[Αμφίσημα] Επαναστάτες και οιηματίες

2 λεπτά
Η πολιτική είναι ο πιο κοντινός συγγενής του ποδοσφαίρου. Πρόκειται για μία εξ αγχιστείας συγγένεια με ισχυρούς ωστόσο δεσμούς.
Ο μεγάλος επαναστάτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα έλεγε για παράδειγμα ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι ένα όπλο για την επανάσταση.
Ιστορικά ο ίδιος εμφανίζεται περισσότερο ως φαν του μπέιζμπολ αλλά στην πραγματικότητα ήταν φανατικός φίλος του ποδοσφαίρου και οπαδός της ομάδας Σεντράλ, της γενέτειράς του Ροζάριο. Από την ίδια πόλη κατάγεται και ο κορυφαίος σύγχρονος ποδοσφαιριστής Λιονέλ Μέσι, αν και το ιδανικό θα ήταν να είχε γεννηθεί εκεί ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Τα δύο Π (Ποδόσφαιρο – Πολιτική) που ξυπνούν πάθη, ξεσηκώνουν πλήθη και δημιουργούν έριδες αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία μέσα στα οποία ανιχνεύονται εκτός από επαναστάτες και οιηματίες, το χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων είναι η αλαζονεία. Η αίσθηση δηλαδή μιας – ανύπαρκτης – ανωτερότητας έναντι των άλλων, που γεννάται συνήθως από το έλλειμμα αυτογνωσίας.
Ουσιαστικά είναι πρωταγωνιστές ενός ονειροδράματος του οποίου η πρώτη γραμμή γράφτηκε από τους ίδιους, σε μια στιγμή έπαρσης για τις ικανότητές τους να αλλάξουν τον κόσμο ή τον ρου ενός αγώνα.
Κι όταν έρχεται η ώρα που το ονειρόδραμα ρίχνει αυλαία, οι οιηματίες ξυπνούν από τον λήθαργο και πέφτουν με δύναμη στην πραγματικότητα.
Είναι η στιγμή που αναζητούν συνενόχους γιατί καμιά νιφάδα δεν αισθάνεται ένοχη μέσα σε μία χιονοστιβάδα.













