Ορια δεν υπάρχουν· όλα μια ιδέα είναι

Πριν από περίπου οκτώ χρόνια είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και κατάλαβα πως δεν πήγαινε άλλο. Επρεπε να κάνω κάτι επειγόντως για την υγεία μου που κινδύνευε από τα υπερβολικά παραπανίσια κιλά και τον άκρως ανθυγιεινό τρόπο ζωής. Και από τότε έμαθα πολλά. Εμαθα ότι το να κόψεις το κάπνισμα, να χάσεις 40 κιλά, να κάνεις 180 μοίρες στροφή προς την υγιεινή ζωή και να αρχίσεις το τρέξιμο, όλα τελικά μια ιδέα είναι.

Οταν πήρα τη μεγάλη απόφαση δεν γνώριζα τίποτα για το τρέξιμο και τα οφέλη του. Στο πρώτο λεπτό  λαχάνιαζα, στο δεύτερο σταματούσα. Γνώριζα όμως ότι ο νους και το σώμα παίζουν περίεργα παιχνίδια σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής των συνηθειών μας ή όταν κάτι το θεωρούμε δύσκολο. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή και επιμονή πριν αυτά τα δύο αρχίσουν να δουλεύουν συνεργικά και αρμονικά.

Ετσι και έγινε. Με πολλή υπομονή και επιμονή έφθασε η στιγμή που ήμουν σε θέση να τρέχω 5 χλμ. Μόνος στην αρχή, σε ερασιτεχνικούς αγώνες αργότερα. Οι βελτιώσεις στην υγεία μου ήταν πλέον εμφανείς και αυτό μου άρεσε. Τα κιλά και οι χρόνοι έπεφταν αργά αλλά σταθερά. Η επιθυμία για περαιτέρω βελτιώσεις σε συνδυασμό με την περιέργεια για το πόσο ακόμη θα μπορούσα να ξεπεράσω τα όριά μου και να βελτιωθώ άρχισε σιγά σιγά να φέρνει καινούργιες ιδέες. 10 χλμ. ίσως; Γιατί όχι! Τα όρια είχαν αλλάξει πλέον. Μια φλόγα άναψε.

Το τρέξιμο μου έμαθε πολλά, αλλά το ίδιο το ταξίδι θα μου μάθαινε περισσότερα. Είχα αποκτήσει και καλύτερο έλεγχο του νου και του σώματος. Τα 10 χλμ. είχαν γίνει υπόθεση εύκολη, σχεδόν καθημερινή. Τα 40 κιλά είχαν χαθεί διά παντός. Ολα τελικά μια ιδέα είναι! Η επιθυμία για βελτιώσεις στην υγεία είχε γίνει ιδέα ακλόνητη και ασταμάτητη. Πλέον δεν συμβιβαζόμουν με τα εύκολα. Χρειαζόμουν καινούργιες προκλήσεις. Ισως την υπέρτατη για τον νου και το ανθρώπινο σώμα. Εναν Μαραθώνιο ίσως; Γιατί όχι. Ολα μια ιδέα είναι! Και με αυτή την απλή σκέψη, κάτι που φαντάζει μακρινό γίνεται ξαφνικά τόσο κοντινό. Η φλόγα έγινε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.

Ο πρώτος μου Μαραθώνιος, ο Αυθεντικός της Αθήνας το 2010, μου άλλαξε για πάντα τη ζωή. Τα πάντα πλέον τα βλέπω μόνο θετικά, ενώ η υπομονή, η επιμονή και η λαχτάρα για βελτίωση έχουν γίνει υπερθετικά. Η απόσταση των 21 χλμ. έχει και αυτή εκμηδενιστεί. Εγινε και αυτή υπόθεση εύκολη και καθημερινή πριν από τη δουλειά. Ούτε τα 100 χλμ. αποτελούν πλέον πρόκληση. Εμαθα επίσης πως αν και είναι υπέροχο συναίσθημα το να εκπληρώνεις τους προσωπικούς σου δρομικούς στόχους, είναι ακόμα πιο υπέροχο το να μεταδίδεις τις εμπειρίες σου και τις γνώσεις σου σε άλλους βοηθώντας τους με τον τρόπο αυτό να εκπληρώνουν τους δικούς τους στόχους.

Επόμενος σταθμός; Σπάρταθλο 2016 τα 246 χλμ. Ορια πλέον δεν υπάρχουν. Ολα μια ιδέα είναι.

˜Ο Φίλιππος Χατζημιχαήλ, 34 ετών από τη Ρόδο, είναι προγραμματιστής και υπερδρομέας. Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια έχει τρέξει 33 Μαραθωνίους (PB 3:13:02, Λάιντεν, Ολλανδία 2013), 12 υπερμαραθωνίους και σηκώνει ψηλά την ελληνική σημαία σε διεθνείς αγώνες υπεραποστάσεων.