[Στίγμα] Τι έχει η Ζάμπια;

Αισθάνομαι την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ. Να δηλώσω αγανακτισμένος. Να βγω στους δρόμους να φωνάξω – να θυμηθώ τα νιάτα μου και την παλικαριά μου. Να το πω σε όλους τους τόνους, και με την πιο δυνατή φωνή. Οσο και να προσπαθούν ο παγκόσμιος καπιταλισμός, το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο, η διαπλοκή, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί, οι της CIA, της Μοσάντ, τα «νεφελίμ», τα «Ελ» και όσοι τέλος πάντων συνωμοτούν εις βάρος του περήφανου ελληνικού λαού να μας χειραγωγήσουν, τους προειδοποιώ ότι «του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει»! Το είπαν οι ποιητές, προς τους οποίους τρέφω, ως γνωστόν, απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό. Τελειώσαμε.

Αλλά θα κακίσω και όλους εκείνους που ξεσαλώνουν στο Διαδίκτυο και τρολάρουν τις προσπάθειες της λαοφιλούς κυβέρνησής μας, με «χαριτωμενιές» και αστειάκια του είδους «για Δανία του Νότου ξεκινήσαμε και Ζάμπια του Βορρά καταντήσαμε». Τι έχει, δηλαδή, η Ζάμπια; Μια χαρά χώρα είναι, ενημερώνω, διότι την έχω επισκεφθεί, προ πενταετίας αν θυμάμαι καλά – στο Λίβινγκστον. Τέλεια περάσαμε. Και εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον διαθέτει, και απίθανη άγρια φύση, και καλοσυνάτους ανθρώπους, και ζούγκλα πραγματική, και… και…

Δεν αντιλαμβάνομαι, λοιπόν, το χιουμοράκι, επειδή εντάξει και καλά καθυστερούμε λιγάκι να πληρώσουμε κάτι δόσεις στο Δου Νου Του – πράγμα το οποίο είχε να συμβεί από το ’80 με τη συγκεκριμένη χώρα της Κεντρικής Αφρικής. Στην τελική, η Ζάμπια πλήρωσε, αναφέρουν οι ιστορικοί. Να κοιτάμε τα δικά μας, συστήνω. Αν θα πληρώσουμε στο τέλος του μήνα…

Ιδού η λύση

Επειδή προσωπικά είμαι αντίθετος με αυτού του είδους τις γενικεύσεις, και επειδή είμαι της άποψης ότι είναι επιεικώς ρατσιστικό να κάνουμε συγκρίσεις με χώρες που δεν μας φταίνε και σε τίποτε, τίθεμαι στη διάθεση της δημοφιλούς κυβέρνησής μας η οποία, αποδεδειγμένα πλέον, εργάζεται αόκνως για να μας μετακινήσει στην Υποσαχάρια Αφρική.

Στο πλαίσιο αυτό εισηγούμαι, προκειμένου να λυθεί αμέσως το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, με νόμο και με άρθρο ένα, να επεκταθεί και για τις οφειλές στο Δου Νου Του το μέτρο της ρύθμισης των 100 δόσεων!

Παράλληλα η κυβέρνηση να διακόψει και κάθε σχέση με τους υπόλοιπους δανειστές της χώρας, οι οποίοι κερδοσκόπησαν εις βάρος μας, όπως θα βεβαιώσει και η Πρόεδρος Ζωή. Ειδικά δε για τη Γερμανία, να επιβληθεί αμέσως κατάσχεση των κινητών και ακινήτων της χώρας αυτής ανά τον κόσμο, διότι, όπως απεφάνθη μόλις προχθές η Πρόεδρος Ζωή, οι γερμανικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα ανέρχονται από 280 έως 340 δισ. ευρώ.

