Μαραθωνοδρόμοι, οι καλύτεροι άνδρες

Οι μαραθωνοδρόμοι είναι καυτοί άνδρες. Οχι επειδή κάθε φορά που περνάνε τη γραμμή του τερματισμού ή επιστρέφουν από μια βόλτα χιλιομέτρων η θερμοκρασία του σώματός τους χτυπάει κόκκινο. Αλλά γιατί είναι περισσότερο ελκυστικοί στις γυναίκες και ιδανικοί σύντροφοι από βιολογική άποψη. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ και μάλλον θα βγει από ανδρικά χείλη ως επιχείρημα σε πολλά πρώτα ραντεβού με δρομείς μεγάλων αποστάσεων αρκετά σύντομα.

Σύμφωνα λοιπόν με τα κολακευτικά για τους τρεχάτους κυρίους ευρήματα του Τμήματος Βιολογικής Ανθρωπολογίας του βρετανικού πανεπιστημίου, το γεγονός πως ένας άνδρας είναι ικανός να τρέξει δεκάδες χιλιόμετρα είναι δείγμα καλύτερης λειτουργίας του σώματος και κατάλληλης ποιότητας βιολογικού υλικού. Για τις ανάγκες της έρευνας, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Plos One», οι ειδικοί εξέτασαν 542 δρομείς μεγάλων αποστάσεων που συμμετείχαν στον Ημιμαραθώνιο Ρόμπιν Χουντ του Νότιγχαμ στην Αγγλία. Οι 439 δρομείς ήταν άνδρες και οι 103 γυναίκες. Το συμπέρασμά τους ήταν πως εκείνοι που είχαν τις καλύτερες επιδόσεις στον αγώνα ήταν αυτοί που ως έμβρυα είχαν εκτεθεί σε μεγαλύτερα επίπεδα προγεννητικής τεστοστερόνης από το αίμα της μητέρας τους.

Η προγεννητική τεστοστερόνη συνδέεται στον άνδρα με τη σεξουαλική επιθυμία, την ποσότητα των σπερματοζωαρίων και την καλύτερη λειτουργία της καρδιάς. Στοιχεία άκρως σημαντικά κατά τη διαδικασία σύλληψης ενός μωρού και που μάλλον «βαφτίζουν» τους μαραθωνοδρόμους ως τους κατάλληλους πατέρες. Από βιολογική πάντα άποψη!

Βασικό εργαλείο στο έργο των επιστημόνων ήταν η μελέτη των δαχτύλων των δρομέων. Αλλωστε, η αναλογία μήκους ανάμεσα στον δείκτη και τον παράμεσο στα ανθρώπινα χέρια εξαρτάται από τα επίπεδα της τεστοστερόνης στη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης. Οσο μεγαλύτερη είναι η συγκέντρωση τεστοστερόνης στη μήτρα τόσο ο παράμεσος μακραίνει συγκριτικά με τον δείκτη. Οι πιο γρήγοροι από τους εξεταζόμενους δρομείς λοιπόν είχαν μακρύτερους παράμεσους, γεγονός που συνδέει την απόδοση στον στίβο με την τεστοστερόνη.

Γιατί όμως οι ερευνητές στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τους επικεντρώθηκαν στους άνδρες μαραθωνοδρόμους, ενισχύοντας προφανώς την αυτοπεποίθησή τους, αφήνοντας στην απέξω τις κυρίες που ιδρώνουν επί 42 και κάτι χιλιόμετρα τη φανέλα τους; Η αιτιολογία τους είναι επιστημονική και όχι σεξιστική. Στην έρευνα διαπίστωσαν πως το 10% των ανδρών δρομέων με τους μακρύτερους παράμεσους ήταν κατά 24 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα ταχύτεροι από τους υπόλοιπους συναθλητές τους, τη στιγμή που ο αντίστοιχος χρόνος στις γυναίκες ήταν κάτω από τα 12 λεπτά.       

Ασφαλώς απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση του ζητήματος του κατά πόσο οι γυναίκες αντιδρούν θετικά απέναντι στο δρομικό χόμπι του ερωτικού συντρόφου τους εξαιτίας καλύτερων αναπαραγωγικών δυνατοτήτων. Ωστόσο, η ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους δείχνει πως μάλλον υπάρχει λόγος για να μετασχηματιστεί το γνωστό σλόγκαν της δεκαετίας του 1960 «κορίτσια, ο Μπάρκουλης» σε «κορίτσια, ο Γκεμπρεσελασιέ»!

Οπως υποστηρίζει ο Ντάνι Λόνγκμαν, συγγραφέας της έρευνας, στην πρωτόγονη περίοδο οι άνδρες που ήταν καλύτεροι δρομείς μεγάλων αποστάσεων ήταν και καλύτεροι πάροχοι αγαθών. Αλλωστε, έπρεπε να διανύουν καθημερινά 30 με 40 χιλιόμετρα σε πέντε ώρες ακολουθώντας τις αντιλόπες ώς τη στιγμή που τα ζώα θα κουράζονταν, θα έκοβαν ταχύτητα και άρα θα ήταν πιο ευάλωτα στα δόρια τους. Το στοιχείο και μόνο αυτό της δυναμικότητας αλλά και της προσφοράς τους καθιστούσε ελκυστικούς συντρόφους για τις γυναίκες. Ισως να ισχύει μέχρι και σήμερα το ίδιο, με την προϋπόθεση ότι το έτερον ήμισυ δεν θα χρησιμοποιήσει το χόμπι του για να τρέξει μακριά απ’ την κοινή ζωή τους!