Πυροβολώντας τα ρολόγια

Πώς νιώθει κανείς όταν επιβαίνει στο τρένο της Ιστορίας που μόλις ξεκίνησε; Το αναρωτήθηκα πολλές φορές κι άλλες τόσες το φαντάστηκα. Οταν όμως η φαντασία εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο και γίνεται συνώνυμη της πραγματικότητας, τότε τα λόγια και οι πράξεις μετρώνται με την κλίμακα του μέλλοντος.

Οι κομμουνάροι του Παρισιού πυροβολούσαν τα ρολόγια για να σταματήσει ο χρόνος. Κι ο Βάλτερ Μπέντζαμιν αναζητούσε το άλμα της τίγρης στο παρελθόν. Τίποτα από όλα αυτά και όλα αυτά μαζί με πολλά άλλα. Ο Μάης του 1968 φαίνεται πως τελικά δεν θα είναι το γενικό σχέδιο του καιρού μας. Ισως η εξέγερση των κολασμένων των παρισινών προαστίων την περασμένη δεκαετία να είναι ο προάγγελος των όσων πρόκειται να ακολουθήσουν. Χωρίς να αποκλείονται ακόμη και σκηνές κοινωνικού κανιβαλισμού.

Η ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου θα αποδειχθεί μοιραία για το ελληνικό εργατικό κίνημα. Με αυταπάτες, τακτικισμούς, αυτοσχεδιασμούς και παλινωδίες δεν μπόρεσε να αναμετρηθεί αξιόπιστα με το πιο επιθετικό τμήμα του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου. Στην πιο ταξική σύγκρουση των τελευταίων δεκαετιών το εργατικό κίνημα κινδυνεύει όχι μόνο από την ήττα, αλλά κι από τον διχασμό.

Το ελληνικό 1989 στη χειρότερη εκδοχή του πλανάται πάνω από την ελληνική κοινωνία και δυστυχώς όχι ως φάντασμα. Είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς όσα πρόκειται να συμβούν. Στην Ελλάδα τελικώς δεν κινδυνεύουμε από πλήξη, αλλά από υπερβάλλουσα παραγωγή αδρεναλίνης.