[Εμπιστευτικά] Πολυάννα

2 λεπτά
Το ταξίδι ξεκίνησε τον Ιανουάριο αναζητώντας μια «συμφωνία γέφυρα» που θα καταργούσε το Μνημόνιο αλλά θα διασφάλιζε τη χρηματοδότηση της χώρας.
Στις 20 Φεβρουαρίου πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Την τετράμηνη παράταση της «τρέχουσας συμφωνίας» χωρίς διασφάλιση της χρηματοδότησης.
Τον Μάρτιο θέλαμε μια «ενδιάμεση συμφωνία».
Τέλη Μαρτίου, η συμφωνία που ψάχναμε έγινε «μίνιμουμ συμφωνία» και θα έκλεινε πριν από το καθολικό Πάσχα για να πάρουμε λεφτά. Υστερα, οι προσδοκίες μετατέθηκαν στην ορθόδοξη Ανάσταση.
Τζίφος. Η μίνιμουμ δεν προέκυψε και πήγαμε στη μάξιμουμ. Δηλαδή σε μια «συμφωνία πακέτο», η οποία θα έκλεινε ανυπερθέτως στο Eurogroup της 24ης Απριλίου.
Εκεί αντί για συμφωνία πλάκωσαν τον Βαρουφάκη.
Ο Τσίπρας άλλαξε τον Βαρουφάκη και έβαλε τον Τσακαλώτο μαζί με τον Δραγασάκη ώστε να εξασφαλίσουμε συμφωνία στο Eurogroup της 11ης Μαΐου – μαζί και χρηματοδότηση.
Πέρασε η 11η Μαΐου χωρίς συμφωνία και χωρίς λεφτά αλλά ο Δραγασάκης ανακοίνωσε στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ότι η συμφωνία έρχεται έως τις 19 Μαΐου.
Η κυβέρνηση σχεδίαζε κάποιο έκτακτο Eurogroup στις 25 Μαΐου αφού προηγουμένως το πράγμα θα είχε λυθεί «πολιτικά» στις 21-22 Μαΐου στη Ρίγα. Στις 26 πηγαίναμε ταμείο.
Περιμέναμε, περιμέναμε, αλλά και η 19η Μαΐου πέρασε χωρίς συμφωνία.
Ο Βαρουφάκης προέβλεψε βεβαίως ότι η συμφωνία θα γίνει σίγουρα μέσα σε μία εβδομάδα. Την ίδια στιγμή που άλλος υπουργός, ο Σκουρλέτης, δήλωνε ότι η συμφωνία θα κλείσει έως τις 5 Ιουνίου.
Πού να ξέρουν κι αυτοί!
Ομολογώ ότι είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τη στρατηγική της κυβέρνησης, κυρίως επειδή αλλάζει από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Υποθέτω ότι μάλλον παίζει κάτι σαν «Το Παιχνίδι της Χαράς» που είχε εφεύρει η μικρή Πολυάννα: σε κάθε αναποδιά απαντά βρίσκοντας κάτι που την κάνει χαρούμενη.
Ετσι, η κυβέρνηση δηλώνει διαρκώς αισιόδοξη. Η συμφωνία είναι κάθε ημέρα προ των πυλών. Οι κόκκινες γραμμές μας προκαλούν παγκόσμιο σεβασμό. Και ο Βαρουφάκης κάνει δωρεάν διαλέξεις οικονομίας στους άσχετους που μπλέξαμε.
Βέβαια, τα λεφτά τελειώνουν.
Αλλά φταίνε οι «ακραίοι» στην Ευρώπη που θέλουν να τορπιλίσουν τη συμφωνία. Φταίνε τα τεχνικά κλιμάκια που ζητούν ισοδύναμα και διαπραγματεύονται «με μολύβι και χαρτί».
Φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση που ναρκοθέτησε την κατάσταση. Φταίει ο Ντράγκι που παρανομεί και θα λογοδοτήσει. Φταίει και το Eurogroup που «δεν έχει καμία θεσμική υπόσταση» – όπως γνωμοδότησε αρμοδίως η Ζωή.
Με άλλα λόγια…
«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας/ φταίει ο Θεός που μας μισεί/ φταίει το κεφάλι το κακό μας/ φταίει πρώτα απ’ όλα το κρασί».













