[Εμπιστευτικά] Παντός καιρού
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά «Δεν είμαι Πρωθυπουργός παντός καιρού» δήλωσε μάλλον υπερήφανος ο Πρωθυπουργός στην ΕΡΤ. Σωστό αλλά δεν χρειαζόταν να το πει. Το είχαμε καταλάβει.
Είναι προφανές ότι ο Πρωθυπουργός αρέσκεται να κυβερνά μόνο σε συγκεκριμένες συνθήκες. Να κάνει δηλαδή ό,τι είναι αρεστό κι αποδεκτό από τους ψηφοφόρους του και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς όμως τέτοια δουλειά Πρωθυπουργού δεν υπάρχει. Διότι οι Πρωθυπουργοί εκλέγονται για όλους τους καιρούς. Είτε τους αρέσουν, είτε δεν τους αρέσουν.
Εκλέγονται για να τα βγάλουν πέρα σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Τις καλές, τις δύσκολες και τις άθλιες.
Κι άλλωστε ο Πρωθυπουργός ηλιοφάνειας και άπνοιας δεν έχει εφευρεθεί ακόμη. Ισα-ίσα. Σε συνθήκες ηλιοφάνειας και άπνοιας δραστηριοποιούνται οι παραθεριστές για ηλιοθεραπεία, όχι οι Πρωθυπουργοί.
Σκεφτείτε να μην ήταν παντός καιρού ο Τσόρτσιλ ή ο Κλεμανσό ή ο Ρούζβελτ. Θα έπρεπε να πουν «α, σόρι. Εγώ βγήκα μόνο για καιρούς ειρήνης. Τώρα που έχει πόλεμο βρείτε άλλον!».
Σκεφτείτε να μην ήταν παντός καιρού ο Αντενάουερ (που θυμήθηκε ο Πρωθυπουργός και στη Βουλή…). Θα έπρεπε να πει «α, λυπάμαι. Εγώ θέλω να κυβερνήσω μια Γερμανία πλούσια κι όχι μια Γερμανία κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Ο επόμενος!».
Σκεφτείτε να μην ήταν παντός καιρού ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Τα σύνορα της Ελλάδας θα ήταν ακόμη στα Φάρσαλα.
Σκεφτείτε να μην ήταν παντός καιρού ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Κώστας Σημίτης. Η Ελλάδα θα ήταν σήμερα κάτι σαν τη Σερβία ή την Αλβανία.
Διότι, καλέ μου Πρωθυπουργέ, την ιστορία των λαών και τη μοίρα της χώρας τους τη διαμορφώνουν οι πολιτικοί παντός καιρού.
Ακόμη κι όταν το 1940 ο Μεταξάς είπε Οχι (για να πάρω κι ένα ιστορικό παράδειγμα που αρέσει στον μικρότερο κυβερνητικό εταίρο…) το είπε ξημερώματα, κατάμουτρα και χωρίς να ρωτήσει κανέναν.
Ούτε δημοψήφισμα έκανε, ούτε συνεδρίασε η Πολιτική Γραμματεία.
Κι αν η Ελλάδα έφτασε σήμερα στο χείλος της καταστροφής, πολύ φοβούμαι ότι έφτασε ακριβώς επειδή τη στιγμή της φουρτούνας ο καπετάνιος άρχισε διαβουλεύσεις με το πλήρωμα και ρωτούσε τους επιβάτες τι να κάνει αντί να ανέβει στο πιλοτήριο και να πιάσει το τιμόνι.
Τελικά, ακούγοντας τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού, συνειδητοποίησα τι ακριβώς μας λείπει και τι ψάχνουμε: πολιτικούς παντός καιρού.
Σαν εκείνους που γνωρίσαμε παλαιότερα.
ΥΓ: Δυστυχώς το λαϊκό απόφθεγμα πως «από μικρό κι από τρελό» μαθαίνεις την αλήθεια δεν επιβεβαιώνεται πάντα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι δηλώσεις και συνεντεύξεις της Προέδρου της Βουλής.
Google news