Βεβαίως προβληματίζει κάπως αυτό το εύρος των 60 δισ. μεταξύ των μικρότερων και των μεγαλύτερων απαιτήσεων, αλλά νομίζω ότι δεν πρόκειται για θέμα – απλώς η Πρόεδρος Ζωή προφανώς έκανε κάποιους λάθος υπολογισμούς. Εκτιμώ στην πρόσθεση. Αν τα «ξαναμαζέψει», πράγμα το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα, είμαι βέβαιος ότι θα τα βρει 340 τα δισ. που μας χρωστάει η Γερμανία. Μην πω και παραπάνω. Οπότε θα έχουμε και επιπλέον όφελος.

Μυστικό όπλο

Για τον λόγο αυτόν θα κακίσω τον πρόεδρο Αλέξη, ο οποίος, ρε παιδί μου, έχει μια μονοσήμαντη θεώρηση των πραγμάτων. Την Πρόεδρο Ζωή, π.χ., δεν τη χρησιμοποιεί καθόλου. Ολο με τον Τσακαλώτο και τον Δραγασάκη μιλάει για τα οικονομικά, αυτούς παίρνει μαζί του μονίμως στο εξωτερικό, ενώ η Πρόεδρος την έχει έτοιμη τη λύση. Εντάξει, τον καταλαβαίνω, μπορεί να μη θέλει να συναντηθεί με εκείνον τον βέλγο οικονομολόγο, με το πέδιλο και την κάλτσα εβδομαδιαίας παραμονής στα πόδια του, τον κύριο Τουσέν, που κουβαλάει μαζί της σε βαθμό παρεξηγήσιμο πλέον, αλλά την Πρόεδρο Ζωή;

Πρόεδρε Αλέξη, πάρε μια φορά στη διαπραγμάτευση την Πρόεδρο Ζωή και άσ’ την να διαπραγματευθεί εκείνη με Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ και Ντεϊσελμπλούμ. Εσύ μην κάνεις τίποτα. Κάτσε σε μια γωνιά του τραπεζιού και παρακολούθησε αμίλητος. Αν δεν τους κάνει να παραδοθούν με τα χέρια ψηλά στο τέλος της ημέρας εμένα να με φτύσεις. Είναι το μεγάλο όπλο σου, και το αφήνεις ανεκμετάλλευτο! I’m sorry.

(Ολα τα προηγούμενα πιθανώς να σκεφθούν κάποιοι ότι είναι αποκύημα της νοσηρής φαντασίας μου. Τους διαβεβαιώ ότι δεν είναι. Μου τα μετέφεραν. Δεν έδωσα βάση. Τα κατέταξα στη χορεία των σχολίων «κάνε με εμένα πρωθυπουργό για 24 ώρες και να σ’ το λύσω εγώ το πρόβλημα της χώρας ώσπου να πεις κύμινο». Αλλά…)

Εκείνος όμως;

Πάντως, και με αφορμή τα όσα συνέβησαν προχθές το απόγευμα μεταξύ 5 με 8 το βράδυ, και που έκαναν… κρόσσια τα νεύρα των αγορών και του πλανήτη, που έζησε το άγχος ότι χρεοκοπούμε, θέλω να τονίσω ότι δεν είναι καθόλου καλή ιδέα αυτό το πράγμα να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση. Το έργο «στάση πληρωμών» είναι μια επικίνδυνη ιστορία και, ειδικά για τον πρόεδρο Αλέξη, θα αναφέρω το εξής: τον Απρίλιο του 2010, πριν από τις 23 συγκεκριμένα, του Αγίου Γεωργίου, οπότε και ανακοίνωσε ο Γιώργος την ένταξη στο Μνημόνιο, σε μια σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, οπότε και πάρθηκε η τελική απόφαση για να προσφύγει η Ελλάδα στον διεθνή δανεισμό, εξετάστηκε και το ενδεχόμενο της συντεταγμένης χρεοκοπίας εντός του ευρώ.

Η συγκεκριμένη πρόταση απερρίφθη διότι διάφοροι υπουργοί είπαν – σε γενικές γραμμές – του Γιώργου το ακόλουθο: «Εκτός από τους τακτικισμούς υπάρχει και ο ιστορικός του μέλλοντος. Αυτός που θα σε κατατάξει δίπλα στον Χαρίλαο Τρικούπη, ως τον δεύτερο πρωθυπουργό στην Ιστορία της χώρας που την οδήγησε στη χρεοκοπία».

