[Στιγμές] Οι τραπεζίτες του Θεού

Είναι δύσκολο να πας στον Παράδεισο αν είσαι «τραπεζίτης του Θεού». Αυτός είναι ο τίτλος των στελεχών του Ινστιτούτου για το Εργο της Θρησκείας, της Τράπεζας του Βατικανού, η οποία από τότε που ιδρύθηκε από τον Πάπα Πίο ΙΒ’, το 1943, μάλλον εργάζεται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ακόμα υπάρχει η ανάμνηση του αρχιεπισκόπου Πολ Μαρσίνκους, τον οποίο ο Ιωάννης Παύλος Β’ προστάτευσε από την ιταλική Δικαιοσύνη κρύβοντάς τον στο Βατικανό και οι βασικοί συνεργάτες του οποίου – ο δικηγόρος της Μαφίας Μικέλε Σιντόνα και ο τραπεζίτης Ρομπέρτο Κάλβι – δολοφονήθηκαν. Στον πρώτο σερβιρίστηκε καφές με υδροκυάνιο μέσα στη φυλακή και ο δεύτερος βρέθηκε κρεμασμένος σε γέφυρα του Λονδίνου.

Ολα αυτά θα πρέπει να βάρυναν πολύ στη σκέψη του Ετορε Γκότι Τεντέτσι, του οικονομολόγου τον οποίο ο Βενέδικτος ΙΣτ’ έθεσε επικεφαλής του Ινστιτούτου το 2009 προκειμένου να καθαρίσει τα οικονομικά του Βατικανού. Αλλιώς γιατί, μετά την αποκάλυψη ότι υπήρχαν περίπου 24.000 αδιαφανείς λογαριασμοί σε τράπεζες, να φτιάξει φακέλους με τις αποδείξεις και να τους παραδώσει σε δύο έμπιστους φίλους του; Με την οδηγία, μάλιστα: «Αν με σκοτώσουν, εδώ βρίσκεται ο λόγος του θανάτου μου».

Ο Τεντέτσι δεν δολοφονήθηκε, αλλά οι ίδιοι ιεράρχες που είχαν αντιδράσει όταν ο προηγούμενος ποντίφικας, κατά κόσμον Γιόζεφ Ράτσινγκερ, ζητούσε χρηματοοικονομική διαφάνεια, ξεφορτώθηκαν τον τραπεζίτη του Θεού κατηγορώντας τον για ασάφειες και κάποιου είδους τρέλα. Τώρα αποκαταστάθηκε στα ιταλικά δικαστήρια, όχι όμως ακόμα στο Βατικανό. Ο Γκότι Τεντέτσι προειδοποιεί ότι παρά τις προσπάθειες του Πάπα Φραγκίσκου, το Ινστιτούτο για το Εργο της Θρησκείας παραμένει μια φωλιά με πολλά ντροπιαστικά μυστικά. «Η υπόθεση Vatileaks (η διαρροή των εγγράφων κορυφώθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 με την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’ από τον παπικό θρόνο) δεν έχει εξηγηθεί ακόμα» υποστηρίζει. «Αποτελεί μέρος της Ιστορίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που κινδυνεύει να παραμείνει αδιευκρίνιστο. Μερικοί από τους δράστες εξακολουθούν να εργάζονται στο Βατικανό».

Επί πολλά χρόνια η Τράπεζα του Βατικανού αποτέλεσε την τέλεια κρυψώνα για χρήματα πολιτικών και μαφιόζων, ένας φορολογικός παράδεισος στο κέντρο της Ιταλίας τον οποίο δεν μπορούσε να αγγίξει κανείς. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ την είχε χρησιμοποιήσει ευρύτατα και για τη χρηματοδότηση του αγώνα του εναντίον του κομμουνισμού, ενώ υπάρχουν φήμες ότι μέσω αυτής στηρίχθηκαν και πολλές άλλες δραστηριότητες, όχι μόνο του Βατικανού. Εκείνοι που γνωρίζουν, κάνουν λόγο για σκληρό αγώνα που διεξάγεται στους κόλπους της Αγίας Εδρας προκειμένου να μην υπάρξει διαφάνεια και να μη βγουν στο φως τα σκοτεινά μυστικά. Ισως η δύναμη του Πάπα να μη φθάνει μέχρι εκεί.