[Αγιογραφίες] Τέσσερα

Ολοι υποκύπτουν στο στυλ του. Υποκύπτουν στο ξεκούμπωτο στυλ της ατίθασης παλιοσειράς – αυτήν τη φιγούρα φαντάρου σε παρενδυτικό αμόκ που εμφάνισε στις μονάδες της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αλλά και στο ύφος που έχει η πολιτική παρουσία του Πάνου Καμμένου, όταν εννοείται ως σοβαρή, στη Βουλή – όταν τουλάχιστον δεν καταφεύγει στη μεταμφίεση. Καμία από τις δύο εικόνες δεν είναι πρωτοφανής.

Ετσι ήταν πάντα ο Καμμένος. Ακόμη και το τετράποδο ιδίωμά του – εκείνο το «στα τέσσερα, εσείς, στα τέσσερα» που φώναζε προς την αντιπολίτευση από το βήμα της Ολομέλειας – δεν εκπλήσσει. Είναι φυσική συνέχεια του ρεπερτορίου που εκτελούσε πάντα ο Καμμένος στο σανίδι της δημόσιας ζωής. Τώρα έχει αλλάξει μόνο το αξίωμα.

Το ερώτημα είναι τι έχει μέχρι στιγμής κομίσει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας στον νέο του ρόλο. Πού έχει βοηθήσει την κυβέρνηση και πού την έχει τραυματίσει.

Πρώτα οι επιτυχίες. Με τον Καμμένο ο Τσίπρας έχει μέχρι στιγμής την αντιμνημονιακή ομοιογένεια που επιθυμούσε. Το κυβερνητικό του σχήμα δεν «πάσχει» ούτε από ιδεολογικά – βλέπε και άνευ όρων φιλευρωπαϊκά – αντίβαρα τύπου Ποταμιού, ούτε βεβαίως από τοξικά βάρη τύπου ΠΑΣΟΚ. Ο Καμμένος είναι ο πρόθυμος εταίρος που έχει ρητορικά μόνο διαφοροποιηθεί σε αμελητέα ανθυποζητήματα – μόνο για ξεκάρφωμα. Κατά τα άλλα είναι – για να το πούμε κομψά – στρατηγικά εξαρτημένος από τον μεγάλο του συνεταίρο.

Το γεγονός ότι πολιτικά δεν υπάρχει – ούτε φαίνεται ότι μπορεί να υπάρξει – διαφωνία μεταξύ του προέδρου των ΑΝΕΛ και του Μαξίμου δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ο Τσίπρας ελέγχει τον Καμμένο. Για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε ο Καμμένος ελέγχει τον Καμμένο.

Οι πρωτοβουλίες του, οι δηλώσεις του, τα αυθόρμητα ταξίδια του δεν παράγουν μόνο αισθητική ρύπανση στη βιτρίνα της κυβέρνησης. Παράγουν και απροσχεδίαστα πολιτικά αποτελέσματα. Την ώρα, ας πούμε, που στην εγχώρια παραπολιτική κουζίνα τσικνίζουν ακόμη τα φιλέτα που ο Καμμένος έφαγε ή δεν έφαγε στην Ουάσιγκτον, η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο διαβάζουν την κινητικότητα και την ομιλητικότητά του ως αλλοπρόσαλλη προσωπική διπλωματία. Και την ώρα που η αντιπολίτευση θίγεται από την ωμή του γλώσσα, η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ αναζωογονείται από έναν πούρο, «ασυμβίβαστο» αντιμνημονιακό λόγο, που de facto υπονομεύει τις πρωθυπουργικές απόπειρες προσγείωσης στην πραγματικότητα.

Ολα αυτά προκαλούν αχρείαστη ζημιά σε μια κυβέρνηση της οποίας το μεγαλύτερο πρόβλημα προς τα έξω είναι η καμένη εμπιστοσύνη. Οι ξένοι λένε ότι το πρόβλημά τους δεν είναι ότι συνομιλούν με κάποιον που διαφωνεί μαζί τους καταστατικά. Είναι ότι φοβούνται πως δεν έχουν συνομιλητή που μπορούν να εμπιστευθούν.

Για να το πούμε στη μονάδα μέτρησης καταστροφής πολιτικού κεφαλαίου: ο Καμμένος εξελίσσεται σε Βαρουφάκη – μείον τη χρυσόσκονη.