Εδώ είναι οι άνθρωποι, ας ρωτήσει όποιον θέλει να του το βεβαιώσει. Ο Γιώργος δεν το έκανε, ο Τσίπρας θέλει να είναι αυτός που θα πάρει τη δεύτερη θέση στη… θέση του;

Εγώ πιστεύω πως όχι!

Ιστορία

Και δεν το θέλω κιόλας. Ως καταγόμενος εξ Ηπείρου. Διότι το παλικάρι από την Ηπειρο έλκει την καταγωγή και εγώ που είμαι και ολίγον σοβινιστής θα του έλεγα από την πλευρά μου (αν θέλει να με ακούσει): Αγόρι μου, αριστερό μου αγόρι, μη γίνεις σαν τον άλλον συμπατριώτη μας, τον Ιωάννη Κωλέττη. Κρίμα είναι. Καλύτερα παράτα τα, αλλά όχι αυτό. Η Ιστορία είναι αμείλικτη…

Ολοι μαζί
Είναι τόσο κρίσιμες οι στιγμές που περνάει η χώρα, ώστε θα ήταν εντελώς παράλογο και εν πολλοίς αντιαισθητικό, την ώρα που η χρεοκοπία είναι προ των πυλών, να εγκαλέσει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα για το πλήθος των ψευδών με τα οποία κατάφεραν να κερδίσουν τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου.
Κατά τη γνώμη μου, είναι το χειρότερο που μπορεί να προσφέρει κανείς στη χώρα τώρα που η κλεψύδρα έφτασε στο τέλος της και ο άλλοτε ορατός αλλά αρκετά μακριά ακόμη κίνδυνος είναι πλέον μπροστά μας και έτοιμος να μεταβληθεί στον χειρότερο εφιάλτη που είχε να αντιμετωπίσει ο λαός από το τέλος του εμφύλιου πολέμου το ‘49.
Οχι πως δεν είναι υπόλογος ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του για την εντελώς ψευδή και εκτός κάθε πραγματικότητας εικόνα που «πέρασε» στους πολίτες σχετικά με την κρίση προεκλογικά. Είναι. Αλλά τώρα δεν είναι η ώρα για να απολογηθεί και να δώσει εξηγήσεις. Πολύ περισσότερο να αναγνωρίσει το εγκληματικό του λάθος που δεν είπε την αλήθεια στον λαό, αλλά του καλλιέργησε φρούδες ελπίδες ότι τάχα μου η κρίση και ο κίνδυνος της χρεοκοπίας ήταν μια κινδυνολογία των προηγουμένων σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές.
Τώρα είναι η ώρα της συστράτευσης στον κοινό σκοπό, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την αποφυγή της οδυνηρής χρεοκοπίας και των καταστροφικών συνεπειών που θα έχει για τον λαό και ειδικότερα για τους πολίτες εκείνους που ανήκουν στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. 
Και δεν καταλαβαίνω γιατί κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει ώστε να αποφευχθεί η διαφαινόμενη καταστροφή: να συσπειρωθούν. Να κάνουν δηλαδή ό,τι δεν έκαναν για εντελώς μικροκομματικούς σχεδιασμούς στα πέντε χρόνια του Μνημονίου. Γνώμη μου είναι ότι σήμερα κιόλας και μετά τα όσα ακούστηκαν χθες βράδυ στη Βουλή, ο Πρωθυπουργός πρέπει να αναλάβει γενναία πολιτική πρωτοβουλία για τη σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Να κινητοποιήσει ακόμη και τους πρώην πρωθυπουργούς. Να τους αναθέσει καθήκοντα, όπως ας πούμε την άσκηση του κύρους που διαθέτουν στο εξωτερικό. Σε προσωπικότητες, διεθνείς οργανισμούς και σε φορείς. Να δείξουμε ότι έστω και την ύστατη ώρα είμαστε «όλοι μαζί». Και αποφασισμένοι να παλέψουμε για να σωθούμε…