[Κραυγές και ψίθυροι] Οι γείτονες

Πριν από λίγο καιρό, ένας διαδικτυακός φίλος αναγνώρισε στο πρόσωπο συλληφθέντος και κατηγορηθέντος ως παιδεραστή τον ψιλικατζή της γειτονιάς του. Τώρα, ένας εξάδελφός μου μού έστειλε προσωπικό μήνυμα. «Μένω απέναντι από την πολυκατοικία όπου έγινε το έγκλημα. Στο πατρικό. Θυμάσαι; Ερχόσουν μικρή με τους γονείς σου». Πώς δεν θυμάμαι. Μεσοαστική τότε η γειτονιά και το όνομα του δρόμου, Μιχαήλ Βόδα, μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν αστείο και πομπώδες συγχρόνως. Εκεί, πιτσιρίκια, είχαμε εφεύρει ένα ιδιότυπο «παιχνίδι». Ρίχναμε κλεφτές ματιές στα υπόγεια διαμερίσματα και μετά μετρούσαμε ποιος είχε καταγράψει τις περισσότερες λεπτομέρειες.

Εξω από το «υπόγειο της φρίκης» περνούσε καθημερινά ακόμη ο εξάδελφός μου. Το πιθανότερο να πέρασε και τη μοιραία ημέρα. Αν είχε συνεχίσει το παιδικό παιχνίδι μπορεί και να έβλεπε κάτι. Οι μεγάλοι όμως δεν κρυφοκοιτάζουν ποτέ τα μισοχωμένα στο πεζοδρόμιο παράθυρα των υπογείων. Μπορεί, υποσυνείδητα, και από τον φόβο τού τι θα δουν.

Οσο και αν το Διαδίκτυο έχει κάνει τον κόσμο μια απέραντη γειτονιά, η πραγματική γειτνίαση με τον τόπο του εγκλήματος – ή με τον εγκληματία – είναι ένα σοκ πολύ δύσκολα διαχειρίσιμο. Και με αφορμή τον εξάδελφό μου, σκέφτομαι τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Πρόσωπα αόρατα στη σκηνή του δράματος, που σείονται όμως από τις δονήσεις του. Εκείνος ο θόρυβος που άκουσαν, εκείνο που φαντάστηκαν, αλλά δεν θέλησαν ή δεν τόλμησαν να αρθρώσουν. Αόρατοι μάρτυρες σε μία υπόθεση όπου τα ορατά δεν είναι και τα προφανή.