Χάπι έντ

2 λεπτά
Τι θα έχει μείνει στη μνήμη όταν περάσουν όλα αυτά; Οταν θα έχει τελειώσει – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – το τρίτο κεφάλαιο της μνημονιακής Οδύσσειας της χώρας, που άρχισε να γράφεται από τις 25 του Γενάρη;
Οι μορφασμοί του κ. Βαρουφάκη; Η ποσέτ του κ. Τσίπρα; Οι εναγκαλισμοί του κ. Γιούνκερ; Το ύφος του κ. Σόιμπλε; Ο σαρκασμός του κ. Ντεϊσελμπλούμ; Οι κάλτσες του κ. Τσακαλώτου; Τα νον πέιπερ του κ. Μιχόπουλου; Η προσέγγιση του κ. Πούτιν; Οι δηλώσεις του κ. Καμμένου; Η Ραχήλ – άνευ λοιπών συστάσεων;
Ισως όλα τα παραπάνω – ίσως τίποτε από όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, οι πρωταγωνιστές προσθέτουν μεν τη δική τους προσωπικότητα, κάνουν τους αυτοσχεδιασμούς τους, αλλά το έργο παραμένει το ίδιο: το πλοίο του Οδυσσέα έχει χτυπήσει στα βράχια, βουλιάζει σιγά σιγά και το πλήρωμα συνεχίζει την προσπάθεια να βουλώσει τις τρύπες με φόρους.
Οι δανειστές έχουν μάθει απέξω τον ρόλο τους. Δεν αλλάζουν ούτε ατάκα – έχετε ένα πρόγραμμα να ακολουθήσετε για να σωθείτε. Συνεχίστε να ρίχνετε φόρους στις τρύπες και μην ξεχνάτε ότι εμείς θα ερχόμαστε με τη βάρκα να παίρνουμε το μερτικό μας.
Εμείς, πάλι, αλλάζουμε κάθε τόσο καπετάνιο – παρότι το σκάφος δεν είναι κυβερνήσιμο. Οι εντολές παραμένουν οι ίδιες – ρίξτε φόρους στις τρύπες μήπως και δεν βουλιάξουμε. Το σκάφος εξακολουθεί να παίρνει νερά – αλλά κάθε καινούργιος καπετάνιος έχει την απόλυτη πεποίθηση ότι οι προηγούμενοι δεν έκαναν τη δουλειά τους.
Η Οδύσσεια έχει χάπι έντ: ο Οδυσσέας φθάνει στην Ιθάκη, η Πηνελόπη γλιτώνει από τους μνηστήρες – και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Μόνο που τα πράγματα έχουν γίνει λίγο πιο περίπλοκα σε σχέση με την εποχή του Ομήρου – και οι τρύπες δεν κλείνουν πια με φόρους. Εκτός από το πλοίο που βουλιάζει, είναι και το λιμάνι που φεύγει. Καλή ανάγνωση…













