Και το κρασί θέλει το μουσείο του!

Είναι μία από τις κρυμμένες ατραξιόν του γαστρονομικού χάρτη της Αττικής. Το Μουσείο Οίνων και Αποσταγμάτων στο Καπανδρίτι (Οινότρια Γη), μέρος ενός πολυχώρου που τιμά τα προϊόντα της αμπέλου, βοηθά τους επισκέπτες του –όχι μόνο οινόφιλους αλλά και μαθητές σχολείων, κολεγίων –να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη άποψη για την ιστορία, τα στάδια ζωής του σταφυλιού, τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού και των αποσταγμάτων έτσι όπως εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο. Εμπνευστής του είναι ο οινοποιός Κώστας Λαζαρίδης, ο οποίος σε έναν χώρο περίπου 10.500 τ.μ. συγκέντρωσε πολυάριθμα εκθέματα και αντικείμενα από τον 17ο αιώνα μέχρι τις ημέρες μας προσφέροντας στο κοινό μια εκπαιδευτική διαδρομή από την αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία έως τις χώρες του Νέου Κόσμου. Τα συνέλεξε κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων και τα περισσότερα προέρχονται από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία από συλλέκτες και δημοπρασίες. Πιεστήρια, αντλίες, εργαλεία τρύγου, όργανα οινοποίησης, βαρέλια, φελλοί –ακόμη και ένα ολόκληρο φελλόδεντρο -, φιάλες, ανοιχτήρια και πολλά άλλα μοναδικά αντικείμενα έχουν συγκεντρωθεί στους χώρους που έχουν διαμορφωθεί υποδειγματικά από τον αρχιτέκτονα και ζωγράφο Γιάννη Νάνο και συνοδεύονται από επεξηγηματικά κείμενα τα οποία έχει επιμεληθεί η ειδικευμένη στο μάνατζμεντ κρασιού Χρύσα Γιατρά. Εξαγωγέας μαρμάρων στη Γερμανία, ο Κ. Λαζαρίδης αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μεγάλη του αγάπη, το κρασί, και το 1992 ίδρυσε στην Ανδριανή της Δράμας το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη με τον διακριτικό τίτλο Chateau Julia όπου παράγεται μια σειρά από εκλεκτά κρασιά –έχουν συγκεντρώσει περισσότερα από 700 βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων πολλά χρυσά μετάλλια –με έμφαση στην εξαγωγή τους σε όλον τον κόσμο. Ενας βιολογικός αμπελώνας στη λίμνη του Μαραθώνα και η Οινότρια Γη στο Καπανδρίτι συμπληρώνουν των κύκλο των εργασιών της επιχείρησης.

ΦΑΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ. Η πρώτη ενότητα του Μουσείου αναφέρεται στην ιστορία της αμπέλου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ η δεύτερη αποκαλύπτει τις φάσεις της παραγωγής του κρασιού. Η μικρογραφία ενός οινολογικού εργαστηρίου με την ειδική μνεία στον Λουί Παστέρ ο οποίος πρώτος εφάρμοσε τη μέθοδο της παστερίωσης που αποτρέπει το ξίνισμα του κρασιού και του γάλακτος, μια συλλογή από αποστακτήρες, η αναπαράσταση ενός βαρελοποιείου, ενός αρχαίου πλοίου που μετέφερε κρασιά και ένα αρχαίο μαρμάρινο πατητήρι τραβούν ιδιαίτερα την προσοχή μας. Λίγο πιο κάτω, μια πλάκα χρονολογημένη το 300 π.Χ που έχει βρεθεί στη Θάσο αναγράφει μία από τις αυστηρότερες νομοθεσίες για το κρασί, που μεταξύ άλλων αφορούσε και την ποιότητά του. Ενας από τους πιο σημαντικούς χώρους του Μουσείου φιλοξενεί μια μοναδική συλλογή από φιάλες με θέματα ζωγράφων πάνω σε γυαλί –φιλοτεχνήθηκαν μετά την εμφιάλωση –η οποία χάρη στην ιδιαιτερότητά της έχει κερδίσει μια θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Τα κελιά με τις φιάλες από παλιές σοδειές, ένας χώρος όπου παλαιώνει το Βοτανικό Ξίδι Αδριανής –από επιλεγμένα λευκά σταφύλια της Δράμας σύμφωνα με τη διαδικασία παραγωγής των διάσημων balsamico tradizionale –οι χώροι γευσιγνωσίας και σεμιναρίων ολοκληρώνουν τις εγκαταστάσεις του Μουσείου.