (Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα, σαν τώρα. Η Δήμητρα, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιώργος Λεφεντάριος κι εγώ, καθισμένοι στην πισίνα του ξενοδοχείου να μιλάμε και να γελάμε μέχρι το πρωί)
«Δυνάμει φίλη μου» την αποκαλώ τη Δήμητρα: γιατί ποτέ δεν κάναμε παρέα. Ομως, είχαμε κοινές καταβολές, κοινή αισθητική, κοινό αξιακό σύστημα, κοινές ιδεολογικές αναζητήσεις. Βίοι παράλληλοι που δεν τέμνονται αλλά προχωρούν μαζί…
Απλώς όταν συναντιόμαστε, λες και συνεχίζουμε την κουβέντα μας από ‘κεί που την είχαμε αφήσει – ψάχνε γύρευε πριν πόσα χρόνια…
Στη Λίμνη της Βουλιαγμένης συναντήθηκα ξανά με τη Δήμητρα μια απ’ τις νύχτες του capital control. Του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Της Ελλάδας του Εμφυλίου, της σύγκρουσης, της αγωνίας, της οργής και του θυμού. Της Ελλάδας με τα θυμωμένα βλέμματα και τα πυρωμένα ψέματα. Της Ελλάδας του point mort το κιβώτιο ταχυτήτων…
Ομως.
Ομως η μαυροντυμένη Δήμητρα, με την μπαντάνα στα μαλλιά και το μικρόφωνο στο χέρι, τραγούδησε «αλλιώς» στη Λίμνη της Βουλιαγμένης. Τραγούδησε για εμάς.
Για εμάς που μας φτάσαμε στο σημείο να νιώθουμε ενοχές που για δύο μόνο ωρίτσες ξεχνιόμαστε. Που για δύο μόνο ωρίτσες η ζωή μάς δίνει ρεπό. Που για δύο μόνο ωρίτσες, παρέα με Χατζιδάκι, Γκάτσο, Ξαρχάκο, Λοΐζο, Λίνα – ταξιδέψαμε σε μια Ελλάδα που πάντα αιμορραγούσε, αλλά πάντα η μουσική επούλωνε τις πληγές…
Τι καταφύγιο η μουσική αλήθεια! Αποκούμπι στα ζόρια και στα δύσκολα. Σαν χέρι δροσερό σε μέτωπο με πυρετό, η Δήμητρα, η Κυρά της Λίμνης.
Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι…
Τραγουδούσε η Δήμητρα…
Ναι, πάνω της ένα φεγγάρι – μα ένα φεγγάρι! Μια Πανσέληνος να! Κι εμείς να τραγουδάμε φάλτσα μαζί της… Κι όλοι μαζί να ταξιδεύουμε με κοινή αφετηρία. Με κοινό προορισμό. Και κοινό τέρμα… Χωρίς Εμφυλίους…
Στη Νύχτα της Βουλιαγμένης συναντήθηκα ξανά με τη Δήμητρα. Κι όλα τα μπριλάντια και τα μαλάματα μιας σπάνιας φωνής να στραφταλίζουν πάνω στην ολόφωτη φωνή της Κυράς της Λίμνης.
Για δύο ώρες μόνο…
Δυο ώρες μόνον
σ’ ένα ταξίδι αστραπή
να ξεδιπλώνω
να παίρνει ανάσα η ζωή
δυο ώρες μόνον…
Google news
