Το τέλος της αθωότητας

^«Καμία δέσμευση δεν μπορεί να ισχύει εις το διηνεκές». Τάδε έφη Βαρουφάκης, χθες στη Βουλή, για τον μειωμένο ΦΠΑ των νησιών, που σε λίγο καιρό θα είναι παρελθόν. Ο Μιτεράν το έλεγε λίγο πιο κυνικά – ότι οι δεσμεύσεις δεσμεύουν μόνο εκείνους τους οποίους αφορούν – και ας ήταν και εκείνος «πρώτη φορά Αριστερά».

Το καλό για την υστεροφημία του μακαρίτη ήταν ότι στην εποχή του δεν υπήρχε τουίτερ, ούτε ταμπλέτες και λάπτοπ συνδεδεμένα στο Διαδίκτυο. Οι υπουργοί του Κολ δεν έδιναν πέντε συνεντεύξεις την ημέρα, όπως κάνει τώρα ο κ. Σόιμπλε, αλλά τουλάχιστον αυτός λέει πάντοτε τα ίδια: λιτότητα, όχι λεφτά στους Ελληνες – το έχουμε μάθει απέξω.  

Αντιθέτως, σε λίγο καιρό θα υπάρξουν πολλοί κακεντρεχείς που θα κάνουν συρραφή των δηλώσεων του κ. Βαρουφάκη για τον ΦΠΑ, για τα νησιά, για τους χαμηλότερους συντελεστές που τελικά θα αυξηθούν και όλα τα σχετικά. Η τεχνολογία έχει προοδεύσει τόσο που κάνει τέτοιες ιδέες εύκολα πραγματοποιήσιμες – και προφανώς θα γελάσει κάθε πικραμένος με τη συνέπεια των λόγων του υπουργού. Κάθε κανάλι και δήλωση, κάθε ραδιόφωνο και διάψευση. Και στο τέλος ο λογαριασμός στους φορολογούμενους.

Υπήρχε άλλος δρόμος γι’ αυτούς τους τέσσερις μήνες; Υπήρχε – ο δρόμος που δεν έχει δοκιμάσει καμία κυβέρνηση έως τώρα: να πουν προεκλογικά τις αλήθειες που τάχα ανακαλύπτουν στην πορεία. Παράδειγμα; Το μέιλ Χαρδούβελη – ο ΣΥΡΙΖΑ το περιέφερε ως παράδειγμα υποτέλειας, ενώ οι δανειστές δεν δέχονταν ούτε να το συζητήσουν.

Ωστόσο το τέλος της αθωότητας πλησιάζει και για τον ΣΥΡΙΖΑ: η εξουσία δεν φθείρει μόνο – αλλά και ενηλικιώνει. Τόσο τους πολιτικούς όσο και τους ψηφοφόρους, οι οποίοι διαπιστώνουν – ετεροχρονισμένα κάθε φορά – ότι οι δεσμεύσεις αναλαμβάνονται μόνο για να τις ακούσουν και να τις πιστέψουν οι ίδιοι, λίγο πριν από το ραντεβού με την κάλπη.