[Στερεότυπα] Πεθαίνοντας στην Αθήνα

Η αρρώστια είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στην καθεμιά και στον καθένα μας. Η ταπείνωση του σώματος, συνέπεια των σοβαρών εκδοχών της, στην Ελλάδα του 2015, συνοδεύεται από την ταπείνωση και την αναξιοπρέπεια όσων υφίστανται την περιφρόνηση ενός κράτους που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις πλέον στοιχειώδεις υποχρεώσεις αλληλεγγύης, όχι μόνο πλέον στους άπορους και στους ιδιαίτερα αδύνατους, αλλά και στη μεσαία τάξη.

Το σημείωμα που ακολουθεί μού επιδόθηκε ιδιοχείρως από τη φίλη Κ.Μ. (προφανώς τη γνωρίζω άριστα), που είχε την ατυχία να προσβληθεί από σοβαρή ασθένεια σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τη χώρα. Το φιλοξενώ άφωνος διορθώνοντας, απλώς, κάποια σημεία στίξης:

«Ηδη από διμήνου, δύο από τα γνωστότερα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, τα οποία εγώ γνωρίζω, έπαψαν να δέχονται συνταγογραφημένες εξετάσεις του ΕΟΠΥΥ. Εκεί λοιπόν που ο μέσος ασφαλισμένος στον ΕΟΠΥΥ τα τελευταία δυόμισι χρόνια (ναι, τα χρόνια της μνημονιακής κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, και δεν ντρέπομαι πλέον να το φωνάξω) απολάμβανε, μέσα στην κρίση, υψηλής ποιότητας ιατρικές πράξεις, συμμετέχοντας μόνο με ποσοστό 15% στο κόστος τους, με τη στάση πληρωμών της σημερινής κυβέρνησης όλα αυτά έλαβαν τέλος. Οι εξετάσεις πλέον πληρώνονται από το βαλάντιο του καθενός και της καθεμιάς που τις χρειαζόμαστε. Και το κόστος τους είναι ανάλογο τού πόσο καλός πελάτης τους είσαι, δηλαδή τού πόσο σοβαρά άρρωστος είσαι – και φυσικά τού πόσο έχεις δυνατότητα να πληρώσεις.

Τα χειρότερα, όπως καταλαβαίνετε, τα έχουν πάθει οι πολυαγαπημένοι όλων των συστημάτων διαμαρτυρίας, οι άνεργοι και οι ανασφάλιστοι. Ναι, ακριβώς, αυτοί που, έπειτα από τη σχετική πρόνοια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, πήραν από τα ΚΕΠ την πολυσυζητημένη κάρτα: “υγεία για όλους”. Η κάρτα αυτή, να το γνωρίζετε, είναι πλέον σχεδόν άχρηστο χαρτί.

Κι όλα αυτά όσον αφορά τις εξετάσεις. Θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει και με τα φάρμακα; Θα σας πω εγώ, που είχα την τύχη να έχω άμεση ανάγκη ορισμένων πολύ ακριβών για το βαλάντιό μου. Εκ πείρας, μπορώ να βεβαιώσω ότι τον τελευταίο χρόνο, τα δημόσια νοσοκομεία παρείχαν, μαζί με τις δωρεάν εξετάσεις, και δωρεάν ακριβά φάρμακα σε ασθενείς με σοβαρές ασθένειες, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και ο καρκίνος. Αυτά τελείωσαν. Διότι τώρα, ώσπου να τελειώσει η περήφανη (λεγόμενη) διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους, θα πεθαίνουμε για πλάκα. Είναι αυτό αξιοπρέπεια;».